Dziki koń dziewięć (2026) - recenzja, opinia o filmie [Disney]. O przemijaniu, Kennedym i dinozaurach

Chris i Lee pracują wspólnie w CIA już od wielu lat. Razem obalali rządy, destabilizowali gospodarki i robili całą masę innych, moralnie nieciekawych rzeczy. Teraz, w przededniu wydarzeń z Chile roku 1973, wspólnie wybierają się na tygodniowy urlop na Wyspę Wielkanocną, gdzie na każdego z nich czeka inne, acz równie trudne zadanie. 

Zaczynam dochodzić do wniosku, że Martin McDonagh po prostu nie potrafi zrobić słabego filmu. Czy rozmawiamy o "Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj", "Siedmiu psychopatach", bardzo dobrych "Duchach Inisherin" czy absolutnie wybitnym "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri", każdy film napisany i wyreżyserowany przez niego jest absolutnym przeżyciem, pełnym błyskotliwych dialogów, słodko-gorzkich żartów i dających do myślenia sytuacji.

W przypadku jego nowego filmu, trybiki w głowie zaczynają kręcić się powoli jeszcze nawet przed seansem. Bo jakim tytułem właściwie jest "Dziki koń dziewięć"?! Biorąc pod uwagę zawód wykonywany przez głównych bohaterów i ramy czasowe, można dojść do wniosku, że jest to kodową nazwa sprawy, którą się zajmują. Odpowiedź reżysera była jednak znacznie prostsza i... Mniej konkretną? Riley Utley z Cinemablend zapytał McDonagha dlaczego nazwał swój film akurat w ten sposób. "Ponieważ lubię konie, jak i liczby" padło z jego ust. Absurd totalny, ale wydaje mi się, że wcale nie tak szczery jak mogłoby się nam wydawać. Powiedziałbym, że odpowiedź na to pytanie istnieje i ma bezpośredni związek z dwoma bardzo ważnymi tematami filmu. Proszę, kiedy już go obejrzysz, napisz mi, co sądzisz o "Dzikim koniu dziewięć". 

Wybrane okazje dla Ciebie

Reklama

Telewizor SAMSUNG QE77S94D 77" OLED 4K 144Hz Tizen TV Dolby Atmos HDMI 2.1

0 zł

7499.97 zł - najniższa cena

Kup teraz 7499.97 zł

Telewizor SAMSUNG QE65Q74D 65" QLED 4K 120Hz Tizen TV HDMI 2.1

0 zł

2299.97 zł - najniższa cena

Kup teraz 2299.97 zł

Telewizor SAMSUNG QE75Q74D 75" QLED 4K 120Hz Tizen TV Dolby Atmos HDMI 2.1

0 zł

3999.97 zł - najniższa cena

Kup teraz 3999.97 zł

Telewizor SAMSUNG QE65S94D 65" OLED 4K 144Hz Tizen TV Dolby Atmos HDMI 2.1

0 zł

3999.97 zł - najniższa cena

Kup teraz 3999.97 zł

Dziki koń dziewięć (2026) - recenzja, opinia o filmie [Disney]. Cóż za występ Malkovicha i Rockwella 

W mojej optyce, jest to kolejny jego film, który w pierwszej kolejności chce rozmawiać z widzem o ludzkim życiu - jego sensie i różnym jego zakamarkach. Fabuła ma na siebie pomysł i z powodzeniem wiedzie nas od początku do końca, ale to nie tak, że nie będziesz mógł, drogi czytelniku, wysiedzieć w kinowym fotelu oczekując co też takiego wydarzy się dalej. McDonagh potrafi zgrabnie nasadzić wątek, rozwinąć go i ostatecznie zamknąć, ale to nie tak, że będziesz oglądać "Dziki koń dziewięć" głównie po to aby dowiedzieć się jak rozwiązane zostaną kolejne wątki. Jasne, fabuła sama w sobie jest ciekawa i chce się wiedzieć, co dalej, ale to nie to jest głównym motorem napędowym filmu. 

Kluczem do sukcesu autora dzisiejszej produkcji jest absolutnie genialne aktorstwo i nieskazitelnie podane dialogi. Że Sam Rockwell i John Malkovich są wybitnymi aktorami, bez dwóch zdań wiedziałeś już wcześniej, ale to co tutaj udało im się stworzyć, to może być... Przynajmniej top 3 ich kariery. Tak naprawdę, dobrych dziewięćdziesiąt procent tego filmu to są po prostu wymiany zdań tych dwóch aktorów, a widz i tak jest absolutnie zauroczony tym, co widzi. Reszta, czyli na dobra sprawę trzy pozostałe postacie, które są w jakikolwiek sposób istotne, to jest szef CIA do spraw Ameryki Południowej, MJ (Steve Buscemi), młoda studentka i aktywistka, Monica (Mariana di Girolamo) oraz jej przyjaciółka, Alicia (Ailin Salas), są tu w znacznej bierze po to aby dać głównym bohaterom kogoś innego do rozmowy. 

Dziki koń dziewięć (2026) - recenzja, opinia o filmie [Disney]. Trochę strzelamy, trochę gadamy, po kumpelsku

Dialogi w najnowszym filmie McDonagha to jest jakiś kompletny majstersztyk. Mamy tu praktycznie wszystko, czego tylko można by sobie zażyczyć. Z jednej strony czyste, komediowe złoto, jakby wyciągnięte ze scenariusza Tarantino, jak kiedy Chris tłumaczy Lee, że tylko prawdziwie gejowskie kraje mają prawdziwie dobry ser - Francuzi, Belgowie. Tacy na przykład Anglicy są tylko trochę gejowscy, więc mają kilka zaskakująco dobrych serów, jak Cheddar, ale to jednak nie to. Chile było na dobrej drodze do dobrego sera, ale później przyszło CIA i jest jak jest. Nawet ci bardziej snobistyczni krytycy, z którymi zwykle mówię sobie tylko "cześć" i idę dalej, śmiali się pełnym głosem w trakcie seansu. Z drugiej strony mamy dialogi czysto szpiegowskie, pełne napięcia i niepewności, jak ciągłe rozmowy Lee z MJem, podczas których widz nie ma pojęcia, kto tu właściwie sympatyzuje z kim i do czego to wszystko zmierza. Z trzeciej natomiast płyną w naszą stronę czyste emocje i akurat w tym temacie nie tylko same słowa wywołują takie wrażenie, ale również doskonałe aktorstwo Rockwella i Malkovicha. Geniusz McDonagha polega natomiast na tym, że te dialogi, które z początku mogą wydawać się być zabawne, ostatecznie stają się potężnie głębokie i ciężkie - nawet pozornie głupkowaty tekst Chrisa o tym, że powinien był więcej obcować z końmi staje się mocno poruszającą myślą, kiedy ubrać ją w kontekst całego filmu.

Tym, dlaczego obaj panowie w głównych rolach wypadają doskonale można by zapewne napisać całą książkę. Dialogi to oczywiście jedno, unikalny klimat Wyspy Wielkanocnej to drugie, ale jest jeszcze przecież cała sfera aktorskiej ekspresji niewerbalnej. Lee dobrze wie, że z Chrisem nie jest najlepiej w temacie zdrowia - coś, z czego jego kolega nie do końca zdaje sobie sprawę. Tak więc, kiedy jeden zdaje się gadać głupoty albo paplać wesoło na tematy, na które zdecydowanie paplać nie powinien (zwłaszcza jeśli te jeszcze się nie wydarzyły), a drugi niby się na niego wkurza, ale przy tym w jego oczach widać nie tyle złość, co smutek, widz doskonale rozumie, co takiego dzieje się w głowie którego z panów. Nie muszą o tym mówić. Analogicznie, jednym z ważniejszych elementów filmu jest konfrontacja Chrisa z własną śmiertelnością. Malkovich ma tutaj trudne zadanie, ponieważ regularnie musi grać starszego pana, który po prostu poleciał na wczasy się pobawić, aby dosłownie jedną scenę później siedzieć samotnie i rozmyślać - czasami na głos, innymi razy wyłącznie w swojej głowie - nad tym, co po sobie zostawi, jaką wartość ma jego życie. I tak na zmiany! Zwariować idzie od takiego natłoku sprzecznych emocji, ale aktor tego kalibru, zwłaszcza reżyserowany przez twórcę tego kalibru, pewną ręką prowadzi widza przez ten labirynt. 

Gdybym musiał przyczepić się do czegoś w "Dziki koń dziewięć", to bardzo na siłę powiedziałbym, że całe to tło fabularne - pucz w Chile, wspomnienie roku 1963, życie rodzinne Lee - są tu jedynie elementami fundamentu, na którym zbudowany został film. Niby coś tam wystają nad ziemię, niby je widać, ale patrząc na cały obraz, giną gdzieś, wtapiają się w tło. Można byłoby zapewne mocniej wkomponować je w główną opowieść. Pytanie tylko czy nie ucierpiałaby na tym historia przyjaźni głównych bohaterów? Tak jak piszę - to taki bardzo wydumany, na siłę dorzucony problem. Bo tak generalnie to po prostu po raz kolejny McDonagh w bardzo wysokiej formie. "Tylko" tyle.