Moomin: Midsummer Madness - recenzja i opinia o grze [NS2, NS, PC]. Baśniowe opowiadanie w Dolinie Muminków
Są gry, które mierzą się z graczem, i takie, które proszą, żeby zwolnić. „Moomin: Midsummer Madness” należy do tych drugich - i przez większość czasu jest to zaleta. Crossbridge proponuje przygodę, w której liczy się nie wynik, tylko droga - zapach farby, szum wody, złośliwy komentarz Małej Mi. Problem zaczyna się wtedy, gdy z tej drogi zaczyna lekko zbaczać.
Punkt wyjścia już zapewne znacie już z książki. Jest wulkan, powódź, dom pod wodą i teatr, który akurat płynie w odpowiednim kierunku. Gra nie streszcza jednak powieści scena po scenie. Rozwija momenty, które Jansson tylko zaznaczyła, i dokłada własny wątek w drugiej połowie. To adaptacja czuła, ale nie niewolnicza. Sześć rozdziałów wystarczy, aby poczuć rytm świata, w którym katastrofa jest też pretekstem, żeby zaprosić kogoś na kawę.
Przygoda z ekwipunkiem, nie z mieczem
Midsummer Madness jest klasyczną przygodówką point-and-click. Przemieszczamy się po dwuwymiarowych planszach, sprawdzamy, co da się kliknąć lub dotknąć, rozmawiamy z mieszkańcami Doliny i zabieramy przydatne przedmioty. Później trzeba zdecydować, gdzie i komu je przekazać. Sterowanie zmienia się wraz z bohaterem. Najczęściej działamy jako Muminek, ale w wybranych momentach przejmujemy Małą Mi i wykorzystujemy jej odmienny charakter oraz możliwości.
Niektóre zagadki polegają na odnalezieniu właściwego przedmiotu, inne na sprytnym wykorzystaniu otoczenia albo połączeniu elementów. Brzmi to bardziej jak zabawa w wymyślanie, co może do siebie pasować, niż skomplikowana łamigłówka logiczna. I chyba taki właśnie jest zamysł. Wygląda to jakby rozwiązywanie problemów miało podtrzymywać opowieść, a nie ją zatrzymywać.
Podpowiedzi pomagają, gdy gracz utknie. Można podświetlać miejsca, z którymi da się wejść w interakcję. To wygodne, zwłaszcza dla młodszych osób lub tych, które nie znają przygodówek. Jest jednak druga strona medalu. Gra zbyt często lubi wskazywać właściwy trop, więc bardziej doświadczeni gracze mogą poczuć, że zagadki rozwiązują się same - ale też nie w każdym momencie.
Znajdziemy tu także mini-gry, które rządzą się własną logiką (zwłaszcza te z Małą Mi). Są absurdalne, krótkie, ale - co najważniejsze - zapadają w pamięć. Szkoda, że część pełni rolę przerywnika, a nie pełnoprawnego pomysłu. Niemniej to sympatyczny sposób na przedstawienie świata, choć nie każdemu przypadnie do gustu tak spokojne tempo. Gra więc nie rzuca nas od razu na głęboką wodę. Zamiast tego pozwala pobyć z bohaterami, zanim nadciągnie tytułowe szaleństwo lata.
Urok ilustracji i zmiana nastroju
Najłatwiej polubić tę grę za jej wygląd. Tła przypominają kolorowe, ręcznie malowane ilustracje, a postacie mają wyraziste miny i drobne animacje, które nadają scenom życia. I cieszy mnie fakt, że Crossbridge poszło w 2D, zwłaszcza że po zwiastunie pojawiły się oskarżenia o AI. Widać jednak, że twórcy wszystko narysowali sami. I choć nie wszystko zachwyca, to wierzę im, bo w tych ruchach jest za dużo nieporadnego ciepła, żeby była to generatywna wydmuszka. Co ciekawe rozważano też wersję czarno-białą, bliższą niektórym oryginalnym rysunkom Tove Jansson, ale ostatecznie zdecydowano się na kolor. Efekt nie wygląda jak próba wiernego skopiowania jednej konkretnej adaptacji. Raczej jak własna, ciepła interpretacja książkowego świata.
Z kolei pierwszy rozdział ma też mały haczyk fabularny. W oddali pojawia się wulkan, a pod koniec Mama Muminka ostrzega, że nadciąga burza. Sielanka nie znika, ale zaczyna być jasne, że za chwilę przyjdzie coś poważniejszego. I przychodzi. Zaczyna się historia o wielkiej powodzi i tajemniczym teatrze, w którym Muminkowa rodzina znajdzie schronienie. Gra ma sześć rozdziałów, więc początek działa przede wszystkim jako zapoznanie z postaciami i zasadami. Później klimat rzeczywiście zmienia się. I chwała twórcom za to, bo po dość ciekawym, acz prostym tutorialu przychodzi czas na poważniejsze wyzwania.
Przytulna przygoda i niewielkie wyzwanie
Wersja na Switcha 2 obsłuży wyjście do 4K, do 60 klatek na sekundę i HD Rumble. Widać, że rozdzielczość ręcznie rysowanych ilustracji została podniesiona w porównaniu z nieco biedniejszą wersją na Switcha 1. I to jest sensownie w grze, w której dużo czasu spędzamy na oglądaniu plansz i animacji. Trzeba jednak pamiętać, że „do 4K” i „do 60 klatek” oznaczają wartości maksymalne, a nie gwarancję tych parametrów w każdej sytuacji czy trybie. Jednak nie zauważyłem żadnych spadków czy problemów grając na nowszej konsoli Nintendo.
Gra obsługuje ekran dotykowy, co przy point-and-clicku wydaje się naturalnym rozwiązaniem w trybie przenośnym. Można też sterować Joy-Con’ami 2, co w tym przypadku przekłada się na kursor myszy. Nie jest to produkcja, która potrzebuje szybkiego refleksu, więc wybór między dotykiem a padem lub myszą będzie raczej kwestią wygody. Szkoda, że nie pokuszono się o tryb kooperacji, wybierając przygodę dla pojedynczego gracza.
Postacie nie mówią pełnym głosem - dialogi są w dymkach, a bohaterowie wydają pomruki i okrzyki nagrane przez aktorów. Widać, że twórcy nie chcieli narzucać głosu każdej postaci, a pełny dubbing w wielu językach oznaczałby opóźnienie. Rozwiązanie ma sens, choć brakuje intonacji, która niosłaby żart. Z kolei muzyka odwołuje się do serialu z lat 90., ale jest spokojna i poprawna, miejscami ładna, ale rzadko zostaje w głowie. Tempo jest wolne, linearne i zaprojektowane tak, żeby nie frustrować. I jest to właściwie zaleta, jeśli siadasz do gry z siedmiolatkiem.
A jeśli już przy muzyce jesteśmy, to boli lista języków jaką mamy do wyboru. Obejmuje między innymi angielski, fiński, szwedzki, niemiecki i hiszpański, ale nie znajdziemy tam polskiego (może będzie jakaś aktualizacja, którą doda go później). Warto też zauważyć, że wersja na Switcha 2 to osobne wydanie gry - zapisy i dodatki nie są kompatybilne, gdybyśmy chcieli je przenieść z edycji na pierwszego Switcha. Jeśli ktoś kupuje grę z myślą o nowej konsoli, powinien więc sprawdzić, którą edycję dodaje do koszyka.
Czy warto zagrać?
Moomin: Midsummer Madness robi dobre pierwsze wrażenie, bo rozumie, co jest w Muminkach najważniejsze. Nie sama wyprawa, lecz towarzystwo, małe spotkania i postacie, które nawet w obliczu kłopotów pozostają sobą. Początek z Małą Mi i Mimblą, a potem wspólne szukanie rzeczy dla Panny Migotki, daje grze osobisty, domowy rytm. Kontrast z późniejszą powodzią sprawia, że dalsza podróż nabiera większej wagi.
I choć pierwsze zagadki wyglądają na dość łatwe, a system podpowiedzi może prowadzić za rękę, to im dalej w las tym jest trudniej. Niemniej jeśli szukasz przygodówki, która zmusi cię do zapisywania każdej wskazówki i godzinnego łączenia przedmiotów, to raczej nie ten adres. Jeżeli jednak cenisz spokojne tempo, ręcznie rysowaną oprawę i możliwość przeżywania historii razem z dzieckiem, to gra ma sporo atutów. To przygoda jednocześnie krótka (około 4-6 godzin), jak i bajkowa, ale wystarczająco długa, aby opowiedzieć piękną i zamkniętą historię. I choć gra częściej prowadzi za rękę niż rzuca wyzwanie, to musicie mieć na uwadze, że to produkcja za niecałą stówkę i dosłownie na kilka godzin, a nie epickie RPG. W tej cenie i w tej roli sprawdza się dobrze.
Ocena - recenzja gry Moomin: Midsummer Madness
Atuty
- Ręcznie rysowana oprawa i animacje
- Wierność książce połączona z nowymi wątkami
- Sensowny system podpowiedzi, gdybyś grał z kimś młodszym
- Wersja na Switcha 2 (4K, 60 FPS-ów, HD Rumble, tryb myszy)
Wady
- Brak polskiej lokalizacji
- Zagadki bywają zbyt łatwe
- Wolne tempo i mało wyzwań dla weteranów gatunku
- Muzyka poprawna i spokojna, ale bez wyrazu
- Trochę krótka
Z pewnością nie jest to gra, którą zapamiętacie na lata. Mimo to podpowiedzi, brak presji i krótkie sesje pozwalają traktować ją jak interaktywną książkę na kilka wieczorów - najlepiej z kimś młodszym, kto dopiero poznaje Dolinę Muminków.
Graliśmy na:
NS2
Przeczytaj również
Komentarze (1)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych