Produkcja studia VOID Interactive to powolna, taktyczna strzelanka pierwszoosobowa, która w realistyczny sposób ukazuje działania jednostek specjalnych. Tytuł stawia na powagę i autentyczność, wymagając od graczy cierpliwości, planowania oraz ścisłej współpracy w zespole. Rozgrywka jest mroczna i surowa, a każdy błąd może kosztować życie wirtualnego operatora, co potęguje napięcie i poczucie zagrożenia, skutecznie wypełniając lukę na rynku gier nastawionych na napozioprawdę wymagające, taktyczne akcje policyjne.

Podobnie jak w serii S.W.A.T, finalna wersja gry nie zagłębia się w zbędne detale ani nie oferuje rozbudowanej fabuły łączącej poszczególne misje. To realistyczna strzelanka pierwszoosobowa, w której gracz wciela się w dowódcę oddziału taktycznego Departamentu Policji Los Sueños (LSPD), Davida Judge’a Beaumonta, operującego w rejonie o wyjątkowo wysokim wskaźniku przestępczości. Zadaniem gracza jest przeprowadzanie serii operacji wymierzonych w gangi, handlarzy narkotyków, a nawet organizacje terrorystyczne.

Ready or Not to wierny realiom symulator specjalnych jednostek taktycznych, w którym każdy detal podporządkowany jest autentyzmowi. Twórcy, konsultując się z funkcjonariuszami organów ścigania, opracowali wymagające zasady użycia siły i rozbudowany system punktacji, by jak najdokładniej odwzorować prawdziwe działania taktyczne. Efekt to bezkompromisowy, intensywny taktyczny FPS, który pompuje adrenalinę i nie unika brutalnych emocji.

RECENZJA W YOUTUBE

Stałym punktem narracji jest departament policji – centralny węzeł, w którym gracz przygotowuje się przed wyruszeniem do bitwy. To miejsce zostało gruntownie odświeżone w porównaniu z wersją we wczesnym dostępie: jest jaśniejsze, lepiej zorganizowane i pozwala graczowi sprawnie przemieszczać się między stacjami służącymi do dostosowania ekwipunku a tymi, które umożliwiają rozpoczęcie kolejnej misji.

Kwatera główna odgrywa też kluczową rolę w zarządzaniu drużyną w nowym trybie dowódcy – jednoosobowym wariancie rozgrywki, który wprowadza system wymagający szczególnej dbałości nie tylko o przetrwanie głównej postaci, ale również o cztery pozostałe persony zespołu. Choć przedwczesna utrata towarzyszy nie pociąga za sobą poważnych konsekwencji, bo w ich miejsce można zwerbować nowych żołnierzy, opłaca się realizować wiele misji z tymi samymi sojusznikami. Każdy z nich ma unikalną umiejętność dostępną od początku, a kolejne rozwijają się wraz ze zdobywaniem poziomów.

Jedni zapewniają premie do zdrowia drużyny, inni zwiększają szansę na poddanie się przestępców, a jeszcze inni zyskują dodatkowe punkty zdrowia psychicznego po każdym aresztowaniu. Właśnie zdrowie psychiczne stanowi istotny element zarządzania zespołem – niektóre wydarzenia mogą sprawić, że dana postać stanie się mniej reaktywna lub czasowo niedostępna. Krótko mówiąc, jest to prosty, ale sprawnie działający system zarządzania, który jednak nie ma kluczowego wpływu na całość produkcji.

Rozgrywka nawiązuje do klasycznych taktycznych shooterów pokroju SWAT 4, zwłaszcza w sposobie projektowania poziomów i realizacji misji. Nie jest to kolejna odsłona Call of Duty z elementami taktycznymi — brak tu nawet funkcji biegu. Gra premiuje graczy potrafiących zachować równowagę między szybką reakcją a uważną obserwacją. Większość z osiemnastu głównych misji opiera się na podobnych celach: unieszkodliwieniu podejrzanych, uratowaniu cywilów i zabezpieczeniu dowodów. Co pewien czas pojawiają się jednak scenariusze wymuszające zmianę strategii, co przełamuje rutynę wyważania drzwi i czyszczenia pomieszczeń.

Tytuł kładzie nacisk na dowodzenie drużyną oraz planowanie działań, a kluczem do sukcesu jest przygotowanie: analiza odprawy, wybór punktu wejścia oraz właściwe dobranie wyposażenia do specyfiki misji. Kluczowe znaczenie ma też ekwipunek — gracz dysponuje ograniczoną liczbą miejsc na amunicję, broń i narzędzia. Do wyboru są m.in. lustro inspekcyjne do przeszukiwania przestrzeni spod drzwi, C4 i granaty błyskowo-hukowe do forsowania wejść oraz inne narzędzia taktyczne. Różnorodność uzbrojenia i wyposażenia sprawia, że przygotowania (w tym testy na strzelnicy) zajmują tyle samo czasu co same operacje — decyzje podjęte przed misją wyraźnie przekładają się na jej przebieg.

Odprawy przed misjami stanowią istotny element budowania atmosfery. Zawierają nagrania rozmów z numerem alarmowym 911, informacje o podejrzanych i cywilach oraz szczegółowe mapy. Dzięki temu gracz zyskuje pełniejszy kontekst działań, co ułatwia planowanie. Nie jest to jednak element definiujący wyjątkowość tej produkcji.

Największym atutem pozostaje umiejętne opowiadanie historii poprzez środowisko. Każda lokacja, niezależnie od głównego celu misji, kryje liczne detale rozwijające tło fabularne i budujące spójny świat gry. Choć można potraktować misje jako samodzielne operacje taktyczne, pełnia doświadczenia ujawnia się dopiero po zwróceniu uwagi na szczegóły. Zrozumienie kontekstu przekłada się na sposób działania – niektóre scenariusze wymagają ostrożności i empatii, inne stawiają na bezkompromisowe egzekwowanie prawa. Gra pozostawia graczowi przestrzeń do interpretacji i moralnych decyzji, co nadaje każdej interwencji indywidualny charakter.

Z kolei, aby zdobywać wysokie oceny za misje, należy nie tylko eliminować zagrożenia, lecz także zabezpieczać dowody. W jednej z wczesnych operacji zadaniem gracza jest zlokalizowanie nielegalnej farmy kryptowalut w kompleksie mieszkalnym. Podczas przeszukania terenu trzeba zadbać o zabezpieczenie każdej napotkanej broni oraz wszelkich nielegalnych substancji, które mogą stanowić materiał dowodowy. Mimo dobrze wyważonego tempa rozgrywki, pojawiają się pewne problemy. Niektóre misje mogą znacząco się przedłużać — w jednym z przypadków operacja zajęła blisko czterdzieści minut, gdyż ostatni przeciwnik nieustannie unikał kontaktu, krążąc po rozległej mapie. Takie sytuacje mogą powodować znużenie, choć istnieją sposoby ich obejścia, na przykład wykorzystanie komendy głosowej do przywołania reakcji przeciwników.

Dodatek Stories from Los Sueños, udostępniony bezpłatnie, rozwija ten aspekt jeszcze bardziej. Nowe misje są dobrze zaprojektowane i różnorodne, nie przytłaczają rozmiarem, a jednocześnie oferują liczne wyzwania, zwłaszcza w starciach na bliski dystans. System poziomów trudności zapewnia pewną elastyczność, choć nie wszystkie tryby są równie dobrze zbalansowane. Tryb łatwy bywa zbyt prosty, podczas gdy tryb trudny potrafi przypominać wczesne wersje gry, w których przeciwnicy reagowali z przesadną szybkością. Nowe pułapki urozmaicają rozgrywkę, jednak brak selektora pozwalającego na precyzyjne dostosowanie poziomu trudności ogranicza możliwość indywidualnego dopasowania wyzwań.

Wersja konsolowa zachowuje wszystkie atuty edycji komputerów osobistych. Misje można rozgrywać samotnie z drużyną sterowaną przez SI w trybie dowódcy lub w trybie kooperacyjnym, który sprzyja współpracy i komunikacji. Ze względu na wysoki poziom koordynacji wymagany w trakcie akcji, osiągnięcie najwyższych ocen jest znacznie łatwiejsze w zgranej ekipie niż z przypadkowymi graczami.

Sztuczna inteligencja wrogów jest jednym z kluczowych elementów wpływających na poziom wyzwania w grze. Przeciwnicy potrafią zaskakiwać taktycznie, kryjąc się w nietypowych miejscach, flankując gracza i skutecznie korzystając z osłon, co wymusza ostrożne planowanie i przemyślane działania. Reakcje AI na dźwięki, otwierane drzwi czy ruch drużyny gracza są w wielu momentach realistyczne, dzięki czemu rozgrywka może dostarczać prawdziwie napiętej, taktycznej satysfakcji. Jednocześnie jednak zachowanie wrogów bywa niespójne i frustrujące. Zdarza się, że reagują natychmiast, celując i strzelając z niezwykłą precyzją w sytuacjach, w których gracz nie ma realnych możliwości obrony, co potrafi zaburzyć równowagę rozgrywki. W innych momentach przeciwnicy pozostają bierni lub wykonują nielogiczne ruchy, co obniża immersję.

Poziom trudności AI jest stały i nie zawsze daje możliwość naturalnego skalowania wyzwania, a w trybie solo sojusznicy sterowani przez AI często zawodzą, blokując przejścia lub nie reagując na polecenia, co pośrednio wpływa na odbiór wrogów. Pojawiają się też problemy techniczne, takie jak strzelanie przez ściany lub nietypowe interakcje z mapą, które potrafią zaskoczyć gracza w sposób niesprawiedliwy. Podsumowując, AI wrogów stanowi mocny punkt, zapewniając realistyczne i wymagające wyzwania taktyczne, jednak jednocześnie wymaga poprawy w kwestii spójności zachowań i balansu, aby w pełni wykorzystać potencjał gry i uniknąć momentów frustracji.

Tytuł porusza wyjątkowo trudne i wrażliwe tematy, przedstawiając misje inspirowane sytuacjami o wysokim ryzyku — od strzelanin w szkołach, przez akcje ratowania zakładników, po interwencje w klubach nocnych. Misje rozgrywać się będę od stacji benzynowych, przez fabryki i bary narkotykowe, aż po wieżowce — każda lokacja dostarcza kolejnych informacji o sytuacji w mieście i rozwija mroczne wątki fabularne. Część tych scen została złagodzona lub ocenzurowana w wersji konsolowej, co spotkało się z mieszanym odbiorem społeczności, dla których realizm stanowił jeden z filarów doświadczenia.

Pod względem regrywalności produkt wypada nieco słabiej. Po kilku godzinach, szczególnie w trybie wieloosobowym, rozgrywka potrafi stać się powtarzalna, a motywacja do regularnego powrotu maleje. Najwięcej satysfakcji odnajdą tu gracze, którzy cenią taktyczne planowanie, precyzyjną komunikację zespołową i systematyczne doskonalenie umiejętności operacyjnych, a także ci zainteresowani zdobywaniem kosmetycznych ulepszeń czy wysokich ocen w misjach.

Niestety, projekt nie jest wolny od problemów, a doświadczenie gry bywa nierówne. W trybie jednoosobowym często występują błędy wymagające restartu misji lub uniemożliwiające jej ukończenie. Przeciwnicy czasami nie pojawiają się w ogóle lub utkną w elementach otoczenia, co zaburza tempo i ogranicza satysfakcję z rozgrywki. Wrogowie rozpraszają się po rozległych przestrzeniach, wykazując przy tym nienaturalną celność i refleks, co sprawia, że pojedyncze błędy gracza często kończą się natychmiastową śmiercią i koniecznością powrotu na posterunek, aby rozpocząć misję od nowa.

Problemy techniczne, w tym błędy w ładowaniu postaci czy geometrii poziomów, towarzyszą grze od czasu wczesnego dostępu i wciąż występują na każdej platformie. Mogą one irytować zwłaszcza wtedy, gdy nie wynikają z działań gracza, a jednocześnie istotnie wpływają na dalszy rozwój misji. Na szczęście tytuł nadal oferuje unikalne taktyczne doświadczenie, angażujące osoby ceniących powolne, metodyczne tempo oraz wysoki poziom realizmu. 

Pod względem graficznym gra nie przeszła znaczących zmian w stosunku do wersji z wczesnego dostępu. Tytuł prezentuje się dobrze, ale wciąż ujawnia liczne niedoskonałości — szczególnie widoczne w modelach cywilów oraz przeciwników, a także w ich animacjach. Najlepiej prezentują się modele broni, które bohater trzyma w dłoniach, a ogólny poziom szczegółowości otoczenia wypada niekiedy przeciętnie na tle współczesnych produkcji, choć nie jest to różnica rażąca.

Wersja na PlayStation 5 oferuje przyzwoitą jakość oprawy i płynną rozgrywkę. Nie osiąga poziomu detali dostępnego na komputerach z najwyższej półki, ale utrzymuje znakomity balans między wydajnością a atrakcyjnością wizualną. Większość efektów graficznych z edycji PC została zachowana, dzięki czemu konsolowa odsłona zapewnia spójne i satysfakcjonujące wrażenia. Warto jednak zaznaczyć, że różnice między wersjami mogą być odczuwalne, zwłaszcza dla graczy przyzwyczajonych do precyzji sterowania i płynności rozgrywki na komputerach.

Niestety brak wsparcia dla modów w konsolowym wydaniu jest istotnym ograniczeniem w porównaniu do wersji PC-towej. W oryginale społeczność moderska znacząco wpływała na rozgrywkę, m.in. poprzez modyfikacje ułatwiające opanowanie sztucznej inteligencji wrogów oraz poprawiające oprawę graficzną. W samej grze AI przeciwników bywa bardzo precyzyjna i agresywna, a jeden nietrafiony ruch potrafi zniweczyć prawie perfekcyjnie przeprowadzoną misję. Brak obsługi modów w wersji konsolowej oznacza utratę tego elementu personalizacji i balansu, który znacząco wpływał na doświadczenie gracza w przypadku komputerów osobistych.

Warstwa dźwiękowa stanowi kluczowy element. Odpowiednio dobrane efekty – od kroków i przeładowań broni, po głosy cywilów i okrzyki przeciwników – odgrywają istotną rolę w planowaniu działań. Dźwięk nie tylko buduje napięcie, ale też pełni funkcję taktyczną, pozwalając przewidzieć kierunek zagrożenia. Nawet przy dostępie do narzędzi takich jak kamera inspekcyjna, uważne nasłuchiwanie otoczenia często decyduje o powodzeniu operacji.

Ready or Not to surowa i wciągająca strzelanka taktyczna, wyróżniająca się realizmem oraz napięciem budowanym przez nieprzewidywalność działań w terenie. Gra najlepiej sprawdza się w trybie kooperacyjnym, gdzie współpraca, komunikacja i momenty kontrolowanego chaosu tworzą intensywne, zapadające w pamięć doświadczenia. Dla graczy poszukujących wymagającego symulatora działań policyjnych z wysokimi stawkami i mocnym klimatem operacyjnym, produkcja stanowi propozycję wartą uwagi. Wymaga jednak cierpliwości, precyzji i gotowości do adaptacji w sytuacjach, gdy plan nie przebiega zgodnie z założeniami.