Gamescom 2026 – graliśmy w “Crazy Taxi World Tour”. Otwarta mapa, szalone misje i the Offspring

Pięć miast, wielkie mapy, które możesz poznawać we własnym tempie, zwariowane misje fabularne i ten sam, szalony, arcade'owy gameplay, co zawsze. Czego chcieć więcej?!

W oryginalnym „Crazy Taxi” - tym wydanym między innymi na PlayStation 2 – zawsze najbardziej mierziło mnie, że nie mam szansy zrobić na mapie wszystkiego, że ten czas zaraz mi się skończy, jak dobrze by mi nie szło i zostaje mi tylko high score do chwalenia się. Niby zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że mieliśmy tu do czynienia z portem gry automatowej, ale nie dało się tego zmienić w wersji konsolowej? Później wyszła część druga, trzecia i kilka spin-offów, ale sytuacja zawsze pozostawała bez zmian. I wreszcie teraz, w roku 2026, dwadzieściasiedem lat po premierze oryginału, twórca serii, Kenji Kanno, wjeżdża cały na biało z odświeżeniem oryginalnej formuły i, tak, wreszcie możemy jeździć sobie tak, jak nam się podoba, zwiedzać, oglądać, poznawać. Pięknie.

Gamescomowe demo prezentowało tylko jedną z zapowiadanych map. Całkiem odpowiednio do sytuacji, były to Niemcy, czy może raczej „Niemcy”, ponieważ całość jest zasadniczo lotniskiem, dwoma miastami oraz wzgórzami połączonymi autostradą, otoczonymi zewsząd wodą. Byłem parę razy u naszych zachodnich sąsiadów i nie do końca tak to zapamiętałem. Trzeba natomiast przyznać, że deweloper postarał się, aby gracz regularnie znajdował na mapie prawdziwe miejsca, faktycznie istniejące budynki, a całość miała odpowiednio niemiecki klimat. Mapa jest spora, a jej przejechanie dookoła zajmuje dobrych kilka minut.

Otwarty świat pozwolił twórcom zaimplementować całą masę aktywności. Prócz klasycznych dla serii przejazdów z miejsca w miejsce mamy także slalomy, próby czasowe, ucieczki przed policją, precyzyjne parkowanie, crazy jumpy i upierdliwie precyzyjne próby czasowe podczas których nie możemy w nic uderzyć. Każda aktywność jest na tyle unikatowa, że nawet po dłuższej sesji cały czas można znaleźć sobie coś żeby zbytnio się nie powtarzać i nie nudzić. Na koniec gracz dostaje ocenę od jednej do czterech gwiazdek – jedna za samo ukończenie wyzwania w określonym czasie i trzy za różne inne zadania poboczne (nie obijać się, wykonać trzy skoki, skończyć z dużą ilością zapasowego czasu i tak dalej). 

Gamescom 2026 – graliśmy w “Crazy Taxi World Tour”. Szalona taksówka to i klienci nieinni

Najciekawsze są jednak misje fabularne – jeśli można je tak nazwać – zwane tutaj „odd jobs”. Wyraźnie zaznaczone na mapie są postacie specjalne, które mogą mieć do nas jakąś niecodzienną prośbę. Podczas swojeg opokazu pomogłem „najlepszemu pizzerowi na świecie” rozsławić jego placki w Niemczech, rozworząc ogromną kolumnę pudełek przypadkowym ludziom. Na koniec dowiedziałem się, że teraz pan pizzaiolo chce udać się do innych krajów, dzielić się swoją pizzą i radością płynącą z jedzenia jej. Coś czuję, że spotkamy go też na innych mapach. Prócz niego pomagałem też... hmmm... zajączkowi wielkanocnemu (?) znaleźć kolegów, pokazywałem kosmicie jak prowadzi się ludzkie auto, wyrzucałem z tylnego siedzenia faceta ubranego w wingsuit i mierzyłem ile dzięki mnie skoczył, a nawet pomagałem uciec bawidamkowi uciec przed chłopakiem jego kochanki – pech chciał, że był on akurat policjantem. Jaja jak berety, a samych zadań na pojedynczej mapie jest spokojnie ponad dziesięć (a może i więcej, tylko trzeba je znaleźć? Trudno powiedzieć).

Sama rozgrywka to stare dobre „Crazy Taxi”. Bierzemy zadanie, na górze odpala się timer, strzałka kierująca nas do celu i... jazda! Wchodząc w zakręty na ręcznym (czyli cały czas), podbijamy satysfakcję klienta i zdobywamy dodatkowe punkty. Jeśli jedziemy za wolno możemy wdusić kółko i R2, co pozwoli wyrwać do przodu z większą prędkością, a najlepszym sposobem na parkowanie jest crazy stop, czyli kółko i po nim L2, co pozwoli praktycznie natychmiast zatrzymać się w miejscu. Najlepsze wyniki osiągniemy jeżdżąc bezpiecznie, bez rozbijania się o inne samochody, ale jeśli masz ochotę, to absolutnie nikt ci tego nie broni. Jest coś szalenie satysfakcjonującego w patrzeniu jak płoty, drzewa, pachołki i znaki drogowe wystrzeliwują na boki, uznając wyższość naszej pędzącej bokiem taksówki, podczas gdy z głośników leci the Offspring – ciągle ten sam kawałek, „All I want”, choć mam nadzieję, że znajdzie się ich trochę więcej.

„Crazy Taxi World Tour” wydaje się być bardzo solidną próbą uczynienia z tej flagowej serii gry bardziej „dzisiejszej”, do której będzie się chciało wracać by ją dokończyć, wymasterować, wyczyścić ze znaczników. To wciąż tytuł na raczej nie za długie serie, bo i gameplay loop – choć podlany klimatem różnorodności – wciąż pozostaje taki sam, a grafika, choć zdecydowanie wyższej jakości niż dawniej, wciąż jest bardzo arcade'owa, bardziej użytkowa niż robiąca faktyczne wrażenie. Jeśli deweloper zadba o inne tryby i odpowiednią do zawartości cenę, to myślę, że warto wrócić do tej taksówki.

P.S. Gra ma posiadać tryb multiplayer, ale nie dali nam się nim pobawić.