Recenzja gry: Borderlands: The Pre-Sequel

Jeden z najoryginalniejszych czarnych charakterów, znany z Borderlands 2 Handsome Jack, powraca nie jako cwany, zuchwały, egocentryczny, ale nie dający się nie lubić antagonista, a jako dopiero dążący do władzy i nie-sławy sarkastyczny gość pełniący rolę przewodnika głównych bohaterów. Stacja kosmiczna firmy Hyperion, Helios, została uprowadzona i Jack zatrudnia nas jako pomoc do odbicia jej z rąk nieprzyjaciół. Początkowe wydarzenia w grze rzucają nas na jeden z księżyców Pandory - Elpis. Księżyc jak to księżyc - rządzi się własnymi prawami, które mają swoje odzwierciedlenie w grze. Pomimo, iż niektóre lokacje czy budynki zapewniają ziemskie przyciąganie, tak panująca generalnie niższa grawitacja pozwala na wykonywanie dłuższych skoków, a i przy okazji wszystko również wolniej się porusza. Ale brakuje też tlenu wobec czego ludzkość postawiła na przenośne, podręczne zasobniki tlenowe - OZkit, zapewniające poza sporą dawką życioutrzymującego pierwiastka przeróżne dodatkowe walory - od zwiększonej siły wystrzału, poprzez szybsze odnawianie się tarczy i tysiąc innych umiejętności, na zadawaniu zwiększonych obrażeń podczas skakania kończąc. OZkity zapewniają także podwójny skok i chwilowe szybowanie, co skutecznie ułatwia podróżowanie po powierzchni księżyca. Aha, no i oczywiście power slam z powietrza, który przy upadku na ziemię zadaje obrażenia wrogom znajdującym się dookoła, co prowadzi nas do kolejnego, niesamowicie ważnego czynnika. W elpiskiej próżni bowiem zmienia się również tak istotna rzecz jak fizyka trupów. Fizyka ludzkiego ciała (albo zwierzęcego, nieważne - byleby martwego) jest niezwykle istotna, nie uważacie?