Recenzja gry: MouseCraft

Rozgrywka opiera się na umiejętnym wykorzystywaniu dostępnych elementów do utorowania trzem myszkom drogi do smakowitego serka. Sęk w tym, że myszki nie zwracają uwagi na zagrażające ich istnieniu przeszkody i ślepo, niczym amigowe Lemingi, brną w stronę półmiska z ich ulubionym przysmakiem - i nie ważne, że na ich drodze stoją wybuchające klocki, groźne mechaniczne myszy czy zwyczajna przepaść - idą tępo przed siebie. Nawiązanie do Lemingów jest aż nader widoczne, ale to kształt klocków używanych do torowania myszkom przejścia wysuwa się na pierwszy plan. To wypisz wymaluj elementy o Tetrisowych kształtach i idealnie nadają się one do wszelakiego kombinowania z ich ustawianiem, co tylko pokazuje jak bardzo dzieło Pażytnowa jest ponadczasowe. Dodatkowo, najmniej lubiane przez wszystkich graczy klocki w kształcie litery "S" lub "Z" wreszcie w MouseCrafcie okazują się bardzo przydatne, jako że często będziemy ich używać jako schodów dla myszek (gryzonie potrafią wskakiwać do góry o jedno "oczko"). Reszta części składowych również jest klasyczna dla gier - wspomniane już wybuchające klocki (zgadnijcie z jakim napisem), gumowe (myszki nie giną po spadnięciu na nie z wysokości) czy niezniszczalne były już wcześniej przez nas widziane niejednokrotnie, ale to sposób połączenia tych wszystkich elementów stanowi o jakości MouseCraft.

O ile sam początek jest, jak to zazwyczaj bywa banalny, tak już kolejne etapy wymagają sporej dawki nie tyle zwykłego kombinowania metodą chybił trafił, co właśnie logicznego myślenia. Pomocna bywa możliwość zatrzymania akcji w dowolnym momencie w celu spojrzenia na sytuację chłodnym okiem. Etap zostaje uznany za zaliczony, gdy chociaż jedna z myszy dotrze do sera i osiągnięcie takiego wyniku nie jest zbytnio skomplikowane. Jeżeli jednak mamy zamiar doprowadzić do happy endu całą trójcę, zbierając przy okazji błękitne kryształy (rodzaj znajdziek) to musimy się przygotować na solidną dawkę główkowania. Poszczególne etapy skonstruowane są niezwykle inteligentnie - zazwyczaj na początku puszczałem gryzonie na pewną śmierć, by zobaczyć jak najlepiej podejść do tematu i już w kolejnych próbach łapałem się na tym, że przez parę minut potrafiłem gapić się w statyczny ekran, daremnie szukając rozwiązania. Prób na wykonanie zadania mamy nieskończoną ilość, ale umiejętna konstrukcja plansz sprawia, że czujemy się być o krok od poprawnego ich przejścia, co zachęca do intensywnego rozumowania. Poziom trudności również jest dawkowany stopniowo i z umiarem, dzięki czemu na początku czujemy się niczym Einstein, a nasz zapał nie jest natychmiastowo gaszony, ale z lekka, z poziomu na poziom, przygaszany. Motywacja po dojściu do rozwiązania rozpala nasze chęci na nowo - nie ma mowy o stagnacji. Z nudy dodatkowo wybija fakt, że prezentowane nam nowe przeciwności losu czy elementy, ukazywane nam są z umiarem i nienachalnie, przez co nie zostajemy z początku zawaleni mnóstwem rozwiązań i cały czas mamy wrażenie (słuszne!), że nie wszystko jeszcze w grze widzieliśmy. Odkrywanie gameplay'owych nowinek zachęca gracza w "brnięcie" do sera wespół w myszkami.