Definitive Edition - wersje HD obecnej generacji? Dla kogo i po co?

Nie od dziś wiadomo, że wsteczna kompatybilność byłaby nieszczególnie trudna do osiągnięcia nawet systemowo, z poziomu samych bebechów konsoli, bez konieczności korzystania i tworzenia specjalnie dedykowanego emulatora. Na pierwszej, 60. gigabajtowej wersji Playstation 3 odpalaliśmy z powodzeniem uzbieraną przez lata bibliotekę gier z jej starszej siostry. Dopiero potem Sony wpadło na pomysł, że przecież wydane już gry można sprzedać jeszcze raz - wydając je na Playstation Store. Tytuły z PSone pojawiły się w niezmienionej formie (pomijając brak fizycznego nośnika), za to produkcjom z PS2 postanowiono poświęcić trochę czasu na podmianę tekstur (czasami też optymalizowano kod celem uniknięcia spadku wyświetlanych na ekranie klatek na sekundę) dzięki czemu starsze tytuły ponownie zailały paszcze konsol z dodatkiem w postaci 'HD' w tytule.

O ile remake'i klasycznych już gier, takich jak Ico czy Shadow of the Colossus mogły zostać zauważone i docenione przez młodszych graczy zaczynających swoją przygodę od PS3, a dla niektórych były okazją do odświeżenia wspomnień, tak ich istnienie pozostawało pewien niesmak. Raczeni byliśmy bowiem produktem znanym, nie wnoszącym absolutnie żadnych usprawnień do rozgrywki. Ba, po paru latach techniczne niedociągnięcia zyskiwały na znaczeniu i doskwierały jeszcze bardziej. Objawia się w tym momencie stara prawda, że niektóre rzeczy warto pozostawić w sferze wspomnień i wracać myślami do cudownych chwil, zamiast przekuwać przeszłość w teraźniejszość. Nie tylko bowiem ludzie się zmieniają. Zmieniają się i starzeją również gry - i to szybciej niż moglibyśmy sobie wyobrazić. To tak gwoli dygresji. Wracając do tematu: mimo iż mięsko przyprawione zostało na nowo, tak posmak starości bywał niejednokrotnie nazbyt odczuwalny - wypisz, wymaluj definicja odgrzewanego kotleta. A, że tani w produkcji? W to mi graj! Wydawcy uskutecznili

Niepokoi wydanie 'definitive edition' tak młodego, wydanego w marcu ubiegłego roku, tytułu. Tytułu, który już na poprzedniej generacji prezentował się wyśmienicie i niczego, w kwestii wizualiów, mu nie brakowało. Poza, jakby nie było, dużym skokiem w temacie grafiki, gra otrzymała szereg usprawnień. Obsługa unikalnych dla obu konsol funkcji (głośnik i panel dotykowy w DualShock 4, komendy głosowe dla Kinecta), wysoki i stały framerate, bardziej szczegółowo odwzorowane prawa fizyki czy też obecność zaawansowanych efektów (oświetlenie, kurz, cząsteczki) pozwoliło wydawcy na umieszczenie gry na sklepowych półkach w standardowej dla wszystkich nowych gier, cenie. Nie zmienia to faktu, że jest to ta sama gra, która zainteresuje osoby nie mające wcześniej styczności z tym jakże udanym rebootem, a także ludzi spragnionych nowej jakości dostarczanej im przez Playstation 4 i Xbox One.