Jak obrabować bank (2026) - recenzja, opinia o filmie [UIP]. Mamy Watchdogs w domu?
Agent West szykuje się powoli na emeryturę. Swoją karierę w FBI spędził na łapaniu bankowych rabusiów i tego typu przestępców. Zanim będzie mógł odpocząć, musi jednak rozpracować jesz , w jedną grupę przestępczą - bardzo upierdliwą, ponieważ w swej bezczelności nagrywają oni swoje napady, a później robią z nich filmiki instruktażowe.
Jak David Leitch zrobi film, to można być pewnym jednego - będzie widpwiskowo. Fabuła może niedomagać (to już zależy od tego, kto pisze mu scenariusz), może być chaotycznie, ale na pewno z pompą i pewną dozą humoru, a może nawet uczuć. Drugi "Deadpool" nie był już może tak świeży, jak pierwszy, ale nie znam chyba osób, którym by się on tak po prostu nie podobał. Psia mać, mnie to nawet teledysk do "Ashes" Celine Dion ruszył i lubiłem sobie do niego wracać! Później mieliśmy "Bullet Train", bardzo przyjemną komedię akcji, pełną gwiazd, dobrej zabawy, świetnie zrobionych zdjęć i... W sumie niczego więcej, ale przecież dokładnie o te elementy w tym filmie chodziło. Na "Kaskadera" trochę się obraziłem, bo czekałem przez cały film na odjechaną akcję z Bon Jovi przygrywającym w tle, a wyszło na to, że zostawili sobie go wyłącznie na trailer, ale to też przecież była dobra, wysokiej jakości rozrywka! I dokładnie czegoś takiego spodziewałem się po "Jak obrabować bank". Ale czy dostałem? No właśnie nie do końca.
Już sama fraza "rabusie-aktywiści" staje mi ością w gardle, bo kino ostatniej dekady skutecznie zniechęciło mnie do produkcji o "budowaniu świadomości". Nie chodzi nawet o to, że sam jestem zatwardziałym betonem - przynajmniej sam bym tak siebie nie opisał - ale o to, jak nieumiejętnie tego typu produkcje zwykle pchają swój przekaz widzowi. "Albo jesteś z nami albo przeciwko nam", bez niczego pomiędzy, a podawane jest to zwykle z subtelnością kopniaka w twarz. Na szczęście, tak jak strzały w kierunku bankowego świata i jego licznych niesprawiedliwości są tu zdecydowanie obecne, na domiar złego często właśnie w takiej zero-jedynkowej, przerysowanej formie, tak powiedziałbym, że znakomita większość filmu jest zupełnie nie o tym, więc idzie jakoś ten fakt przeżyć.
Jak obrabować bank (2026) - recenzja, opinia o filmie [UIP]. Postacie z kartonu
We wstępie postanowiłem ustawić perspektywę na agenta Westa (John C. Reilly), ale to wcale nie tak, że to on jest głównym bohaterem. psia mać, powiedziałbym wręcz, że trudno w ogóle ustalić, kto tym głównym bohaterem ma być. Z jednej strony, na plakatach wszędzie widzimy Ryana (Nicholas Hoult), przywódcę gangu, o którym opowiada film. W pewnym momencie nawet dowiadujemy się tego i tamtego na temat jego motywacji, dlaczego postanowił zostać internetowym coachem do spraw napadów na bank, ale przez większość filmu jest to po prostu jedna z wielu postaci - zdecydowanie najbardziej wygadana i być może najczęściej pokazywana, ale przez bardzo długi czas niemożliwie wręcz płaska. Choć może nie aż tak, jak cała reszta jego ekipy. To właśnie, w moich oczach, jest największy problem tego filmu - mam niby grupę ludzi rabującą banki, powinienem ich lubić, jakoś tam z nimi sympatyzować, ale nie mam jak, ponieważ film nie daje mi ich poznać.
Pozostała część ekipy to partnerka Ryana, Emi (Anna Sawai), Vince (Pete Davidson), jego partnerka, Skyler (Tati Gabrielle) oraz komputerowy geniusz Hugo (Rhenzy Feliz). Każde z nich zostało jakoś skrzywdzone przez trzymające wszystkie, metaforyczne karty w ręce banki, więc rozumiemy ich motywacje, ale jako ludzie czy może nawet przyjaciele są to zasadniczo czyste kartki. Nie wiemy czy znali się wcześniej, nie wiemy jak się między sobą dogadują, bo tak na dobrą sprawę tylko poszczególne pary jakkolwiek ze sobą rozmawiają. Efekt jest taki, że widz nigdy nie czuje się "częścią grupy", więc ogląda jedynie jak robią skoki i montują filmiki. Stylówy odmówić im nie można, ale żaden zwrot akcji, zdrada, powrót, śmierć czy cokolwiek innego nie sprawi, że podniesie mi się powieka, jeśli postacie są mi zupełnie obojętne. Jedynym wyjątkiem od tej reguły jest dosłownie jedna scena z postacią Davidsona, ale i ona, tak na dobrą sprawę, jest jedynie tanim chwytem, zaprojektowanym aby coś tam jednak ugrać u widowni.
Jak obrabować bank (2026) - recenzja, opinia o filmie [UIP]. Pewne elementy da się lubić
Tak więc, zostaje druga strona barykady. I tak jak West jest całkiem zabawny i miejscami nawet ujmujący, zwłaszcza w parze z młodą hakerką, Reagan (Zoe Kravitz), która decyduje się pomóc mu w schwytaniu bandytów w zamian za wyczyszczenie kartoteki, tak oni również wcale nie są dobrze zaprojektowanymi postaciami. Ponownie - rozumiem co nimi kieruje, ale prócz tych krótkich, pojedynczych zdań, film nie oferuje już właściwie niczego więcej. Nie widzimy ich nigdy poza misją, nie wiemy jakimi są ludźmi, nigdy nie dzieje się im nic, co stawiałoby ich w jakimś nowym świetle, co jakkolwiek rozbudowywałoby ich sylwetki. Tak więc, kiedy na koniec filmu West rzuca w Reagan największym banałem w historii kina, dosłownie stęknąłem na głos w sali kinowej (względnie pustej, u mnie tłumów raczej nie ma).
Zostaje nam więc jedynie akcja i akurat pod tym względem można było być spokojnym, że reżyser dowiezie, co trzeba. To nie kino superbohaterskie ani pastisz, więc należy oczekiwać pewnej dozy realizmu i zachowawczości, ale tylko do pewnego stopnia. Tym jednak, czym film nadrabia są świetnie dobrane, dynamiczne kadry, sprawiające, że nawet potencjalnie proste postrzelenie kogoś wygląda ciekawie i zapada w pamięć. Do tego dochodzą ujęcia z GoPro, czy innych kamer montowanych na ciele i broni, ostry montaż - zwłaszcza w internetowych filmikach i, owszem, odrobina absurdalnych, niepraktycznych wyczynów kaskaderskich i zdemolowanych aut. Nawet one jednak nie potrafią w pełni usprawiedliwić dwóch godzin seansu, kiedy narracyjnie rzecz przez znakomitą większość filmu po prostu leży i błaga o dobicie.
Zawiodłem się "Jak obrabować bank". Niby David Leitch przygotował pełen akcji, stylowy film, a jednak brakuje w nim najważniejszego - duszy. West i Reagan okazjonalnie potrafią rozbawić, akcję ogląda się nieźle, a bliżej końca można nawet i poczuć lekki ścisk w gardle, ale wszystko pomiędzy jest po prostu nijakie, a przez to również nudne. Podejrzewam, że jako niezobowiązujący, domowy seans ze znajomymi sprawdzi się odrobinę lepiej niż w kinowym fotelu, ale na niczyją listę najlepszych filmów roku raczej nie wskoczy. Wielka szkoda, ale to bezapelacyjnie najsłabszy z dotychczasowych filmów Leitcha.
Atuty
- Dobrze nakręcona akcja;
- Kilka zabawnych dialogów;
- Tona stylu.
Wady
- Boleśnie płaskie postacie;
- Zerowe relacje między znakomitą większością obsady;
- Banalnie płytki I prosty w swoim przesłaniu.
“Jak obrabować bank” to film, któremu wydaje się, że ma wiele do powiedzenia, ale ostatecznie to po prostu bardzo stylowa wydmuszka z paroma wybijającymi się ponad przeciętność momentami.
Przeczytaj również
Komentarze (0)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych