Grand Theft Auto VI - recenzja gry. Czy Rockstar naprawdę stworzył najlepszą grę w historii?

Grand Theft Auto VI - recenzja i opinia o grze. Czy Rockstar naprawdę stworzył najlepszą grę w historii?

Roger Żochowski | Dzisiaj, 12:01
Google Chcesz częściej widzieć nasze treści w Google? Dodaj do źródeł

Euromajdan w Kijowie, premiera "Wilka z Wall Street" Martina Scorsese, finał "Breaking Bad", eksplozja popularności Snapchata, Rihanna na plaży w Sopocie, Gimper podbijający polski YouTube, Netflix wciąż niedostępny oficjalnie w Polsce, początki systemu BLIK, pierwszy zwiastun Wiedźmina 3 - to wszystko wydarzyło się w 2013 roku, tym samym, w którym zadebiutowało GTA V. Od tego czasu minęło 13 lat, zmienił się rynek gier, zmienił się świat, ale nie zmieniło się jedno - Grand Theft Auto wciąż jest najważniejszą marką na rynku.

Blisko 100 milionów wyświetleń pierwszego zwiastuna w ciągu zaledwie 24 godzin, 475 milionów odsłon drugiego materiału i ponad 31 milionów wyświetleń 27-minutowego pokazu na Netfliksie w ciągu około czterech dni. Trudno znaleźć inną grę, która potrafiłaby wywołać podobne zainteresowanie. Według danych aż 18 procent badanych pracowników w Stanach Zjednoczonych planowało wziąć urlop w dniu premiery GTA 6. Analitycy szacowali natomiast, że na tydzień przed debiutem liczba zamówień przedpremierowych przekroczyła 10 milionów egzemplarzy, generując ponad miliard dolarów przychodu. Reklamy na ogromnych bilbordach, reportaże w mediach mainstreamowych, ogrom firm zaangażowanych w promocję, zainteresowanie polityków, artystów, muzyków, piłkarzy - bezsprzecznie fenomen naszych czasów.

Dalsza część tekstu pod wideo

Pozostaje jednak najważniejsze pytanie - czy sama gra jest w stanie dorównać hype’owi, który zbudowano wokół niej przez te wszystkie lata? Po blisko trzech tygodniach grania i ponad 80 godzinach spędzonych w Leonidzie jestem gotowy na nie odpowiedzieć.

Bonnie i Clyde po rockstarowemu

Gramd Theft Auto VI
resize icon

GTA 6
resize icon

Są historie miłosne, które zaczynają się od przypadkowego spojrzenia w zatłoczonej kawiarni. Są też takie, które prowadzą prosto na policyjne syreny, przez zakurzone drogi Vice City skąpane w neonowym świetle. Jason i Lucia zdecydowanie należą do tej drugiej kategorii. Para poznaje się przypadkowo, gdy próbuje ukraść to samo auto. Ale nie to jest głównym plot twistem początku gry. Jest nim informacja o tym, że nasz grywalny duet ma małe dziecko zabrane Lucii, gdy ta trafiła do więzienia. I właśnie to dziecko przez kolejne rozdziały bohaterowie będą próbowali odzyskać, marząc o wspólnym życiu i rodzinnym mirze. To kompletnie zmieniło optykę gry i przyznaję szczerze – zadziałało na mnie jak magnes. Bo okazało się, że w Grand Theft Auto VI obok fallusów, gołych piersi i kręcenia czterema literami, pojawiły się bardzo dorosłe, dojrzałe wątki, które zbudowały niesamowicie wciągającą narrację. A jako ojciec dwójki dzieci kupiłem ten wątek niemalże z miejsca. 

Jason i Lucia to para, przy której Bonnie i Clyde mogliby uchodzić za całkiem spokojne małżeństwo. Ona ma ciężki charakter, ambicje i zdecydowanie nie zamierza czekać, aż los poda jej wszystko na srebrnej tacy. On z kolei zna przestępczy półświatek od podszewki, ma za sobą wojskową przeszłość i talent do pakowania się w kłopoty. Razem tworzą mieszankę, która namiesza w Leonidzie bardziej niż niejeden huragan. Napady, zabójstwa, okradanie banków, porachunki karteli, narkotyczne melanże, stripkluby, strzelaniny i ucieczki przed gliniarzami - to wszystko oczywiście tu jest, ale Rockstar opowiada przy tym historię dwojga ludzi, których łączy coś więcej niż tylko zamiłowanie do łatwego zarobku. Ich relacja i życiowy cel są fundamentem całej opowieści, a gracze mają możliwość wpływania na to, jak będzie się ona rozwijać. I jeśli pytacie mnie o game changer GTA VI, to mówię to wprost – jest nim budowanie więzi dwojga osób, która u każdego gracza będzie wyglądała… inaczej.

Miłość w cieniu palm i prochu

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Relacja Jasona i Lucii zmienia się wraz z rozwojem fabuły oraz decyzji gracza i generalnie podzielona została na cztery poziomy, gdzie oczywiście czwarty to zakochana para, a pierwszy to bardziej "partners in crime". Na prawdziwą fizyczną bliskość trzeba jednak zapracować, więc nie od razu Lucia wskoczy Jasonowi do łóżka. Tyle że to wszystko zbudowane zostało subtelnie, nie ma tu mowy o zero-jedynkowych relacjach. Już na początku gry, gdy Lucia wraca do domu z więzienia, możesz się na to przygotować, remontując dom, reperując furę, kupując kwiaty czy uzupełniając lodówkę zakupami. Ale możesz to równie dobrze olać i udać się z kumplami do baru. I o ile Jason to typ mruka, który ma raczej spokojny, zbudowany na sceptycznym podejściu do świata charakter i niespecjalnie wybija się w panteonie wirtualnych postaci, tak Lucia to jedna z najlepszych wykreowanych bohaterek w całej historii gier wideo. Jej zachowania, animacje, gesty, rzucane mimochodem żarciki i zadziorność tworzą tak unikalny charakter. Rzadko kiedy mówię to o wirtualnych postaciach, ale autentycznie można uwierzyć, że taka dziewczyna faktycznie istnieje. I nie ma wątpliwości, że wielu graczy zakocha się w tej kreacji. Niedoskonałej, rzucającej na lewo i prawo mięsem, często naiwnej, ale właśnie to pozwala uwierzyć w jej motywacje. Oczywiście wciąż biorąc namiar na to, że to gra wideo i ciężko wytłumaczyć, że taka postać zabija w kampanii setki osób. Ale to samo można powiedzieć o Nathanie Drake'u czy najlepszych kreacjach bohaterów w przygodówkach-akcji.

Ważne, by obie postacie, między którymi gracz z czasem może się swobodnie zmieniać, konsekwentnie budowały między sobą pozytywną więź, bo samo wspólne pakowanie się w kłopoty nie wystarczy. Odpisywanie na SMS-y, wspólne chodzenie na medytacje, dawanie porannych całusków, położenie się razem spać, obejrzenie na kanapie telewizji, planowanie razem napadów czy złapanie się za rękę na mieście – to wszystko ma znaczenie. W grze nie raz i nie dwa pojawiają się też okazje, żeby zabrać drugą połówkę na randkę i są to zarówno specjalnie przygotowane przez twórców spotkania, jak i spontaniczne, losowe okazje do wspólnego spędzenia czasu. Nie udało mi się odkryć romansów z innymi postaciami, co akurat uważam za dobre posunięcie, bo kluczem jest tu relacja Jasona z Lucią. Nie jest tak naprawdę ciężko wskoczyć na czwarty poziom relacji, o ile pamiętasz, by czasem o tę relację dbać. Co jednak najważniejsze – nie czułem znużenia tymi mechanikami, bo często szły za tym ciekawe dialogi i sceny. Kiedy Jason i Lucia przemierzają otwarty świat razem, gra bierze pod uwagę całą masę czynników, które wpływają na ich rozmowy i wzajemne zachowanie. Nie ma tu jednego zestawu kwestii odtwarzanego na okrągło, niezależnie od tego, co akurat robicie. Gdy płynąłem łódką i napisałem do Luci, wywiązała się rozmowa o piratach, gdy pisałem do niej ze stripklubu, zażartowała, że może następnym razem wezmą ją ze sobą, a gdy idąc pod prysznic zaprosiłem partnerkę, by do mnie dołączyła, skończyło się to namiętną sceną, której nie powstydziłoby się dobre romansidło. Powiem szczerze - kilka razy byłem zdrowo w szoku, widząc, jak gra odczytuje wiele przypadkowych rzeczy, przekładając to na budowanie narracji naszego duetu. Przytoczę wam pewien przykład - gdy w prologu sterujesz Jasonem, a Lucia odbywa wyrok z opaską na nodze w domu wstając codziennie rano do pracy, postanowiłem sprawdzić, co dzieje się z jej postacią, gdy wychodzi na zewnątrz. I wiecie co? Po nią faktycznie przyjeżdżało auto z opieki społecznej i zabierało do pracy, gdzie z odpowiednim osprzętem zbierała śmieci na miejskich plażach. Nie mam pytań.

Historie niezapomniane

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

To wszystko sprawia, że w grze można natknąć się na naprawdę rzadkie rozmowy, które rzucają nieco więcej światła na przeszłość bohaterów. Nie są to wątki nachalnie podane na scenkach przerywnikowych, ale rzucone gdzieś mimochodem przy okazji wspólnego przemierzania plaży o zachodzie słońca, czy ucieczki z narkotykami zrabowanymi lokalnemu gangowi. W żadnej chyba grze nie byłem tak zainteresowany słuchaniem teoretycznie niezwiązanych z misjami rozmów bohaterów. Właśnie tak dowiedziałem się więcej o wojennych perypetiach Jasona i jego relacji z rodzicami, czy trudnych stosunkach Luci z matką i ciotką. To, czy uda się to wszystko usłyszeć, zależy od sposobu rozgrywki, a czasami również od zwykłego szczęścia. Inaczej mogą wyglądać również losowe wydarzenia (o których jeszcze opowiem) oraz codzienne interakcje z mieszkańcami świata gry, kiedy Jason i Lucia trzymają się razem.

Inna sprawa, że na całe to doświadczenie wpływ mają też rewelacyjnie wykreowane postacie towarzyszące bohaterom. Kumpel grający na konsoli i przesiadujący wieczorami w przydrożnym pubie, narwany ziomek uzależniony od kokainy z permanentnym ADHD,  hiszpański mafioso trzęsący Vice City zza kulis, włoski gangus i jego ciężarna partnerka, napakowana banda osiłków z siłowni, zapracowana wciskaniem ludziom sypiących się nieruchomości matka Luci, okoliczne raperki próbujące wybić się z hitami o bzykaniu i kręceniu tyłkiem, lokalni celebryci, postacie z poprzednich części, gangusy, właściciele stripklubów, narcystyczny prawnik i wiele, wiele więcej charakternych postaci, którymi można byłoby rozdzielić kilka gier, a które tutaj tworzą niesamowicie złożony, świat, który chce się poznawać. Przy czym należy pamiętać, że to współczesne Vice City i ciężko szukać tu klimatu lat 80. czy 90. Gra miesza wątki wojny karteli, skorumpowanych policjantów i lokalnych polityków z historiami celebrytów, raperów i ulicznych porachunków, przypominając momentami wręcz klimatem San Andreas, co akurat czasami nie do końca mi leżało, bo od czarnych rytmów i ziomali wolę klimaty mafijno-familijne. Tyle, że Rockstar tak dobrze napisał i przerysował w swoim stylu te postacie, że ciężko się na to boczyć, bo nie wszyscy tę przygodę przeżyją, a to pierwsza część GTA, która tak często chwytała za serce. A za postaciami i opowieścią poszła również rozgrywka.   

Pieniądz rządzi światem

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Twórcy przemodelowali cały system gromadzenia pieniędzy, który doskonale wpisał się we wspomnianą narrację o dziecku utraconym. Kasa jest teraz ważniejsza niż w jakiejkolwiek wcześniejszej odsłonie z prostego względu - Lucia i Jason wpłacają zdobyte środki na konto rodzinne, które wraz z postępami w fabule zwiększa regularnie swój limit, od pięciu tysięcy, do kwot liczonych w milionach. Co więcej, gotówka funkcjonuje dwojako - mamy fizyczne pieniądze noszone przy sobie, oraz konto w banku, gdzie limit na karcie też rośnie wraz z kolejnymi rozdziałami. A jeśli zaliczysz zgon albo zgarnie cię policja, tracisz cały dobytek noszony w kieszeni. Torby z kradzionymi pieniędzmi warto więc trzymać w bagażniku auta, bo w ten sposób nawet po śmierci można je odzyskać. Nie możesz wszak taszczyć przy sobie nieskończonej ilości gotówki, więc kiedy tylko masz okazję, odwiedzasz jeden z wielu bankomatów i przelewasz tam swoje dolary. Lepiej mieć je na koncie niż oglądać, jak znikają. Zakupy za gotówkę? Jasne, ale bez szaleństw. W sklepach i lokalnych biznesach Leonidy zapłacisz fizyczną gotówką za zakupy do 1000$. Jeśli planujesz większy wydatek, musisz odpalić aplikację BuckMe i skorzystać ze środków na swoim koncie. To wszystko sprawia, że ryzyko utraty zrabowanych pieniędzy nie raz i nie dwa podnosi ciśnienie. I trzeba przyznać, że cały system związany z finansami Lucii i Jasona został naprawdę świetnie przemyślany.

W Leonidzie okazji do szybkiego zarobku nie brakuje, trzeba tylko wiedzieć, gdzie wsadzić nos i komu zajrzeć do kieszeni. Wszystkie dostępne kradzieże widoczne są na mapie, a po wskazaniu konkretnej miejscówki można sprawdzić, ile można zgarnąć i jak mocno pilnuje jej ochrona. Zupełnie nic nie stoi na przeszkodzie, żeby samemu przeczesywać Leonidę w poszukiwaniu nowych okazji. Przed samą akcją dobrze też uruchomić tryb skupienia i dokładnie przeskanować okolicę. Dzięki temu można wypatrzyć kamery, alternatywne wejścia, ochroniarzy, a nawet pracowników, którzy mogą zdradzić kod do sejfu. W późniejszych napadach dochodzą też alarmy czy monitoring, który z czasem można wyłączyć. Z czasem zdobędziemy też specjalny zagłuszacz ładunków barwiących, który pozwoli kraść do torby znakowane banknoty bez obawy, że wywali nam w aucie barwnik z torby, czy przylepiane ładunki wybuchowe, pozwalające wysadzać drzwi i sejfy. Każda taka akcja może więc w zależności od różnych czynników i zabezpieczeń potoczyć się inaczej, stąd u każdego gracza takie naprawdę będą wyglądały inaczej. A kiedy już zgarniesz fanty, nie pędzisz od razu do pierwszego lepszego pasera, bo niektórzy płacą znacznie lepiej za konkretne rodzaje łupu. Jedni cenią sobie bardziej narkotyki, inni biżuterię i jeszcze inni znakowane pieniądze. A wspomniałem, że możesz podjeżdżać autami z wyciągarką bądź dźwigiem do bankomatów i wyrywać je ze ścian? No to wspominam, bo rajd przez miasto z ciężkim klocem, który zawieszony na haku rozbija okoliczne latarnie i samochody, to coś iście epickiego. A że od odpowiednich ludzi możemy dostać cynk, które bankomaty, placówki bankowe czy chwilówki mają akurat sporo gotówki do zagospodarowania, tym łatwiej ułożyć sobie plan niektórych rabunków. Co jednak najważniejsze - choć wszystkie te operacje brzmią skomplikowanie, samo nakładanie masek, wchodzenie do lokali, przeczesywanie miejscówek i ograbianie kas i sejfów jest naprawdę banalnie proste. Banalnie proste i rajcujące. Robiłem sobie plany napadów na 3-4 lokale tworząc niezapomniane rajdy po mieście. Swoboda, jaką twórcy GTA zaserwowali graczom, jest przeogromna, a to nie koniec niespodzianek.

Sześć poziomów przypału

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Zapomnij o mundurowych, którzy reagują dopiero po fakcie. Teraz gliny są bardziej ogarnięte, czujne i nie odpuszczają tak łatwo. System pościgów oferuje aż sześć poziomów, a każdy z nich oznacza inny rodzaj zainteresowania ze strony stróżów prawa. Tyle że funkcja gwiazdek również mocno się zmieniła. Nowy system oznaczeń pozwala szybko ogarnąć, co aktualnie wiedzą o tobie gliny i jak bardzo depczą ci po piętach. I tak szare gwiazdki oznaczają tyle, że ktoś zgłosił przestępstwo i mundurowi zmierzają na miejsce, ciemne gwiazdki z białą obwódką informują o tym, że policja nadal nie wie, kto stoi za zbrodnią i lepiej trzymać się od nich z dala, a białe gwiazdki to dopiero pełny pościg. To zresztą nie wszystko - odpowiednie kolory i miganie oznaczać mają, że nawet po zniknięciu z pola widzenia nadal jesteś poszukiwani, a niebezpieczny dla nas obszar pozostanie zaznaczony na mapie. Wystarczy, że ktoś cię tam rozpozna albo ponownie odstawisz jakąś akcję, a gliny szybko przypomną sobie, kogo szukają. W jednej dzielnicy możesz więc być totalnie anonimowy, a wchodząc do innej, będziesz musiał mieć się na baczności. A gdy schowamy się w jakimś aucie, można nawet schylić się, by uniknąć wykrycia przez przejeżdżający patrol. Jest klimacik, oj jest.

Kluczowe w GTA VI jest więc zacieranie śladów. Sama zmiana auta czy schowanie się krzakach nie wystarczy. Rozpoznany możesz zostać również po ubraniu, widocznej broni, a nawet faktu, że poruszasz się w parze, nie wspominając już o monitoringu. Ten można zniszczyć, jeśli dane przechowywane są lokalnie, ale możesz też trafić na system, który zbiera je w chmurze. Odpowiednie ikonki pod gwiazdami łatwo zresztą dadzą nam znać, co musimy zmienić, aby pozbyć się rozpoznawalności w danym obszarze. Sama policja oczywiście wraz ze wzrostem gwiazdek sięga po coraz mocniejszą broń. Początkowo są to pałki i paralizatory, później broń palna, by w kolejnych etapach wzywać jednostki specjalne, helikoptery czy wojsko uzbrojone w czołgi. Uciekanie przed policją nabrało więc zupełnie nowego wymiaru, choć skłamałbym pisząc, że ich inteligencja jakoś specjalnie mnie zaskoczyła. Na pewno częściej zdarza się, że strzelają nam w silnik czy opony, ale to raczej mięso armatnie - nie liczcie na zaawansowaną inteligencję, flankowanie czy strategie działania. Na tym polu Rockstar postawił na starą, klasyczną rozpierduchę.

Jak Tommy Lee Jones w Ściganym

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Zachowanie Jasona i Lucii wobec mieszkańców, policji i otaczającego ich świata kształtuje ich indywidualne profile przestępcze – od profesjonalnego i zahartowanego, przez bezlitosny i psychopatyczny, aż po niereformowalny. O co chodzi? Jeśli wolisz unikać niepotrzebnej przemocy i ofiar, działając w skryciu bądź tylko unieszkodliwiając wrogów (tryb skupienia pokazuje, że celując w żółte części ciała obezwładnimy wroga, podczas gdy czerwone, jak serce lub głowa, od razu go zabijają), możesz utrzymać bardziej profesjonalny wizerunek przestępcy. Jeśli jednak dasz się ponieść i zaczniesz urządzać krwawą łaźnię przy każdej okazji, gra odpowiednio cię sklasyfikuje. Co istotne, przemoc wymagana podczas misji, np. napady czy walka z przeciwnikami, nie wpływa zazwyczaj na ten profil – liczy się przede wszystkim to, co robisz ponadprogramowo. Jason i Lucia mają osobne profile, ale przebywając razem, mogą wzajemnie oddziaływać na swoje zachowanie. Nawet z brutalnego bohatera można powrócić na ścieżkę profesjonalisty, ale jest jeden wyjątek - status niereformowalny, który po osiągnięciu staje się permanentny, choć gra odpowiednio wcześnie ostrzega nas, że taryfy ulgowej nie będzie. No dobra, ale jak te profile wpływają na gameplay?

Zmiany obejmują nie tylko relacje między Lucią i Jasonem, ale też reakcje mieszkańców Vice City. NPC-e zapamiętują wydarzenia, w których uczestniczyli, niektóre postacie szybciej stają się wobec nas agresywne, pojawiają się też nowe warianty dialogowe. Ciekawostką jest też podejście policji do wyjątkowo zdeprawowanych bohaterów – jeśli wyrobisz sobie odpowiednio paskudną reputację, zapomnij o spokojnym poddaniu się. Funkcjonariusze mogą otworzyć ogień już przy pierwszym kontakcie. Ba, odpowiedni profil może też wpływać na lepsze celowanie podczas trybu skupienia, więc tych zależności jest w świecie gry sporo. Choć osobiście największą frajdę sprawiało mi, gdy kończyłem misje ze statusem „bez ofiar”. Samo strzelanie w GTA VI nie jest bowiem żadną rewolucją.

Nam strzelać nie kazano

GTA VI
resize icon

GTA VI
resize icon

Nie zrozumcie mnie źle. Wymiany ognia w GTA VI są oczywiście satysfakcjonujące i oferują znacznie więcej możliwości, niż w GTA V. W grze możemy też trwale wydłużać trzy paski opisujące bohaterów - wytrzymałość (stamina), zdrowie (HP) i skupienie (tryb slow motion, czyli Sokole Oko znanego z serii Red Dead Redemption), choć to tak naprawdę jedyne elementy RPG, które faktycznie wpływają na rozwój postaci i jej możliwości bojowe. Pukawek, zarówno tych standardowych, jak i unikalnych, jest cała masa, dochodzą do tego przeróżne ładunki wybuchowe czy broń biała, co daje spektrum możliwości jeśli chodzi o eliminację wrogów. Nie musisz taszczyć całego arsenału na plecach, co jest zresztą mocno ograniczone, bo postacie noszą ze sobą maksymalnie trzy spluwy. W GTA VI sporą część ekwipunku przechowasz w bagażniku swojego prywatnego wozu, skąd w dowolnej chwili wybierzesz potrzebną giwerę, np. przygotowując się na kolejny napad. Alternatywnie możesz skorzystać ze specjalnych schowków na broń dostępnych w większości sklepów Ammu-Nation na terenie Leonidy, gdzie można też ulepszyć arsenał o całą masę dodatków, jak większe magazynki, tłumiki czy lunety.

Walka wręcz oparta na unikach, chwytach i kontekstowych atakach nie jest specjalnie skillowa i bez wyrzutów sumienia mogę napisać, że wiele gier serwowało nam lepsze systemy, ale cieszą przeogromnie świetne animacje Lucii i Jasona. Wyprowadzane ciosy zależą od odległości, otoczenia i typu wroga, choć nie jest to wprost nigdzie powiedziane, co generuje masę ciekawych akcji, wliczając w to ataki z półobrotu, rzucanie o ściany czy efektowne dźwignie i przewroty. Ciężko wyuczyć się tego na pamięć, bo każde starcie może wyglądać nieco inaczej i w połowie gry potrafiłem odkryć, że Jason potrafi wyprowadzić iście wrestlingowy cios, atakując wroga z wyskoku dwoma nogami. Nie ma więc combosów, jest filmowa otoczka pełna wyreżyserowanych ciosów. Można na to trochę ponarzekać, ale ponownie - nie sposób nie zachwycić się przeogromną zniszczalnością środowiska. Pękają szyby i lampy, sypią się gzymsy. w niektórych misjach mamy do czynienia z totalną rozpierduchą. Szkoda tylko, że gra nie stanowi pod tym względem wielkiego wyzwania. To produkcja stworzona dla mas, dlatego wymiany ognia i walki na pięści, choć konkretne, rzadko kiedy stanowiły dla mnie barierę nie do przejścia. To raczej efektowny festiwal fajerwerków, który prowadzi nas za rączkę i który świetnie się ogląda, ale ciężko się tu zaciąć nawet, gdy idziesz na misję nieprzygotowany. Trupy poległe na polu walki zostawiają za sobą arsenał godny jednostki wojskowej, więc zawsze jest czym strzelać. Co więcej, w opcjach można pogrzebać przy ustawieniach, by obniżyć poziom trudności, a gdy kilka razy przegrasz wymianę ognia, otrzymasz możliwość pominięcia trudnego etapu. Wiem, że jest to tylko opcja, ale biorąc pod uwagę i tak dość niski poziom wyzwania w misjach fabularnych i niezbyt lotna sztuczną inteligencję wrogów, jest to dla mnie największy uszczerbek na tym diamencie, zaraz po zwolnieniach animacji na standardowym PS5, ale do tego jeszcze dojdziemy.

Wielka kradzież samochodów

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Nazwa gry zobowiązuje, więc nie dziwi fakt, że w GTA VI zdobywanie samochodów to tym razem coś więcej niż wyciągnięcie kierowcy za fraki. Rockstar przygotował znacznie bardziej rozbudowany system kradzieży, w którym liczą się odpowiednie narzędzia i znajomość samochodowych zabezpieczeń. Innymi słowy – nie każdy samochód odda się bez walki. Podczas polowania na nową brykę możesz natknąć się na kilka rodzajów zabezpieczeń – zamki, które otworzymy wytrychem, autoalarm, elektroniczny kluczyk, który trzeba zduplikować aplikacją, a nawet nadajniki. Te standardowe obejść jest w miarę łatwo, zaawansowane lokalizatory, gdy zbyt mocno zwolnimy skradzionym autem, uruchamiają policyjny pościg. Ważne, by aplikacją WAiNK w telefonie przeskanować pojazd, który chcemy ukraść i dowiedzieć się o zabezpieczeniach. Działa to w praniu znakomicie, bo aby wykonać te wszystkie kradzieże, często musimy odpowiednio kręcić analogiem, co trwa, budzi podejrzenia wśród mieszkańców, a przecież po włamaniu trzeba jeszcze zapalić na krótko, więc w przypadku ucieczki przed policją generuje to dodatkowy stres.

Zdobyty pojazd nie od razu jest zresztą nasz - trzeba go zarejestrować, czytaj, zmienić tablice w odpowiednich warsztatach, co słono kosztuje i na początku gry będziesz raczej poruszał się głównie swoim własnym samochodem. Nowe miejsce na fury kupisz, korzystając z aplikacji, gdzie można nabyć nieruchomości z dodatkowymi miejscami garażowymi na swoją kolekcję. Tak, telefon w tej części jest naprawdę przydatny i będziesz też z niego korzystał, zamawiając taksówkę czy Ubera, bo tak właśnie wygląda w GTA VI szybka podróż. Zmartwił mnie jedynie fakt, że za pominięcie jazdy taksówką i przeniesienie się do docelowego punktu trzeba dodatkowo płacić, co zwłaszcza na początku gry jest bolesne.

Na czterech kołach

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Poszczególne punkty tuningowe specjalizują się w określonych typach pojazdów (w tym choćby motocyklach), więc każdy warsztat ma nieco inne zastosowanie, co zresztą tyczy się też wielu innych sklepów. Auta co jakiś czas trzeba tankować, ale nie jest to specjalnie irytująca mechanika, czego trochę się obawiałem. Zdarza się to na tyle rzadko, że z czasem zapomnisz nawet o takiej opcji, choć nie powiem, gdy podczas pościgu bak zaczął żebrać o wachę zrobiło się gorąco. Zresztą, w grze mamy też auta elektryczne, które ładujemy w odpowiednich stanowiskach, a raz, gdy ukradłem pseudoteslę, ta uwięziła mnie w środku, automatycznie kierując się na komisariat policji, więc musiałem wybić szybę i szybko się ewakuować. I właśnie dla takich niespodzianek uwielbiam grać w GTA VI. Dodajmy, że gdy nasze auto zostanie przez policję zlokalizowane i zrekwirowane, będziemy mogli odszukać je… na parkingu policyjnym. Takich korelacji jest w produkcji Rockstara po prostu masa.

To też pierwsza część GTA, w której przez całą grę nie miałem poczucia, że znowu jadę tym samym autem. Pojazdów, zarówno osobowych, sportowych, ciężarowych, jednośladów, jak i nietypowych, jak dźwig, elektryczny wózek emeryta czy hulajnoga, jest po prostu od zatrzęsienia. Część jest stuningowana, część nie, część ma dodatkowe funkcje, jak ruchome spojlery czy otwierany dach, mógłbym tu popłynąć, ale ta recenzja i tak będzie miała rekordową liczbę znaków, więc powstrzymam swoje pisarskie ambicje. Do tego dochodzą łodzie, skutery, samoloty, myśliwce, czołgi - ogrom, po prostu ogrom. Każdym jeździ się inaczej, a model jazdy wskoczył na zupełnie nowy poziom, o czym przekonałem się już w pierwszych minutach gry, gdy dodając mocniej gaz, wpadłem w poślizg i wylądowałem na latarni. Fakt, motocyklami śmiga się tym razem trochę za łatwo, ale frajda z prowadzenia i odkrywania tych wszystkich motoryzacyjnych potworów często do złudzenia przypominających modele Porsche, BMW czy Ferrari, przebija każdą poprzednią część i to o kilka długości.

Do tego Leonida ma do zaoferowania całą masę atrakcji dla miłośników prędkości. Znajdziesz tu profesjonalne tory, w których ścigamy się stuningowanymi autami turystycznymi, wymagające trasy terenowe dla pojazdów rodem z Motorstorma czy w końcu nielegalne wyścigi uliczne przypominające Tokio Drift. To niemalże osobne gry w grze, bo każda ma swoją ścieżkę progresu i wyzwania. A jak nie masz odpowiedniego pojazdu? Możesz go po prostu wypożyczyć. Rockstar pomyślał nawet o myjniach, gdy auto pokryje błoto, kurz i krew naszych ofiar.

Wirtualna Floryda

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Jednym z największych atutów GTA VI jest bez wątpienia skala stworzonego przez Rockstar Games świata. Tym razem twórcy postanowili pójść o krok dalej i zamiast kolejnego miasta z przyległymi przedmieściami przygotowali cały fikcyjny stan - Leonidę - inspirowaną słoneczną Florydą. Jej sercem jest Vice City, ale mapa jest około dwukrotnie większa od tej znanej z GTA V i mniej więcej trzykrotnie większa od grywalnego obszaru Red Dead Redemption 2. Ze względu na duże obszary wodne, mało górzystych terenów i skupienie się na odwzorowaniu jednego, dość charakterystycznego obszaru, mapa nie jest może tak różnorodna jak choćby w San Andreas, a rozmiar świata nie zawstydza konkurencji, zwłaszcza gdy grałeś w takie gry jak Assassin's Creed Odyssey czy Forza Horizon 6, ale Rockstar ma innego asa w rękawie.

Twórcy czerpią garściami z prawdziwej Florydy. W Vice City bez trudu dostrzeżemy inspiracje Miami i Miami Beach - od charakterystycznej architektury Art Deco, neonowych hoteli i nadmorskich bulwarów po dzielnice przypominające Little Havana, porty oraz luksusowe apartamentowce. Znajdziecie tu hotel inspirowany słynnym Breakwater przy Ocean Drive, wieżowce nawiązujące do kompleksu 500 Brickell, arenę przypominającą Kaseya Center, domową halę koszykarskiego Miami Heat czy legendarny klub nocny E11EVEN, którego odpowiednikiem w grze jest Nine1Nine. Ale poza wielkomiejskim zgiełkiem Leonida pokazuje też zupełnie inne oblicze „Florydy”. Znajdziemy tu rozległe mokradła inspirowane Parkiem Narodowym Everglades, gdzie królują bagna, wysokie trawy i aligatory. Okolice Clewiston nawiązują do regionu słynącego z upraw trzciny cukrowej i przemysłu cukrowniczego z kolei archipelag inspirowany Florida Keys, gdzie zaczyna się gra (tak, możesz na starcie przejechać całą mapę), serwuje z kolei niewielkie wyspy, nadmorskie bary, łodzie oraz długie mosty przypominające słynny Seven Mile Bridge. To właśnie ta różnorodność, a nie wielkość, jest największą siłą nowej mapy, na której znajdziesz też bazy wojskowe, lotnisko, pola golfowe, zamknięte wesołe miasteczko, fabryki czy szlaki kolejowe. To jednak nic przy tym, co Rockstar zrobił, by ożywić ten świat.

Leonida żyje!

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Pamiętacie jeszcze, jak pisałem, że w GTA VI każdy gracz przeżyje nieco inną przygodę? No to musicie wiedzieć, że w tym akapicie jeszcze podkręcę ten wątek. W Leonidzie lepiej nie jeździć z nosem przyklejonym do GPS-a, bo można przegapić niezły cyrk. GTA VI oferuje ponad 1000 różnego rodzaju unikalnych, często losowych zdarzeń podczas przemierzania świata. Część to jednorazowe akcje - jeśli aktywnie weźmiesz w nich udział, zostaną oznaczone jako ukończone i nie pojawią się ponownie. Ale jeżeli tylko przemkniesz obok i usłyszysz kawałek dialogu, wydarzenie może wrócić po określonym czasie. System zapamiętuje bowiem, jak bardzo zaangażowałeś się w daną sytuację. Współczuję twórcom poradników.

Ale to dopiero początek atrakcji. W grze przygotowano też setki powtarzalnych wydarzeń rozmieszczonych w specjalnie zaprojektowanych lokalizacjach. Na ulicach spotkamy zarówno turystów robiących zdjęcia i ludzi bawiących się z psami, jak i złodziei samochodów, uczestników policyjnych pościgów, imprezowiczów twerkujących na dachach aut czy gości przewracających stoliki. Drobne scenki pojawiają się praktycznie co chwila, natomiast większe widowiska otrzymały dłuższe okresy odnowienia. Niektóre znajdziemy w konkretnych miejscach, inne pojawią się dopiero nocą lub podczas kolejnej wizyty w danej okolicy. Część opowie historię w trakcie jednej wyprawy, a inne będą rozwijać się przez kilka dni, wymagając odwiedzania różnych lokalizacji, szukania wskazówek i spotykania unikalnych postaci. Rockstar mocno więc rozbudował zachowania, dialogi i interakcje z NPC-ami, starając się zatrzeć granicę między zwykłymi mieszkańcami, przypadkowymi spotkaniami i specjalnie zaprojektowanymi aktywnościami. I pewnie chcecie przykłady? No to proszę.

Ktoś zamawiał Manhunta?

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Zwiedzając zapuszczone tereny na prowincji Leonidy, natknąłem się na napad na stację benzynową, w trakcie którego rabusie wyrzucili właściciela przez okno. Poczekałem, aż obrabują sklep, a potem sam obrabowałem ich. Innym razem byłem świadkiem wypadku na drodze. Mogłem go zignorować, ale coś mnie tknęło, by uratować gościa w palącym się aucie. Ku mojemu zdziwieniu wrócił do środka, by trochę się przypalić i dostać ubezpieczenie. Zaszantażowałem go, by coś mi z tego ubezpieczenia sypnął i podzieliłem się z nim numerem telefonu, a kilka godzin gry później napisał SMS-a, że wygrał sprawę i przelał na moje konto część kasy. To jednak nic przy akcji, gdy chciałem pomóc kobiecie na poboczu - zostałem zamroczony, a gdy się ocknąłem, byłem w czerwonym kontenerze, z obrożą na szyi, kamerami wokół i głosem komentatora w tle, który urządził mi teleturniej ze ścigającym mnie psychopatą. No i powiedzcie mi, że to nie było zainspirowane Manhuntem? A sprzedawca zabijający rabusia i oddający mi ich broń? Typ, który podczas wypłacania pieniędzy z bankomatu zastraszył mnie bronią? W dzielnicy narkotyków byłem świadkiem regularnych obław policyjnych na gangusów, a gdy raz ukradłem auto, w bagażniku był streamer, który relacjonował to na żywo, nie wspominając o dwóch laskach w bikini, które na skrzyżowaniu podjechały do mnie kabrioletem chcąc się ścigać do następnych świateł. Takie akcje są co chwila i słysząc jakiś dialog na mieście, nie masz tak naprawdę pojęcia, czy to jakaś zwykła rozmowa NPC-ów, czy może kolejne mikro-zadanie. Ten świat żyje i to żyje jak żadna inna piaskownica na rynku.

I choć z tym dostępem do budynków nie jest tak kolorowo jak zapowiadali twórcy, bo wiele miejsc w dalszym ciągu jest zamkniętych na trzy spusty, liczba otwartych obiektów jak na realia GTA jest i tak imponująca. Co więcej, widać, że twórcy przysiedli do każdego jednego metra kwadratowego Leonidy, bo naprawdę ciężko znaleźć tu elementy kopiuj-wklej. Idąc przez osiedle letniskowych domków, podziwiałem, że każdy z nich zdradzał subtelnie, czy to ekspozycją przed domem, autem na podjeździe, czy dekoracjami, kto może mieszkać w środku, a przy okazji trafiłem na jakąś wyprzedaż garażową dobrze już zrobionej kobiety, od której kupiłem za bezcen stary kapelusz i znoszoną koszulkę z logo Vice City. Podkreślę jeszcze raz - to jest właśnie magia tego świata, który zwiedza się z przeogromnym zainteresowaniem.

Skryptowana przyjemność

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Misje zawsze były motorem napędowym serii, a te najbardziej szalone przeszły do historii gamingu. Nie inaczej jest w GTA VI. Ich siłą ponownie są postacie, dialogi oraz rewelacyjna reżyseria. Można się przyczepić, że spora część z nich to w dalszym ciągu różne warianty na temat jeżdżenia autem z punktu A do B i wrzucanie gracza do strzelanin na szynach, ale są też zadania, których nie powstydziłby się żaden wysokobudżetowy film akcji. Ciężko w nich się zaciąć, bo większość misji jest po prostu tak oskryptowana, by gracz czuł się, jakby brał udział w filmowych wydarzeniach. Jeśli graliście w 007: First Light i pamiętacie świetnie zmontowany prolog, to w GTA VI takich prologów mamy kilka w każdym z pięciu rozdziałów, na które składa się gra. Nie chcę dużo zdradzać, ale pomysły Rockstara na urozmaicenie misji nie raz i nie dwa totalnie mnie zaskakiwały. No bo jak nazwać przedzieranie się przez szpital, gdy podczas regularnych wymian ognia musimy pchać wózek z pacjentem?

Traficie też na pokład ogromnego samolotu, próbując z niego nie wypaść, nagracie rapowy klip i zwiedzicie oceaniczne głębiny, szukając skarbu we wraku statku. Oczywiście, jak wspomniałem, nie wszystkie misje są tak efektowne, bywają irytujące momenty, gdy musimy zebrać określoną sumę pieniędzy, by fabuła ruszyła dalej, czy czekać na telefon od fabularnej postaci wykonując w tym czasie zadania poboczne. GTA to przecież w dalszym ciągu GTA, ale będziecie zaskoczeni tym, jak często Rockstar będzie was... zaskakiwał. A zapewne odkryłem tylko niewielką część przygotowanych atrakcji i smaczków, które gracze będą wykopywać przez kolejne miesiące. 

Selfie na siłowni 

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

A że Vice City to piaskownica z prawdziwego zdarzenia, to poza mocno reżyserowanymi misjami głównymi mamy też masę misji pobocznych związanych z postaciami fabularnymi oraz ogrom aktywności, dzięki którym spędzicie w tym świecie 100, a może nawet 200 godzin. O wielu z tych atrakcji wspomniałem gdzieś mimochodem, ale żeby nie być gołosłownym – bilard, koszykówka, latanie dronami, polowania, łowienie ryb (ba, można nawet zrzucić kotwicę do wody, by zacumować łódź w interesującym nas spocie), skanowanie pomników i interesujących miejsc, zbieranie kolekcji kart (nie tylko striptizerek, bo są też sportowcy), ekskluzywnych zegarków, książek, czasopism, do tego wizyty na strzelnicy, by poprawić skupienie, skoki kaskaderskie, spadochronowe, wizyty u fryzjera, tatuażysty (tudzież makijażystki) i w przeróżnych sklepach z odzieżą.

No i jest też siłownia - ćwiczenia faktycznie odbijają się na sylwetce bohaterów, a przypakowana Lucia wygląda, jakby właśnie wróciła z pokazu dla kulturystów. Niemniej jednak można równie dobrze nie dbać o wygląd, co zresztą przez jakiś czas praktykowałem, i wcale nie zmieniłem się w amatora fastfoodów, więc nie jest to aż tak akcentowane jak w San Andreas. Do tego możemy przeglądać w komórce lokalnego Instagrama czy wiadomości pokazujące, czym w danym momencie żyje miasto, by odkrywać w ten sposób sekrety i nowe aktywności. A nie wspomniałem jeszcze o konsoli podpiętej do TV, na której można zagrać w trzy pełnoprawne gry, w tym widziany z góry survival z zombiakami czy przygodówkę z oczu bohatera. I wiecie co? To naprawdę niezłe gry, które mogłyby trafić do cyfrowych sklepów PlayStation czy Xboxa.

Cyce, dupa, hajs z towaru

GTA VI
resize icon

GTA VI
resize icon

Przed premierą sporo czytało się o tym, że Rockstar nie będzie chciał narazić się współczesnym standardom w grach, wliczając w to tak skompromitowane organizacje jak Sweet Baby, i zaserwuje graczom poprawnie polityczną produkcję. I te wszystkie szacunki można o kant dupy potłuc. Rockstar nie stracił pazura, mam wręcz wrażenie, że na złość postanowił jeszcze podkręcić śrubę. A przy tym nie odpuszcza nikomu - w grze dostaje się praktycznie każdej stronie społecznych konfliktów, a twórcy potrafią nabijać się w swoim stylu z absurdów współczesnego świata. Momentami miałem wręcz wrażenie, że puściły im wszystkie hamulce.

Gdy na autostradzie natknąłem się na protestujących mieszkańców, którzy zatrzymali ciężarówkę przewożącą mięso, mogłem zasugerować kierowcy, aby przejechał blokujących drogę aktywistów. I wiecie co? Zrobił to! A w jakiej innej współczesnej grze twórcy pozwoliliby graczom zbierać po świecie karty ze striptizerkami? W żadnej. Misja, w której kręcimy pornola, smarując oliwką nagie panie, masa żartów o bzykaniu, stripkluby, w których można macać tancerki ruchem analogów po gołych piersiach i pośladkach, Jason komentujący przy Luci geny napotkanej na plaży blondynki kręcącej pupą, gorące sceny pod prysznicem, plaża nudystów, na której kobiety i mężczyźni biegają jak pan bóg ich stworzył, w końcu Lucia nie raz i nie dwa komentująca z przekąsem żarty Jasona, które w każdej innej grze uznane zostałyby za seksistowskie. Powiem szczerze - licznik nagości, fallusów, żartów z wąsem przebija skalę i nawet ja, osoba, która nie ma problemu z takimi treściami w grach i otwarcie śmieje się z oburzenia bardziej wrażliwych redakcji, miałem wrażenie, że momentami jest tego za dużo. Ale skoro jeden z pięciu rozdziałów gry nosi nazwę "Cyce, dupa, hajs z towaru", a jedna z kart kolekcjonerskich przedstawia „największą dziwkę Ameryki” to nie mam więcej pytań.

30 klatek i ani jednej więcej

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Przed premierą GTA VI jednym z najgorętszych tematów był fakt, że produkcja nie będzie działałą w 60 klatkach i nie ma znaczenia, czy odpalimy ją na PS5, czy PS5 Pro. Finalnie ma to jednak znaczenie, bo o ile na Prosiaku faktycznie gra działa płynnie, tak w przypadku PS5 nie jest już tak kolorowo. Gwałtowne ruchy kamery, ostre zadymy, korki na drogach czy zbyt duża liczba efektów świetlnych sprawiają, że na standardowym PS5 liczba klatek potrafi spaść nawet do 20 klatek. Co gorsza, bywają momenty, że daje to bardzo nieprzyjemne odczucia, a nie pomagają przy tym glitche graficzne i blur, który wjeżdża w krytycznych momentach zapewne by ratować sytuację. Momentami jest więc naprawdę źle. To nie jest oczywiście tak, że gra cały czas zwalnia. To są momenty, jednak na tyle częste, że ciężko to pominąć. Boli tym bardziej, że sama oprawa zachwyca praktycznie w każdym calu.

Mógłbym pisać godzinami o świetnej mimice twarzy, pięknych refleksach, lustrach, odbiciach na autach, rewelacyjnych animacjach Luci i Jasona zależnych od sytuacji, którzy wycierają nawet ręce o spodnie po zjedzeniu tłustych chipsów, wspomnieć o niesamowicie zaawansowanym systemie zniszczeń aut, gdzie przy efektownych kraksach dodano efekt slow-motion znany z Burnouta, mógłbym też napisać o zjawiskowo wyglądających zachodach słońca, przepięknej wodzie, ogryzku po zjedzonym jabłku, który możemy wrzucić do kosza, bogatej faunie i florze, palmach uginających się na wietrze czy całej fizyce świata, bo samolotem możesz nawet zahaczyć skrzydłem o kaczkę. Takich detali jest tutaj całe mnóstwo, bo przecież nie sposób pominąć też pięknie poruszających się po niebie chmur, w które zresztą możemy wlecieć, rozciągającej się po horyzont panoramie Vice City, realistycznie wyglądających siniakach i obrażeniach, fizyce włosów, piersi czy pośladków (wliczając w to cellulit), czy zmiennych warunkach atmosferycznych, w tym kroplach deszczu, które pięknie odbijają się od karoserii aut i spływają po budynkach. Szkoda tylko, że w pełni ten przepych docenimy dopiero po odpaleniu PS5 Pro.

Prosiak górą 

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Ewidentnie to jest platforma docelowa dla GTA VI. Gra robi z niej chyba najlepszy użytek spośród wszystkich produkcji dostępnych na rynku. Tak, jak wcześniej wspominałem, nie zagracie w 40 czy 60 klatkach, ale różnice i tak są ogromne. Na PS5 Pro nie ma żadnych spadków animacji. Nic nie chrupie. Niczego nie mogłem zarzucić. W miejscach, gdzie na zwykłym PS5 spadki były ewidentne i bolesne, na PS5 Pro widziałem idealne 30 klatek. Po drugie, na mocniejszej konsoli Sony wykorzystywany jest PSSR 2 i daje to znakomity efekt. Obraz jest znacznie ostrzejszy, ładniejszy, a przy tym pojawia się mniej graficznych artefaktów. Po trzecie zaś, na PS5 Pro zaimplementowano znacznie lepszy ray-tracing, co objawia się nie tylko cieniami z RT, ale także RTGI, znacznie lepszymi odbiciami w szybach, kałużach czy samej wodzie, a także dużo większą głębią obrazu. Jest on jaśniejszy, bardziej nasycony i sprawia wrażenie takiego... żywego i naturalnego. Tego efektu nie ma na zwykłym PS5. 

Ale to nie wszystko, bo wychwyciłem też kilka innych smaczków. Na PS5 Pro jest nieco więcej pojazdów i przechodniów na ulicach. Jest też poprawiony zasięg rysowania obiektów i co mnie szczególnie zaskoczyło, są znacznie bardziej nasilone warunki atmosferyczne, lepiej widoczny deszcz i więcej kałuż na ulicach. Na PS5 Pro już w pierwszej misji przywitał mnie rzęsisty deszcz. Gdy lało jak z cebra, to na prosiaku pięknie rozmywały się światła pojazdów w oddali, było więcej efektów mokrej nawierzchni, unosiła się nawet nad asfaltem para wodna, co bez problemu wychwyciłem, a czego na zwykłym PS5 nie widziałem. Jeśli więc zastanawialiście się, czy warto było zainwestować w PS5 Pro dla GTA VI to odpowiadam, że tak, to była jedna z najlepszych decyzji. 

Muzyka miasta 

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Co zaś się tyczy dźwięku, tutaj również mam kilka spostrzeżeń. To pierwsza gra, w której wychwyciłem tak subtelne zmiany natężenia dźwięku dochodzącego z różnych stron. Nie wiem, jakim cudem magicy z Rockstara to osiągnęli, ale dźwięk nie jest chaotyczny. Doskonale wiemy skąd do nas dociera. Prosty przykład - jadąc samochodem po Ocean Drive z odpalonym głośno radiem, gdy zatrzymałem się na poboczu i opuściłem pojazd, przez krótką chwilę postać adaptowała się do otoczenia na zewnątrz. Nagle, delikatnie, aczkolwiek wyraźnie zaczęła do mnie docierać muzyka z pobliskiego klubu, za chwilę rozmowy przechodniów, jeszcze dalej odgłos przejeżdżających pojazdów. Wszystkie te dźwięki nie atakują nas w jednym momencie. Są jakby idealnie zbalansowane, żebyśmy mogli odnaleźć się w tym całym zgiełku. No efekt jest fantastyczny i bije tutaj ukłony twórcom, bo zrealizowali to w sposób, jakiego wcześniej w grach nie widziałem (albo raczej, nie słyszałem). Sekcja ustawień dźwięku zawiera nawet... opcję wyciszenia muzyki licencjonowanej, aby bez przeszkód streamować rozgrywkę po premierze.

Rockstar przygotowało też największy i najbardziej zróżnicowany zestaw stacji radiowych w historii serii. Cocoteo FM z nowoczesną muzyką latynoską, Back Country Radio z country, AfroBank FM z afrykańskimi brzmieniami, metalowe The Chamber 106.6, popowe Flash FM czy Dirty South Classics z południowym rapem i hip-hopem to tylko część atrakcji. Na antenie pojawiają się również znani artyści w roli prezenterów, między innymi Bad Bunny, Lana Del Rey, Burna Boy, Robyn oraz członkowie Slayera. Muzyki i podcastów można zresztą słuchać nie tylko podczas jazdy, ale również na piechotę, korzystając ze słuchawek podłączonych do smartfonów Jasona i Lucii. Nie będę tu wypowiadał się o soundtracku, ale musicie wiedzieć, że masa ciekawych kawałków wpisana została też w reżyserię kolejnych misji, a muzyka stała się też integralną częścią policyjnych pościgów. To jedna z najlepiej udźwiękowionych gier, w jakie miałem przyjemność zagrać.

Coś mi tu wibruje 

GTA 6
resize icon

GTA 6
resize icon

Rockstar rozgromił konkurencję w kwestii obsługi haptycznych wibracji i adaptacyjnych spustów. To jest poziom, jaki do tej pory serwowały nam wewnętrzne tytuły Sony pokroju Astro Bota. Na padzie czujesz każdą zmianę nawierzchni, każdy zahaczony krawężnik czy każdą złapaną gumę. Gdy raz, zwiedzając Leonidę, przestraszyłem się nagłego skoku wibracyjnego, okazało się, że obok przejechał po prostu pociąg. Czujemy też w rękach, gdy gdzieś nad nami szybuje właśnie samolot, czujemy dudniącą muzykę, gdy wchodzimy do jednego z nocnych klubów, ba, czujemy nawet podmuch wiatru z lewej lub prawej strony, w zależności od tego, gdzie mijamy samochody na autostradzie. Do tego dochodzi świetna implementacja adaptacyjnych spustów, które reagują zupełnie inaczej w zależności od tego, jakim pojazdem jedziemy i w jakim jest on stanie. Podobnie zresztą działa to w przypadku broni. Dodajmy, że niemalże każdy element interfejsu można włączyć lub wyłączyć, a minimapa i kompas oferują także opcje dynamiczne. Tym samym możemy dostosować grę do własnych preferencji na wielu poziomach, wyłączając nawet rozczłonkowywanie ciał.

GTA VI nie jest grą idealną – potrafi zirytować spadkami płynności, momentami zbyt niskim poziomem wyzwania czy rozwiązaniami, które nie każdemu przypadną do gustu vide notoryczne strzelaniny na szynach. Ale po ponad 80 godzinach w Leonidzie wiem jedno – Rockstar nie próbował po prostu stworzyć kolejnej odsłony Grand Theft Auto. Stworzył świat, w którym można się zgubić, bohaterów, których los naprawdę zaczyna nas obchodzić, i historię, która zostaje w głowie długo po odłożeniu pada. Historię z potencjałem do ponownego przejścia, bo wybory, jakich możemy dokonywać w niektórych misjach czy relacja Jasona i Lucii prowadzą do różnych zakończeń. Niekoniecznie złych czy dobrych – po prostu różnych. To produkcja, która nie tylko spełnia obietnice składane przez lata, ale w wielu miejscach przesuwa granice tego, czym może być otwarty świat. Hype był gigantyczny. Oczekiwania absurdalnie wysokie. A mimo to Rockstar dowiózł. Leonida nie jest po prostu kolejną mapą do zaliczenia. To miejsce, z którego naprawdę nie chce się wyjeżdżać.

PS. Jeśli zamierzacie grać na standardowym PS5 obniżcie ocenę o jeden punkt do czasu łatek, gdyż na ten moment spadki animacji, blur i glitche potrafią momentami zepsuć doświadczenie płynące z gry.  

Google Chcesz częściej widzieć nasze treści w Google? Dodaj do źródeł

Atuty

  • Świetnie zarysowana relacja Jasona i Lucii
  • Postacie pierwszo- i drugoplanowe
  • Rozbudowany system policyjnych pościgów
  • Znakomicie napisane dialogi
  • Rewelacyjny model zniszczeń i liczba dostępnych pojazdów
  • System pieniędzy i napady
  • Żywy, szczegółowy świat pełen losowych wydarzeń
  • Różnorodne, efektownie wyreżyserowane misje
  • Imponująca oprawa graficzna, animacje i fizyka świata
  • Bardzo dobre wykorzystanie haptycznych wibracji i adaptacyjnych spustów kontrolera.
  • Różne zakończenia
  • Gościnne występy z poprzednich odsłon
  • Ogrom atrakcji pobocznych
  • Znakomite wykorzystanie możliwości PS5 Pro

Wady

  • Spadki płynności i graficzne glitche na standardowym PS5
  • Inteligencja przeciwników nie robi szału
  • Niewielkie wyzwanie w misjach fabularnych

Grand Theft Auto VI to nie tylko największa premiera w historii branży, ale przede wszystkim kolejny dowód na to, że Rockstar wciąż wyznacza standardy, których konkurencja może jedynie pozazdrościć. Mimo kilku wyraźnych niedociągnięć dostaliśmy fenomenalną historię, kapitalnie wykreowanych bohaterów i najbardziej wiarygodny, tętniący życiem otwarty świat, jaki widziałem w grach.

10,0
Roger Żochowski Strona autora
Przygodę z grami zaczynał w osiedlowym salonie, bijąc rekordy w Moon Patrol, ale miłością do konsol zaraziły go Rambo, Ruskie jajka, Pegasus, MegaDrive i PlayStation. O grach pisze od 2003 roku, o filmach i serialach od 2010. Redaktor naczelny PPE.pl i PSX Extreme. Prywatnie tata dwójki szkrabów, miłośnik górskich wspinaczek, powieści Murakamiego, filmów Denisa Villeneuve'a, piłki nożnej, azjatyckiej kinematografii, jRPG, wyścigów i horrorów. Final Fantasy VII to jego gra życia, a Blade Runner - film wszechczasów. 
cropper