Resident Evil 7: Biohazard - wreszcie w usłudze Game Pass

Resident Evil 7: Biohazard, choć wróciło do starych nawyków (pokoje ze skrzynią, posiadłość, horror) kumulowało nowe doświadczenia, płynące z ucieczki, nie przed krwiożerczymi zombie, a ludźmi o kanibalistycznych zapędach. Znamy prawdziwy los rodziny Baker'ów, zanim do Luizjany przybył Ethan Winters w poszukiwaniu rzekomo zmarłej żony. Mia Winters pozostawiła po sobie list (ciekawa referencja do historii z gry Silent Hill 2, w której bohater, James, również otrzymuje podobny list od nieżyjącej ukochanej). Twórcy gry ujęli horror w niespodziewanym wydaniu, bawiąc się mimiką antagonistów (wielkie zęby, oczy, grymasy szaleńczej chęci mordu) dodając potwory, jako świetną przystawkę do dania głównego. Z mojej perspektywy, Resident Evil 7 zrobiło dla współczesnego horroru w grach bardzo dużo.

Gra koncepcyjnie pozwala nam się obronić, nie stawiając wyłącznie w roli ofiary, walczymy, co stanowi kontrapunkt do takich tuzów jak Amnesia czy Outlast. W taki sposób tworzy się nową klasykę - powracając do dawnych nawyków cyklu. erspektywa Resident Evil 7 niektórych straszyła bardziej niż sama gra, która de facto była horrorem z prawdziwego zdarzenia. Gdy testowano dema techniczne za kurtyną studiów Capcomu strachom nie było końca.

Współczesne horrory częściej stosują widok z oczu postaci, aby spotęgować immersję. Np. kolejna gra cyklu, Resident Evil: Village udostępniła z czasem opcję zmiany kamery TPP, choć odebrało to grze część atmosfery. Nie dlatego, że finalnie nie ujrzeliśmy twarzy bohatera, Ethana Wintersa - po prostu widać było jak na dłoni, że Village projektowano w myśl gry FPP. To dlatego Resident Evil 7 jest tak dobre. Przechodzi przez filtr taśmy filmowej centralizując horror ofiary i oprawców. Czające się po kątach, bio-zmory uzupełniają klimat serii nadając dodatkowej grozy. 

Witamy w Luizjanie

Z mojej perspektywy, Resident Evil 7 zrobiło dla współczesnego horroru w grach bardzo dużo. Gra koncepcyjnie pozwala nam się obronić, nie stawiając wyłącznie w roli ofiary, walczymy, co stanowi kontrapunkt do takich tuzów jak Amnesia czy Outlast. W taki sposób tworzy się nową klasykę - powracając do dawnych zwyczajów i blendując lepsze technologie (RE Engine). Na dowód, że ludzie w grze są naprawdę przerażający, podrzucam poniższy wycinek z gry, w którym Ethan zmierza do starego domu, a droga usłana jest wiszącymi laleczkami - tylko człowiek jest w stanie zrobić takie "ozdoby" - Resident Evil 7 to jeden z najlepszych horrorów w dziejach. Gdy projekt P.T. upadł ktoś musiał uzupełnił tę straszną lukę. Co by nie mówić/pisać złego o brutalnej polityce Konami w latach 2015-2020 - niedoszłego Silent Hills żałowaliśmy chyba wszyscy. Wtedy pojawili się Jun Takeuchi i Peter Fabiano. Wyjęli co najlepsze z tamtego materiału i przekuli w historię o luizjańskiej farmie kanibali podsyconej wątkiem "inteligentnej" broni biologicznej. Resident Evil 7: Biohazard rozszerzył spektrum opcji. Koniec z konwencją hide&seek - w zgodzie z duchem serii walka bronią palną stanowiła jeden z trzonów mechaniki. Dzięki temu otrzymaliśmy połączenie horroru, akcji, suspensu, retro i bonusowo najlepszej gry wykorzystującej gogle VR. A był to przecież dodatek. 

Peak popularności gogli przypadł na okres premiery Resident Evil 7: Biohazard. W dalszym ciągu jest to gra wykorzystująca rozszerzoną rzeczywistość do budowania immersji. W nawiedzonym domu Bakerów podskoczycie ze strachu nie raz, bo twórcy świetnie dopasowują konwencję do możliwości urządzenia. Nie potrzebujecie najnowszych konsol, ani najsilniejszych kart graficznych. Randomowy bohater, Ethan, stanął u progu nowego zagrożenia podobnie jak gracze. Udało się stworzyć antagonistyczną familię z nabytymi skłonnościami do kanibalizmu. Ta gra ma wszystko, świetną mechanikę, duszną, ciasną atmosferę, świetny motyw przewodni i wciąż atrakcyjną oprawę wizualną. Zwiastun dziewiątej gry zachęcił mnie do ponownych odwiedzi farmy Bakerów. Resident Evil 7: Biohazard pomimo zmiany perspektywy wróciło do korzeni serii. Znów biegaliśmy po posiadłości z ogródkiem, a w kolejce czekał stary dom, stodoła, trafił się wrak statku i wreszcie ukryte w kopalni laboratoria. Nie było zombie, a „pleśniaki” - cudnie animowane i odpychające zarazem, choć lgnęły do nas niczym magnes. Wspominałem o ich długim zasięgu ramion? Mogły je rozciągać. Nietrudno zatem oberwać na farmie Baker’ów. Stwory te nie były jednak najgorsze. Wystarczyło wpaść na kogoś z „rodziny” - jak mawiał Jack Baker, jeden z bossów w grze. Przywitał Ethana pięścią, częstował przy obiedzie, nawet odciął nogę…łopatą. Jak na dłoni wychodzą tutaj inspiracje kultowym horrorem, Evil Dead. 

Wreszcie w Game Pass

Po szóstej części dotarło do nas, że nie możemy już bardziej zintensyfikować akcji" - przekazał Masachita Kawaka w rozmowie z serwisem Destructoid w 2017 roku, miesiąc przed debiutem Resident Evil 7: Biohazard. Z okazji pojawienia się gry w katalogu Xbox Game Pass warto przyjrzeć się jej zakulisowym dziejom. Projekt rozpoczął się w lutym, 2014 roku, gdy gatunek horrorów przeszedł ciekawą transformację. Pojawiły się takie hity jak Amnesia: Mroczny Obłęd i Outlast, doświadczenia oparte na ciągłej ucieczce, obserwacji i eksploracji nieznanego bohaterom koszmaru. Perspektywa z oczu zawsze była gwarancją lepszej immersji, tj. "zżycia się" odbiorcy ze światem przedstawionym.

Twórcy Resident Evil próbowali już raz swoich sił z FPP, gdy w 2000 roku na rynku pojawiła się gra spod cyklu Resident Evil: Gun Survivor, nakierowana w większym stopniu na akcję, choć część klimatu serii zachowała. Resident Evil 7 było czymś zupełnie innym, unifikowało wątki nadprzyrodzone z horrorem cielesnym, nieodłącznym fragmentem bestiariusza każdej odsłony. Zrezygnowano natomiast z gwiazdorskiej obsady (z jednym wyjątkiem), umieszczono w centrum uwagi postać nieznaną, niepowiązaną z wcześniejszymi rozdziałami, praktycznie randomową. Przywrócono klasyczny podział na posiadłość, ogrody, stare domostwo, podziemia i laboratoria. Pomimo widoku z oczu postaci wpięto system sterowania przypominający klasyczne Resident Evil, Ethan zwalniał podczas celowania, zombie zastąpiono chodzącą, krwiożerczą pleśnią. Najmocniejsze wrażenie robiła technologia, pierwszy raz użyto RE Engine, autorskiego silnika graficznego z sukcesem wykorzystanego w kolejnych latach, w siódmej grze stworzono świat przy użyciu fotogrametrii, co wpłynęła na ponadczasową jakość gry. Teraz można się nią cieszyć dzięki usłudze Game Pass.