Recenzja gry: Rain

Rozgrywka jest bardzo prosta i nie będzie nastręczała problemów małym, a tym bardziej dużym graczom. Całość opiera się na systemie „ups” - uciekaj, przesuń, skacz. Siła rain tkwi jednak w samej przygodzie oraz atmosferze nietypowej podróży. Najnowsze cyfrowe dzieło nie jest jednak banalną platformówką jakich wiele. Eskortowanie bezimiennej towarzyszki jest bardzo przyjemne, ponieważ wykazuje ona inteligencję. W bardzo dobrym ICO jedna rzecz nie dawała mi spokoju - debilizm Yordy. Wiem, że była dziwna istotą, jakby nie z tego świata, ale czy naprawdę musiała zachowywać się jak ktoś z I.Q. równym 007? Wiele gier z elementem opieki cierpi na tego typu przypadłość i dają nam wiele powodów do narzekań.



W tym tytule dziewczynka z czasem staje się naszą drugą połówką, bez której nie ukończymy poziomu. Jest jednak w stanie sama się poruszać i wykonywać potrzebne czynności – taką współpracę to ja rozumiem! Przez całą grę jedynie raz zablokowała się przy kładce i poniosła śmierć. Nie bez powodu przywołałem dzieło SCE. Oba tytuły mają ze sobą wiele wspólnego. Od rozgrywki, przez czarne pasy u dołu i góry kadru podczas filmików, atmosferę, na ujęciach kamery kończąc. Za to główne monstrum przypomina mi legendarnego Nemezisa z Resident Evil 3, który nieustannie i niestrudzenie podążał naszym tropem. To ciągłe uczucie niepewności potęguje napięcie, które budowane jest w hitchcockowski sposób, a nie tandetnymi sposobami. Poza tym, jakimś magicznym sposobem, twórcom udało się wyeliminować frustrację płynącą z niepowodzenia w danej sekcji. Może to zasługa błyskawicznego ładowania po zgonie, a może historia, oprawa i rozgrywka są na tyle dobre, że nie mamy czasu na podnoszenie sobie ciśnienia. Gra jest bardzo prosta, ale nie prostacka. Nie sposób się zgubić czy zaciąć, lecz to zupełnie nie przeszkadza, bo satysfakcja płynąca z jej ukończenia jest i tak ogromna.

Od zawsze miałem problem z ocenianiem grafiki w grach, bo to jeden z tych elementów, które znajdują się nisko w mojej hierarchii. Piszę jednak nie dla siebie, a dla Was. W przypadku rain wszystko wygląda tak jak powinno. Lokacje prezentują się dobrze, nic się nie dorysowuje, ani nie ma drastycznych rozbieżności w jakości tekstur. Opad atmosferyczny powoduje, że Wasza sylwetka pojawia się na ekranie niczym niewidzialny człowiek oblany farbą w pierwszym lepszym filmie o...niewidzialnym człowieku. Wygląda to bardzo fajnie i stanowi cudowną odmianę od standardowej prezentacji bohaterów. A co zrobić, gdy w pobliżu czai się się przeciwnik? Wystarczy znaleźć jakiś daszek i magicznie zniknąć z pola widzenia wroga i...gracza. Tak, w żadnej innej grze nie należało tak uważnie obserwować wydarzeń na ekranie. Dla ułatwienia, gdy poruszacie się w kamuflażu widać delikatnie tąpnięcia stóp na zmoczonych powierzchniach. Czasem zdarzy się też jakaś kałuża, która służy również do odwracania uwagi lub kupa błota brudząca stopy bohatera. Od czasu do czasu wpadniecie też na ruchome elementy świata jak np. krzesła, kubły na śmiecie i tym podobne elementy, które dosłownie pomagają się odnaleźć.