Wóz Drzymały

czyli o retro grach Arcade słów kilka.

Ciapo Ciapo 04.02.2016, 15:16
Wóz Drzymały S03E01, Double Dragon.
4623V

Wóz Drzymały S03E01, Double Dragon.

Rozpoczynamy trzeci sezon Wozu Drzymały. Opowieści o starych grach Arcade z przełomu lat 80' i 90' ubiegłego wieku. Pierwszy odcinek opowie nam o grze zatytułowanej Double Dragon. Ta kultowa pozycja stworzona w 1987 roku przez Technos i dystrybuowana przez firmę Taito, uznawana jest za ojca gatunku beat'em up jednak w moich oczach nie przetrwała próby czasu. Zapraszam do środka.

Oczywiście na początek podkład dźwiękowy. W tym sezonie trochę zmieniamy klimat. Pomyślałem sobie, że do tego typu tekstów pasowałaby bardziej muzyka z tamtych czasów. Dlatego od tego odcinka postaram się jako podkład dawać składanki z okresu ośmiu i szesnastu bit.

Teraz witam Was w kolejnym sezonie Wozu Drzymały. Przez następne 16 tygodni, w każdy czwartek będzie pojawiał się kolejny odcinek zawierający opis jednej gry. 

Dziś skupię się na produkcji przez wielu uznawanej za kanon gatunku, kompletną klasykę, grę kultową i prekursora gatunku beat'em up. Nie jest to może pierwsza gra tego typu ever, bo wcześniej powstało Kung-Fu Master oraz samo Technos wydało wcześniej grę zatytułowaną Renegade, której duchowym i technologicznym następcą jest właśnie Double Dragon.

Rozpoczniemy od kilku obrazków samego hardware, na którym śmigała gra. Automat nie wyróżniał się niczym specjalnym. Miał ładne smoki po obu stronach ekranu i bok automatu pomalowany był na szaro z logiem firmy.

Automat Double Dragon

Dedykowany automat Double Dragon

Marquee automatu, czyli górna, podświetlona grafika prezentowała logo gry z postaciami głównych bohaterów. Co do stylu w jakim owe logo było narysowane, nie będę się wypowiadał. Kwestia gustu.

Marquee Double Dragon

Marquee

Ta sama grafika, oczywiście odpowiednio zmodyfikowana, znajdowały się w niej opisane przyciski, znajdowała się również na panelu sterowania.

Panel sterowania Double Dragon

Panel sterowania

Znalazłem w interentach również amerykańską i japońską ulotkę reklamującą grę. Nie zawierała jakiejś dramatycznie wielkiej ilości tekstu i prezentowała się mniej więcej jak pierwszy numer PSX Extreme jednak był to rok 1987, więc nie oczekujmy cudów.

Amerykańska ulotka reklamowa Double Dragon, przód Amerykańska ulotka reklamowa Double Dragon, tył

Amerykańska ulotka reklamowa Double Dragon

Japońska wersja ulotki różniła się nieco stylem graficznym i przypomina mi bardzo kreskę anime noszącego tytuł Fist of the Northern Star.

Japońska ulotka reklamowa Double Dragon, przód Japońska ulotka reklamowa Double Dragon, tył

Japońska ulotka rklamowa Double Dragon

 

Tytuł: Double Dragon
Producent: Technos
Rok wydania: 1987
Liczba graczy: 1-2 (co-op, jednocześnie)
Używanych przycisków: 3

 

Double Dragon (Technos, 1987 rok)
Double Dragon (Technos, 1987 rok)

Gra została przeportowana na masę różnych systemów. Były to wersje oczywiście mocno okaleczone względem automatowego pierwowzoru. Co ciekawe nawet gra w wersjach na Amigę czy Atari ST, czyli komputery 16-to bitowe wyglądała jak rozpikselowana sieczka, a do tego obie wersje zostały pozbawione muzyki. Z wyjątkiem motywu przewodniego przygrywającego podczas wyświetlania ekranu tytułowego. Pisząc ten tekst, spodziewałem się, że wersje na komputery i konsole szesnastobitowe gra dostanie skrzydeł. Zdziwiłem się jednak bardzo mocno.

Najpierw wersje dla komputerów 8-mio bitowych. Powstały w roku 1988 i były to następujące maszyny: Amstrad CPC, dwie wersje, Commodore 64, dwie wersje, ZX Spectrum, oraz PC. Co bardziej spostrzegawczy wyłapali, że napisałem przy Amstradzie i Commodzie, ze gra występuje w dwóch wersjach. Już śpieszę z wyjaśnieniem. W przypadku Commodore 64 jedna wydana przez firmę Ocean. Druga stworzona przez Melbourne House. Produkcja Ocean została okrzyknięta marną podróbką. Nie posiadała trybu dla dwóch graczy. Plansze zupełnie nie przypominały tych a automatów. Za to w trakcie rozgrywki cały czas przygrywał motyw przewodni, przez co można go znienawidzić ;) W wersji MH dało się rozpoznać przynajmniej sam wygląd plansz, był tryb dla dwóch graczy ale za to w trakcie rozgrywki towarzyszyły nam tylko pojedyncze odgłosy uderzeń. Oczywiście motyw przewodni w wydaniu C64 jest jak zawsze najwyższych lotów :)

Kolejna ciekawostka dotyczy wersji dla komputera Amstrad CPC. Zostały wydane dwie wersje. Jedna dla Amstrada CPC646, a druga dla CPC6128. Jak na możliwości graficzne tych sprzętów, gra wyglądała wręcz niesamowicie. Port dla CPC6128 był bazowany na Amigowej wersji, a port dla CPC646 był oparty na wersji dla ZX Spectrum, która była całkiem grywalna chociaż miała specyficzną dla tego komputera grafikę. Wydanie gry dla komputerów PC nie wyglądało najgorzej, jednak w zasadzie nie posiadało dźwięku. Jedynie jakieś sporadyczne popiskiwania. Ogólnie dźwięk zaliczany do kaleczących uszy. Rok później została wydana wersja dla japońskiego komputerka MSX. Ograniczeniem gameplayu w tych wersjach były joysticki posiadające tylko jeden przycisk, a gra w oryginale wykorzystywała ich trzy.

Commodore 64 (Ocean) Commodore 64 (Melbourne House)

Double Dragon (C64, Ocean)                                                                   Double Dragon (C64 Melbourne House)

Amstrad CPC646  Amstrad CPC6128

Double dragon (Amstrad CPC646)                                                                       Double Dragon (Amstrad CPC6128)

Souble Dragon (MSX) Double Dragon (ZX Spectrum)

Double Dragon (MSX)                                                                                 Double Dragon (ZX Spectrum)

Double Dragon (PC)

Double Dragon (PC)

Kolejne cztery wersje zostały wydane na ośmiobitowe konsole. Były to produkcje przeznaczone dla konsol Atari 2600, Atari 7800, Nintendo Entertainment System (NES), oraz Sega MasterSystem. Aby grać w dwie pierwsze, przeznaczone dla maszynek Atari trzeba było mieć nie lada fantazję żeby odnaleźć podobieństwa z oryginałem (szczególnie wersja dla A2600).

Double Dragon (Atari 2600) Double Dragon (Atari 7800)
Double Dragon (Atari2600)                                                                                   Double Dragon (Atari7800)

 

Gry na NESa i SMS wyglądały całkiem strawnie i były zaskakująco grywalne. Dzięki posiadaniu padów z dwoma przyciskami, gameplay zbliżył się trochę do oryginału.

Były to na tyle specyficzne wersje, że warto się przy nich na chwilę zatrzymać. Gra wydana na NESa nie posiadała typowego trybu dla dwóch graczy. Zostało to osiągnięte poprzez zastąpienie postaci drugiego gracza, klonem gracza pierwszego. Pumperek drugiego gracza został wykorzystany jako główny boss. Z powodu ograniczeń sprzętowych NESa, gra byłą w stanie wyświetlić tylko dwóch przeciwników na ekranie jednocześnie. Do tego obaj przeciwnicy byli tego samego rodzaju. Dodano za to system rozwoju postaci. Nasz bohater zbiera punkty doświadczenia, za które otrzymuje dodatkowe umiejętności. Możemy zdobyć ich siedem. Wygląd plansz był mocno zmieniony w stosunku do automatowego oryginału. Dodatkowo gra posiada tryb B, w którym toczymy pojedynki jeden na jeden z klonem wybranej przez nas postaci kontrolowanym przez konsolę lub drugiego gracza.

Double Dragon (NES)
Double Dragon (NES)

Gra w wydaniu dla Segi MasterSystem dzięki swoim większym możliwościom miała znacznie ładniejszą grafikę niż wersja dla NESa, zachowała tryb dla dwóch graczy z automatu, potrafiła wyświetlić jednocześnie do trzech przeciwników. Do tego projekty plansz bardziej przypominały wersję Arcade. Na Sedze obecna była też opcja nieograniczonych kontynuacji jednak tylko do ostatniej planszy. Oczywiście można było to ograniczenie ominąć. Jeśli gracz wykonał na początku planszy, dziesięć razy wyskok w tył z kopnięciem, zatrzymywał możliwość nielimitowanych kontynuacji.

Double Dragon (Sega Master System)
Double Dragon (Sega MasterSystem)

Powstały nawet cztery przenośne wersje Double Dragon. Dla Nintendo Gameboy, Atari Lynx, Segę GameGear, które również były zaskakująco grywalne, jednak graficznie oczywiście znacznie uboższe. W większości bazowane na wersji NES. W 2003 roku na GameBoya Advance wydany został remake gry noszący jakże oryginalny tytuł Double Dragon Advance ;) Gra posiadała poprawioną grafikę, dodatkowe plansze, więcej ciosów i scenki przerywnikowe.

Double Dragon (GameBoy) Double Dragon |(GameBoy Advence)
Double Dragon (GameBoy)                                                       Doube Dragon (GameBoy Advance)

Double Dragon (Sega GameGear) Double Dragon (Atari Lynx)

Double Dragon (GameGear)                                                                           Double Dragon (Atari Lynx)

Wydane zostały dwie wersje na komputery szesnasto-bitowe, Atari ST i Amiga. Spodziewałem się, że gra na tych sprzętach będzie wyglądała kozacko, w końcu gra na automatach śmigała na ośmio-bitowym sprzęcie. Jakież było moje zdziwienie gdy okazało się, że są to jedne z najsłabszych wersji tej gry. Brak muzyki, zostały tylko efekty dźwiękowe, a grafika jak na tureckim swetrze. Byłem mocno zdziwiony tym co zobaczyłem.

Double Dragon (Amiga) Double Dragon (Atari ST)
Double Dragon (Amiga)                                                                                   Double Dragon (Atari ST)

Z konsol szesnasto-bitowych, co ciekawe, tylko Sega MegaDrive/Genesis w 1992 roku otrzymała port, który można było nazwać najlepszym portem Double Dragon na współczesne mu sprzęty do grania. Gra miała mniejszą paletę kolorów, jednak dzięki bardziej zaawansowanemu szesnato-bitowemu sprzętowi, zostały wyeliminowane uciążliwe zwolnienia. Niestety nie obyło się bez cięć w jakości dźwięku. Spowodowane było to tym, że aby przyciąć koszty, gra została wydana na małym, 512k (4 Meg) karcie.

Double Dragon (Sega MegaDrive)
Double Dragon (Sega MegaDrive)

SNES nie dostał portu Double Dragon. Co prawda na Super Nintendo pojawiła się gra zatytułowana Super Double Dragon jednak była zupełnie inną grą. Swoją drogą całkiem grywalną i wartą chociażby zobaczenia, bo posiada rozbudowany wachlarz zagrywek i ciekawszą animację.

Double Dragon (SNES)
Double Dragon (SNES)

Oprócz tego wersja dla NESa została wydana też w usłudze Wii Virtual Console, a wersja dla GameBoya pojawiła się w 3DS Virtual Console. Oprócz tego w 2011 roku pojawił się remake gry wydany na iOS. W 2012 roku w usługach Xbox Live Arcade i PlayStation Network pojawiła się nowa gra będąca rebootem serii. Nosiła ona tytuł Double Dragon Neon i w 2014 roku pojawiła się również w usłudze Steam.

Uff to już chyba wszystko na temat powstałych wersji Double Dragon. Przyznam się, że zabierając się za ten tekst myślałem, że będzie on raczej krótki. Okazało się, że ogrom wersji gry wydanej na różne sprzęty trochę mnie onieśmieliła.

Przejdźmy jednak dalej. Kilka słów wypadałoby napisać o fabule. Co prawda jest ona jak zwykle w tego typu grach, zepchnięta na dalszy plan. Fabuła opowiada nam historię Billego i Jimmiego Lee (w amerykańskich ulotkach nazywają się Hammer i Spike), będących mistrzami sztuk walki i torujących sobie drogę w głąb terytorium gangu zwącego się Black Warriors aby uratować dziewczyną Billego, Marian (tak Marian to imię dziewczyny Billego ;) ).

Kolejny akapit poświęcę przeciwnikom, którzy staną na naszej drodze. Jest ich zaledwie kilka rodzajów. Posiadają za to sporą ilość wariantów kolorystycznych. Wyjątkiem jest tylko laseczka z batem i ostatni boss, którzy występują tylko w jednej wersji. Spotkamy tu głównie dwa rodzaje oprychów, laseczkę smagającą pejczem, oraz wielkich pakerów z gołymi klatami. Gra potrafi wygenerować tylko trzech przeciwników jednocześnie, chociaż kiedy pojawiają się już dwaj przeciwnicy, gra zaczyna mocno zwalniać, przy trzech przechodzi w tryb pokazu slajdów.

Teraz skupię się trochę bardziej na przeciwnikach, więc wszyscy mniej zainteresowani mogą nie rozwijać spoilera.

Uwaga, SPOILER!
[Pokaż]

Oprócz zwykłych przeciwników nie mogło oczywiście zabraknąć bossów. Co prawda w tej grze jedynym sposobem na odgadnięcie, że właśnie toczymy walkę z bossem jest zmieniająca się na czas pojedynku muzyka. Nie mają paska energii, ani żadnych oznak zbliżania się do kresu swojej wytrzymałości. Pałujemy więc na oślep i czekamy na moment kiedy przeciwnik po kolejnym ataku już się nie podniesie. Jest ich w sumie pięciu a w zasadzie to troszkę więcej, bo w jednym miejscu pojawiają się dwaj jednocześnie. Żeby było śmieszniej przeciwnicy będący bossami pojawiają się normalnie w trakcie plansz, więc walki z bossami nie są trudniejsze niż walki ze zwykłymi przeciwnikami. Do tego pojawiają się często w towarzystwie innych przeciwników, więc zdarzają się momenty, że nie wiadomo, który z przeciwników jest bossem. Jeśli uda nam się pokonać bossa zanim padną jego pomagierzy to wszyscy pozostali przy życiu wrogowie cichaczem wycofują się za ekran. Możemy ich wtedy naparzać jednak oni nie będą nas atakować.

Teraz będzie tabelka z bossami, więc jeśli ktoś nie jest zainteresowany to może nie rozwijać spoilera.

Uwaga, SPOILER!
[Pokaż]

Lokacje. Tutaj pewna ciekawostka. Wszystkie źródła podają, że jest ich cztery z czego trzecia jest bardzo długa. Otóż mam na ten temat pewną teorię. Gra wyświetla na początku każdej planszy napis Mission 1, mission 2 itd. Jednak między trzecią, a czwartą planszą wyświetla napis Infiltrate the enemy base, czy coś w tym stylu. Po pokonaniu trzeciego bossa widzimy ten napis zamiast standardowego Mission 4. Co ciekawe po trzecim bossie jest odnawiana energia, tak samo jak ma to miejsce po wszystkich pozostałych walkach z szefami. Dlatego moja teoria mówi, że plansz jest pięć tylko są źle ponumerowane. Po prostu kolejny z bugów w grze, w której robactwa nie brakuje. Ogólnie plansze są jedną ciągłością, czyli po prostu przechodzimy plansze po planszy i nie ma żadnych czarnych ekranów. Jest ciągłość. Naszą misję rozpoczynamy w miasteczku, aby po chwili trafić do jakiejś fabryki z pasami transmisyjnymi i kartonami do rzucania. Następnie trafiamy do lasu, po którym szwendamy się przez dwie misje. Może dlatego są one uznawane za jedną. Na końcu trafiamy do tajnej bazy wroga gdzie czeka na nas walka z ostatnim bossem i odbicie pięknej Marian z rąk złoczyńców. Gra ogólnie jest raczej krótka, bo przejście jej średnio wprawionemu graczowi zajmie około 20 min co stawia Double Dragon na równi z Goldem Axem, któremu chyba już zawsze będę to wypominał ;)

Teraz będzie więcej na temat plansz, więc dla zainteresowanych chowam pod spoilerem.

Uwaga, SPOILER!
[Pokaż]

Kolejny akapit chciałbym poświęcić grafice. Obecnie patrząc jak gra wygląda można czuć politowanie dla ludzi, którzy katowali tę grę w czasach jej świetności, bo to co widać na ekranie woła o pomstę do nieba. Jednak w tamtych czasach grafika stała na najwyższym poziomie. Była to gra, która wyciskała ostatnie soki ze sprzętu, na którym działała. Wszyscy pewnie pamiętają zwolnienia animacji kiedy na ekranie pojawia się więcej niż dwóch przeciwników. Nie jest to spowodowane tym, że autorzy chcieli nam pomóc w większych zadymkach tylko tym, że sprzęt na, którym hulała gra, po prostu nie był w stanie wygenerować takich cudów na kiju i stąd te dropy animacji. Kiedy przeciwników na ekranie jest trzech to gra zamienia się w pokaz slajdów bo animacja spada do 2-3 klatek na sekundę. Jednak jeśli popatrzymy na inne gry wydane w 1987 roku to zobaczymy dlaczego tak się dzieje. Poziomy przygotowane są z dużą dbałością o szczegóły, mają kilka kondygnacji i można się między nimi przemieszczać. Do tego gra posiadała bardzo kolorową grafikę jak na tamte czasy, co również dawało popalić płycie, na której działała gra. Wszystko to sprawiało, że gra w tamtych czasach wyglądała fenomenalnie. Obecnie jednak nie wygląda to najlepiej. Szczególnie animacja jest strasznie kulawa i wszystko co się porusza sprawia wrażenie, że zostało opisane dwoma klatkami animacji. Początek ruch i jego koniec. Nie ma nic pośrodku więc wszystko porusza się bardzo koślawo. To jednak też jest wina ograniczeń sprzętowych. Po prostu więcej animacji nie zmieściłoby się na płycie. Z resztą dowodem na to jak bardzo gra była wymagająca mogą być wersje na domowe sprzęty. Nawet Amiga, czy Atari ST, które miały już architekturę szesnasto-bitową nie były w stanie uciągnąć gry z ośmiobitowego automatu.

Teraz słów kilka o muzyce, którą usłyszymy w grze. Tutaj poziom oczywiście nie wiele przewyższa grafikę jednak jestem w stanie to zrozumieć. W końcu już grafika prawie zabijała automat, na którym chodziła gra, więc dodanie jeszcze muzyki było zadaniem niełatwym. Oprawa dźwiękowa jest bardzo nierówna. Genialny motyw przewodni, który był już chyba remiksowany na wszystkie możliwe sposoby przeplata się z przeciętnymi ścieżkami przygrywającymi w trakcie niektórych plansz. Kilka motywów potrafi wręcz podrażnić uszy. Jednak ogólnie oprawę audio można uznać za dość udaną. W 1988 roku został nawet wydany album z muzyką z gry noszący tytuł Original sound of Double Dragon. Co prawda dziś raczej nikt nie byłby w stanie go chyba przesłuchać jednak w tamtych czasach świadczyło to o klasie soundtracku tej gry. Efekty dźwiękowe też nie oszałamiają, tym bardziej, że jest ich zaledwie kilka. Parę okrzyków śmierci, kilka świśnięć ciskanych we wrogów przeciwników i kilka innych pojedynczych dźwięków powodują, że nie jest to nic zwracającego naszą uwagę.

Teraz kilka słów o samej rozgrywce. Gra nosi miano rewolucyjnej, a wręcz co niektórzy uważają, że to ona wyznaczyła standardy dla gatunku beat'em up i choćby dlatego warto jest zaznajomić się z tym tytułem. Gra posiadała tryb kooperacji dla dwóch graczy, czego na próżno było szukać we wszystkich wcześniejszych pozycjach tego gatunku, a po Double Dragon stało się to standardem i każda szanująca się pozycja musiała posiadać taki tryb. Co ciekawe jeśli graliśmy w dwie osoby można było nawet zrobić taką sztuczkę, że jeden z graczy przytrzymywał przeciwnika, a w tym czasie drugi mógł go okładać. Do tego jeśli we dwóch pokonaliśmy ostatniego bossa to nasi śmiałkowie stawali do walki między sobą i ten, który wygrał zdobywał uznanie porwanej Marian. Do walki używamy oczywiście gałki oraz, co nietypowe dla tego typu gier, trzech przycisków. Jeden odpowiedzialny za skok, drugi za atak ręką, a trzeci to kopnięcie. Tylko dzięki temu dostajemy większą możliwość wyboru i kombinacji w czasie walki. Co prawda nasi herosi nie mają zbyt wielu ciosów specjalnych. Możemy wykonać cios z bani odpalany przez podwójne wychylenie gałki w przód, co jest dość irytujące, bo czasami zamiast odejść od przeciwnika wykonujemy właśnie ten cios i przez to zbieramy baty. Możemy kopnąć przeciwnika po czym złapać go za głowę i sprzedać mu serię kopniaków z kolana w głowę. Wyskok z użyciem któregokolwiek przycisku ataku kończy się zawsze kopniakiem z wyskoku lub niczym jeśli wciśniemy przycisk zbyt późno. Do tego mamy dwie kombinacje przy wciskaniu dwóch przycisków jednocześnie. Noga plus skok to wyskok w kopnięciem w specjalnym stylu, odskakując do tyłu, a skok plus ręka to atak z łokcia. Ten cios należy wymasterować, bo dzięki niemu jesteśmy w stanie przejść całą grę i pokonać wszystkich bossów.

Z nowości wprowadzanych do gatunku przez Double Dragon wymienić można jeszcze możliwość rozbrojenia przeciwników i wykorzystania ich broni przeciwko nim. Skoro już jesteśmy przy broni to w grze występują jej dwa rodzaje. Konwencjonalna, taka jak noże, kije baseballowe czy laski dynamitu oraz improwizowane bronie miotane jak beczki, kamienie i kartony, którymi możemy ciskać w przeciwników.

Teraz będzie o broni, więc pacyfiści mogą nie rozwijać spoilera.

Uwaga, SPOILER!
[Pokaż]

Gra należy do tych trudniejszych pod warunkiem, że nie wykorzystuje się pewnego glitcha w systemie walki. Ja osobiście uważam, że to nie jest błąd a celowa zagrywka. Chodzi o to, że twórca gry był zafascynowany twórczością Brucea Lee. Nawet data premiery była przewidziana tak żeby wypadła w okolicach dwudziestego lipca 1986 roku, czyli w 13 lat po śmierci mistrza. Możliwe, że przez chęć dotrzymania tego terminu zabrakło optymalizacji i gra chodzi jak chodzi. Wracając do glitcha. W żadnym filmie z Brucem Lee, przeciwnicy nie atakują go z tyłu. Przeciwnicy zawsze starają się go obejść, tak żeby zaatakować go od frontu. Dlatego podejrzewam, że to iż przeciwnicy w Double Dragon również zawsze starają się nas obejść tak aby atakować z przodu i nie atakują od tyłu to inspiracja a nie błąd. Kontynuując wątek błędu. Chodzi o to, że jeśli staniemy tyłem do przeciwnika to on nas nie zaatakuje tylko będzie kombinował jak dostać się do przodu. My jednak jesteśmy wyposażeni w atak wykonywany przez wciśnięcie skoku i pięści jednocześnie. Cios ten jest o tyle ciekawy, że zadajemy go nie odwracając się, przeciwnikowi za naszymi plecami. Jeśli połączymy te dwa fakty, to mamy sposób na przejście całej gry, ponieważ działa to na zwykłych przeciwników jak i na wszystkich bossów. W tym momencie w grze najtrudniejsze stają się wszelkie dziury i inne miejsca, z których możemy wypaść tracąc całe życie, a tych na dwóch ostatnich planszach nie brakuje. Szczególną ostrożność i precyzję należy zachować na ostatniej planszy, bo tam na całej długości planszy, dolna krawędź jest uskokiem, a na dole pełno kolców.

W grze nie znajdziemy żadnych przedmiotów dodających punktów czy energii. Nie występują też żadne pojemniki skrywające wewnątrz jakiś bonusy. Energia odnawiana jest tylko po przejściu kolejnej planszy. Pasek energii też działa dość specyficznie. Jest podzielony na kratki, które nie znikają od razu po przyjęciu jednego luja. Znikają one po kilku uderzeniach, więc nie wiemy dokładnie czy ostatnia kratka energii jaką posiadamy, pozwoli nam przeżyć jeszcze jeden atak, czy raczej taka operacja zakończy się naszym zgonem. Wygląda to podobnie jak we wspomnianym wcześniej Golden Axe.

W zależności od ustawień automatu możemy liczyć, lub nie, na dodatkowe życie, które otrzymamy za zdobycie 30.000 punktów.

Wrogowie pojawiają się w małych grupkach. Jest to spowodowane pewnie tym, że już przy dwóch dodatkowych przeciwnikach gra zaczyna mocno zwalniać, a przy trzech i więcej przełącza się w tryb pokazu slajdów i większa ilość przeciwników na planszy spowodowałaby przeciążenie automatu i zwiechę gry.

Gra posiada też sporo bugów. Jeden z nich występuje tylko w trybie dla dwóch graczy. Zaraz przed końcem drugiej planszy gdy wychodzą przeciwnicy z windy. Kiedy jeden z graczy straci w tym miejscu wszystkie życia, to boss nie pojawi się i pozostały przy życiu gracz nie będzie mógł kontynuować gry.

Kolejnym błędem, który tym razem może zadziałać na naszą korzyść jest taki oto sposób na zdobycie maksymalnej ilości punktów. Również na końcu drugiej planszy i również w trybie dwuosobowym, pierwszy gracz musi złapać zielonego przeciwnika full nelsonem. Kiedy wszyscy pozostali wrogowie zostaną zabici, gra zatrzyma licznik odliczający czas. Jeśli w tym momencie drugi gracz podniesie bat i zacznie okładać nim trzymanego przez kumpla przeciwnika to po jakiś dwudziestu minutach takiego biczowania, które trzeba uskuteczniać dość ostrożnie, żeby nie zdzielić batem również swojego kompana, licznik punktów powinien osiągnąć maksymalny poziom, czyli 99.950, a żeby było jeszcze weselej, to po tej akcji, za każdym razem kiedy gracz drugi kogoś uderzy lub otrzyma jakieś punkty, powinien otrzymać również dodatkowe życie.

Można też wykorzystywać najstarszy trick znany w grze. Jeżeli trafimy na przeciwnika rzucającego dynamitem, wystarczy dać mu rzucić po czym odsunąć się w tył. Rzucający będzie szedł za nami i wejdzie w dynamit, który sam rzucił. Oczywiście dynamit zabija od razu.

Jeszcze kilka smaczków z samej gry. Pod koniec pierwszej planszy można znaleźć billboard reklamujący grę Nekketsu Kouha Kunio-kun, czyli poprzednią grę Technos, której angielski tytuł to Renegade.

Samochód na pierwszej planszy, stojący w garażu, z którego wychodzą nasi bohaterowie to Interceptor pochodzący z wcześniejszej gry twórcy Double Dragon, która nazywała się Road Blaster i powstała kiedy Yoshihisa Kishimoto pracował jeszcze dla Data East, z którego odszedł by zacząć pracę w Technos.

Bracia Lee oraz dwóch podstawowych przeciwników Williams i Rowper zostali nazwani tak na cześć trzech głównych bohaterów jednego z najsławniejszych filmów Brucea Lee jakim z pewnością było Wejście Smoka.

Podsumowując Double Dragon to gra kultowa i słusznie okrzyknięta ojcem gatunku beat'em up. Gdyby nie ona to prawdopodobnie nie powstałyby kolejne gry z tego gatunku i przepadłby on jak gry w stylu Cabala. Niestety z perspektywy czasu, na chwilę obecną gra nie przedstawia sobą nic rewelacyjnego. Ktoś kto nigdy tej gry nie widział, po prostu przejdzie obok nie zwracając uwagi. Nawet fani retro nie koniecznie będą w stanie wytrzymać z grą dłużej niż kilka chwil. Jest ona mocno archaiczna i to widać na pierwszy rzut oka. Taki już los prekursorów. Kolejni po prostu dopracowywali formułę, a że gatunek mocno się rozwinął i był bardzo popularny to ojciec został mocno w tyle.

Na koniec dla najwytrwalszych jeszcze filmik, na którym możecie zobaczyć sobie grę w akcji.

Teraz już dziękuję za poświęcony czas każdemu z osobna i mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu spotkamy się ponownie w tym miejscu i przyjrzymy się kolejnej grze w cyklu Wóz Drzymały.

Tekst do znalezienia również na mojej stronie www.retro-granie.info.

Tagi: arcade double dragon retro taito technos wóz drzymały

Oceń notkę
+ +29 -

Drzymała
Oceń profil
+ +98 -
Ciapo
Ranking: 167 Poziom: 63
PD: 32620
REPUTACJA: 13036