Evercade Nexus - test konsoli. Retro w nowoczesnym wydaniu. Czy warto było czekać na nowego handhelda?

Producenci prześcigają się w oferowaniu coraz wydajniejszych urządzeń przenośnych, a granie w klasyczne tytuły najczęściej sprowadza się dziś do cyfrowych bibliotek, i emulatorów. Na tym tle Evercade konsekwentnie idzie własną drogą. Firma Blaze Entertainment od początku rozwija ekosystem oparty na fizycznych kartridżach, co w obecnych czasach jest już dość nietypowym podejściem. 

Marka zdążyła zdobyć sympatię fanów klasycznego gamingu, a jej kolejnym ważnym krokiem jest Evercade Nexus. To największy handheld w historii producenta, który miał zaoferować wygodniejsze sterowanie, większy ekran i możliwość grania w bardziej zaawansowane produkcje. Pytanie tylko, czy wszystkie te zmiany rzeczywiście przekładają się na udany sprzęt?

Kontakt z Nexusem pokazuje, że mamy do czynienia z urządzeniem zaprojektowanym nieco inaczej niż wcześniejsze konsole Evercade, bo sprzęt mierzy 215 × 111 × 34 mm i waży 410 gramów. Nie jest więc kieszonkowym drobiazgiem, ale też daleko mu do rozmiarów największych handheldów dostępnych na rynku. Dla porównania Steam Deck jest wyraźnie szerszy i cięższy o około 230 gramów. Nexus pozostaje zatem znacznie bardziej poręczną propozycją, szczególnie jeśli lubimy grać poza domem, ale nie sposób nie docenić jego gabarytów.

Duży, ale czy wariat? 

Dzięki tylnym uchwytom z fakturowaną powierzchnią konsola dobrze leży w dłoniach i przypomina pod tym względem współczesne kontrolery. Mimo odpowiedniego wyprofilowania frezowane krawędzie potrafią miejscami uciskać dłonie. Nie jest to problem, który od razu przekreśla komfort użytkowania, ale podczas dłuższych sesji można go zauważyć. To istotna zmiana względem mniejszych modeli producenta, takich jak Evercade EXP. Wcześniejsze urządzenia miały bardziej zaokrąglone obudowy, natomiast tutaj dolna część została rozbudowana. Dodatkowe miejsce pozwoliło zamontować dwa analogi, które są tu kluczową nowością.

Jakość wykonania wypada całkiem dobrze, choć nie jest idealna. Obudowa sprawia wrażenie solidnej, ale samo tworzywo mogłoby być przyjemniejsze w dotyku, bo czasem czuć po prostu, że to trochę tańszy plastik niż u "bogatej konkurencji". Nie oznacza to jednak, że Nexus sprawia wrażenie taniej zabawki. Wręcz przeciwnie – konstrukcja jest odpowiednio sztywna, a poszczególne elementy dobrze do siebie pasują. Najwięcej zmian widać oczywiście w układzie sterowania. Po raz pierwszy w przenośnej konsoli Evercade otrzymujemy dwa analogi, co otwiera drogę do znacznie wygodniejszej obsługi gier trójwymiarowych. 

Analogowa ewolucja 

Drążki obsługują również przyciski L3 i R3, co trochę mnie zaskoczyło. Producent nie zastosował tutaj analogów z efektem Halla, co jest pewnym rozczarowaniem. Szkoda, ale pewnie wtedy cena poszłaby w górę. Same analogi mają wklęsłe, dobrze wyprofilowane nakładki i zapewniają odpowiedni zakres ruchu. Nie znajdziemy tutaj jednak wymiennych końcówek, co byłoby miłym dodatkiem. Mam też pewne zastrzeżenia do ich rozmieszczenia. Oba drążki umieszczono stosunkowo nisko, przez co podczas korzystania z dwóch analogów trzeba nieco inaczej układać dłonie. Osobiście zdecydowanie bardziej odpowiadałby mi układ z lewym analogiem umieszczonym wyżej.

Pozostałe elementy obudowy wypadają dobrze. Krzyżak jest lekki, responsywny i bardzo przyjemny w użytkowaniu. W grach 8- i 16-bitowych sprawdza się dokładnie tak, jak powinien. Przyciski akcji również nie budzą większych zastrzeżeń. Nieco mniej przekonują mnie natomiast przyciski naramienne. L1 i R1 są dość wąskie, przez co czasami miałem problem z ich dobrym wyczuciem. Większe L2 i R2 są wygodniejsze i działają z charakterystycznym kliknięciem. Nexus jest więc ogólnie wygodniejszy od swoich poprzedników, choć do ergonomicznego ideału trochę mu jeszcze brakuje.

Kartridże grzechu warte

Trudno pisać o konsoli Evercade, nie poświęcając większej uwagi temu, co stanowi fundament całej marki. Chodzi oczywiście o fizyczne kartridże. W przeciwieństwie do typowych urządzeń emulacyjnych Nexus nie opiera się na bibliotece plików pobieranych z internetu. Zamiast tego korzysta z oficjalnie licencjonowanych kolekcji gier zapisanych na nośnikach. Nieco ironizując - retro pełną gębą, Wkładamy kartridż, uruchamiamy konsolę i po prostu gramy. Co więcej, w pudełku z Banjo-Kazooie mamy klasyczną instrukcję z opisem gry i sterowaniem, a w pudełku z konsolą znajdziemy też klimatyczny retro-plakat. 

Co ważne, kartridże wydane w ramach ekosystemu Evercade są kompatybilne z urządzeniami należącymi do tej rodziny. Biblioteka obejmuje już ponad 750 oficjalnie licencjonowanych gier zgromadzonych na 88 kartridżach. Producent nie ogranicza się przy tym wyłącznie do najstarszych platform. W ofercie coraz częściej pojawiają się produkcje pochodzące z epoki 32- i 64-bitowej, co w sumie pokazuje kierunek rozwoju sprzętu. Zamiast ogromnej cyfrowej biblioteki otrzymujemy starannie dobrane zestawy tytułów. Osobiście bardzo doceniam fakt, że Evercade stawia na kolekcjonerski charakter swojej oferty, zwłaszcza w dobie szeroko zakrojonej cyfryzacji treści. 

Ekran - co musisz wiedzieć 

Jedną z najważniejszych zmian względem wcześniejszych modeli jest wyświetlacz. Evercade Nexus otrzymał 5,89-calowy panel IPS o rozdzielczości 840 × 512 pikseli. Nie są to parametry, które zrobią wrażenie na osobach przyzwyczajonych do współczesnych smartfonów czy mocnych handheldów, ale w praktyce ekran prezentuje się naprawdę dobrze. Największą zaletą jest kolorystyka. Obraz jest żywy, odpowiednio nasycony, a kontrast stoi na satysfakcjonującym poziomie. Producent deklaruje jasność sięgającą 500 nitów (w przypadku Switcha 2 mówimy około 400 do 450 nitów), dzięki czemu korzystanie z konsoli w jaśniejszym pomieszczeniu nie stanowi większego problemu. Dobrze wypadają również kąty widzenia - nawet przy patrzeniu na ekran z boku kolory nie tracą wyraźnie swojej intensywności.

Nexus potrafi też wyświetlać niektóre nowsze porty w formacie panoramicznym, zamiast ograniczać obraz do tradycyjnego 4:3 z czarnymi pasami po bokach. Dobrym przykładem są gry z serii Banjo-Kazooie. Nie oznacza to jednak, że nie można mieć tu żadnych zastrzeżeń. Zagęszczenie pikseli wynosi około 167 PPI, co jest wartością dość przeciętną. Pod tym względem Nexus wypada więc słabiej od swojego poprzednika, a także od pierwszego Nintendo Switcha czy Steam Decka. Czy rzeczywiście jest to poważny problem? Moim zdaniem niekoniecznie. Trzeba spojrzeć na przeznaczenie tej konsoli. Nexus nie został stworzony z myślą o uruchamianiu współczesnych produkcji w wysokiej rozdzielczości. Jego naturalnym środowiskiem są gry retro. W takich warunkach zastosowany panel sprawdza się bardzo dobrze Mam jednak wrażenie, że producent mógł tutaj pokusić się o nieco więcej. Przy cenie wynoszącej około 899 zł spora część konsumentów będzie oczekiwała wyświetlacza o wyższej rozdzielczości. 

Klasyka multiplayera 

Na pokładzie Nexusa znalazła się bateria o pojemności 5000 mAh, która według deklaracji producenta pozwala na ponad pięć godzin zabawy. W praktyce faktycznie mamy do czynienia z graniem w przedziale 4-5 godzin. To przyzwoity wynik, choć rzeczywisty czas pracy będzie oczywiście zależał od uruchamianej gry i sposobu użytkowania. Za dźwięk odpowiadają dwa przednie głośniki stereo. Ich największą zaletą jest odpowiednia głośność, ale nie zabrakło również przyzwoitej czystości brzmienia. W grach retro sprawdzają się bardzo dobrze, a umieszczenie ich z przodu sprawia, że dźwięk nie jest tłumiony przez dłonie.

Na wyposażeniu znalazły się także Wi-Fi 6, port USB-C, klasyczne wyjście słuchawkowe 3,5 mm oraz podświetlane logo na przednim panelu. To ostatnie ma przede wszystkim charakter wizualny, ale dodaje urządzeniu nieco nowoczesnego charakteru, bo można konfigurować kolor. Ciekawostką jest tryb TATE, który pozwala obrócić ekran i korzystać z konsoli w pionowej orientacji. Rozwiązanie przygotowano przede wszystkim z myślą o klasycznych strzelankach automatowych, w których pionowy obraz jest naturalnym formatem rozgrywki. Dla fanów tego gatunku będzie to naprawdę przydatny dodatek.

Warto wspomnieć również o EverSync. Funkcja umożliwia lokalną rozgrywkę bezprzewodową pomiędzy dwiema konsolami Nexus, bez konieczności korzystania z domowej sieci Wi-Fi. Co ciekawe, wystarczy jeden kartridż z grą. Nie obyło się jednak bez pewnych braków. W Nexusie zabrakło znanego z wcześniejszych urządzeń portu pozwalającego podłączyć konsolkę bezpośrednio do telewizora, więc producent kieruje użytkownika w stronę przenośnego grania. Szkoda tylko, że firma wciąż nie dodała klasycznego trybu uśpienia. W praktyce konsolę możemy więc pozostawić włączoną albo całkowicie ją wyłączyć. 

Banjo-Kazooie pokazuje, na co stać Nexusa

W podstawowym zestawie z konsolą można znaleźć kartridż z grami z serii Banjo-Kazooie. To bardzo dobry wybór, ponieważ właśnie takie produkcje pozwalają najlepiej sprawdzić możliwości nowego handhelda. Przeniesienie klasycznych platformówek 3D na urządzenie Evercade daje im drugie życie. Co najważniejsze, gry działają naprawdę dobrze. Obsługa dwóch analogów znacząco poprawia komfort zabawy, a dodatkowe usprawnienia sprawiają, że nie mamy wrażenia korzystania z rozwiązania przygotowanego na szybko. Oficjalna licencja i odpowiednie przygotowanie poszczególnych wydań mają tutaj duże znaczenie.

Samo korzystanie z kartridży również zostało usprawnione. W poprzednich urządzeniach Evercade wkładanie nośników bywało dość niewygodne, w Nexusie ten problem praktycznie znika. Kartridż wchodzi bez większego oporu, a po jego wykryciu na ekranie pojawia się czytelna okładka wydania. Możemy tam sprawdzić podstawowe informacje o grze, takie jak gatunek, liczba obsługiwanych graczy czy wybrane statystyki związane z grą. Uruchamianie poszczególnych produkcji przebiega sprawnie, a podczas rozgrywki wystarczy nacisnąć przycisk Menu, aby wywołać dodatkowy panel. Znajdziemy w nim między innymi możliwość szybkiego zapisania stanu gry, wczytania wcześniejszego zapisu, zmiany sterowania czy dostosowania obrazu.

Możemy zmienić proporcje ekranu, dodać linie imitujące  wygląd telewizorów CRT, a nawet dostosować grafiki ramek otaczających obraz. Można powiedzieć - klasyka. Cały interfejs jest prosty i intuicyjny. Nie trzeba długo zastanawiać się, gdzie znaleźć interesującą nas opcję, a poruszanie się po menu (mamy polski język) nie sprawia problemów. System pozwala również przeglądać katalog pozostałych wydań Evercade. Nie kupimy ich jednak bezpośrednio z poziomu konsoli, bo nie ma tu cyfrowego sklepu, ale zostaniemy poinstruowani gdzie nabyć fizyczne wydania. 

Wart swojej ceny?

Cena wynosząca około 899 zł sprawia, że Nexus nie jest najtańszym sposobem na powrót do klasycznych gier. W tej kwocie można znaleźć urządzenia oferujące znacznie większą moc obliczeniową, wyższą rozdzielczość czy dostęp do szerokiego świata emulacji. Evercade nie próbuje przy tym konkurować z najmocniejszymi handheldami na rynku. Zamiast tego rozwija własny ekosystem, w którym liczy się nie tylko sama rozgrywka, ale również fizyczne wydania, kolekcjonowanie i wygoda korzystania z gotowych zestawów gier.

Nexus jest pod wieloma względami najlepszą przenośną konsolą Evercade do tej pory. Większy ekran, dwa analogi, poprawiona konstrukcja i obsługa bardziej zaawansowanych produkcji sprawiają, że urządzenie jest znacznie bardziej uniwersalne niż wcześniejsze modele. Tak, ergonomia mogłaby być lepsza, rozmieszczenie analogów nie każdemu przypadnie do gustu, a rozdzielczość wyświetlacza przy tej cenie pozostawia pewien niedosyt, ale mimo tych niedociągnięć trudno odmówić Nexusowi charakteru. 

Jeśli zależy nam przede wszystkim na wydajności i jak największej liczbie dostępnych gier, znajdziemy ciekawsze alternatywy. Jeżeli jednak lubimy klasyczne produkcje, cenimy fizyczne wydania i chcemy mieć własną kolekcję retro na wyciągnięcie ręki, propozycja Blaze Entertainment ma sporo do zaoferowania. Możliwość wyjęcia carta z pudełka i umieszczenia w konsoli to dla mnie coś bardzo cennego. Evercade Nexus nie jest więc sprzętem dla każdego, ale w czasach, gdy coraz więcej gier kupujemy wyłącznie w cyfrowych sklepach, a dostęp do nich bywa uzależniony od decyzji wydawców, fizyczny kartridż ma w sobie magię i takiego nostalgicznego pryka jak ja potrafi zauroczyć. I może jestem w niszy, ale właśnie do takiej niszy skierowany jest Nexus.