Victorian Psycho (2026) - recenzja, opinia o filmie [Kino świat]. Najnormalniejsza kobieta na świecie
Do pięknego, gotyckiego dworku Ensor House przybywa nowa guwernantka, panna Winifred Notty. I choć z początku może wydawać się być po prostu ekscentryczną duszyczką, szybko zaczyna okazywać się, że za tym jej lekko pustym spojrzeniem czai się mrok. A może wcale nie?
Tytuł filmu - i książki, na której jest wzorowany - może kojarzyć się z inną produkcją na podstawie powieści, traktującą o psychopatycznym głównym bohaterze, który być może jest również mordercą, a być może traci jedynie kontakt z rzeczywistością. "American psycho" Breta Eastona Ellisa nie posłużyło jednak jedynie za bazę tytułu książki Virginii Feito. Mamy tu do czynienia z bardzo podobną koncepcją, tyle że skupioną na innych czasach i innej płci, a przez to bardzo "swoją własną", nawet jeśli złośliwi powiedzą, że to tylko "babskie American psycho".
Rzecz dzieje się na angielskiej wsi wczasach królowej Wiktorii. Do państwa Pounds (Jason Isaacs i Ruth Wilson) przyjeżdża nowa guwernantka, panna Notty (Maika Monroe), która ma zająć się przygotowaniem ich dzieci, Drusilli i Andrew (Evie Templeton i Jacobi Jupe) do życia szkolnego - wpoić wszelkie zasady kultury, zadbać o podstawy edukacji. Jako przybrana córka klechy, cieszy się niezachwianą renomą, nawet mimo faktu, że osoby przebywające pod jej opieką mają dziwny zwyczaj przedwczesnego kończenia żywota, czy to na skutek utonięcia, zaginięcia czy zapadnięcia na niemożliwą do określenia chorobę. Ale czy Winifred rzeczywiście miała coś wspólnego z ich tragicznymi losami? Jej chęci wydają się być jak najbardziej szczere...
Victorian Psycho (2026) - recenzja, opinia o filmie [Kino świat]. Zwariowane czasy
Zachary Wigon, pracując na podstawie scenariusza przygotowanego przez autorkę oryginału, snuje opowieść raczej kuriozalną - pełną pytań bez odpowiedzi, wyszydzającą pewne aspekty życia w tamtych czasach, stanowiącą swego rodzaju satyrę całego zjawiska bycia wielkim panem posiadającym własną służbę. Nie jest to może nic tak celnego, jak kpiny z maczo kultury wymuskanych korpo szczurów w "American psycho", nie stara się aż tak rozłożyć swojej głównej bohaterki na czynniki pierwsze, ale filmowcy zdecydowanie nie traktują ani fabuły ani postaci zbyt poważnie, dzięki czemu mogą pozwolić sobie na zbudowanie całkiem przyjemnego miksu grozy oraz kompletnego absurdu.
Powiedziałbym natomiast, że takie próbowanie zrobienia kilku rzeczy naraz sprawia, że żadna z nich nie jest tak imponująca, jak powinna. Cała warstwa horrorowa filmu jest bardzo zachowawcza, zwykle prosząc widza aby wyobraził sobie co ciekawsze momenty. Nie wiem, czy chodziło o to aby widz nie miał pewności, czy to co film sugeruje naprawdę się dzieje, czy aby oszczędzić budżet, ale efekt sprawia lekki zawód. No i nawet jeśli mielibyśmy górnolotnie założyć, że chodzi o tę niepewność - jak mówi w pewnym momencie główna bohaterka: "Jak mieć pewność, czy wszystko to prawdziwe wspomnienia, czy tylko wytwór wyobraźni?" - to dlaczego od czasu do czasu widzimy wprost przeciętą tętnicę i lejącą się po szyi krew, a innym razem nie? Z drugiej strony, w paru momentach widzimy rzeczy, które z całą pewnością nie wydarzyły się naprawdę, a mimo to kamera je nam pokazuje. W efekcie na ekranie zaczyna panować chaos i to nie taki zaplanowany, mający jakiś cel, pragnący pokazać coś widzowi, ale taki... Po prostu. Kiepski.
Victorian Psycho (2026) - recenzja, opinia o filmie [Kino świat]. Wariatka pełną gębą
Czego by jednak nie mówić o wewnętrznej logice filmu, wypada przyznać, że wcielająca się w główną rolę Maika Monroe wyrasta powoli na nową ikonę kina grozy. Mówiąc bez ogródek, dziewczyna jest po prostu dzika. Pierwszy raz zwróciłem na nią uwagę w "Coś za mną chodzi" z 2014, gdzie jednak była po prostu sympatyczną scream queen, przerażonym dzieciakiem, który stara się przeżyć. Ale dwa lata temu pojawiła się jako główna bohaterka w "Kodzie zła" Oza Perkinsa i tam już jej rola była znacznie bardziej... Nieoczywista. Niby wciąż główna postać, niby z nią sympatyzujemy, ale jest w niej przy tym coś dziwnego, co zapewne można by odczytać jako zwykłą atypowość (co za oksymoron) w innym gatunku filmowym, ale nie w horrorze. Tu natomiast wrotki zostają kompletnie odpięte, a aktorka może szaleć do woli. Jej dziwne uśmiechy, wytrzeszczone oczy, nagłe krzyki prosto do kamery, kompletnie odjechane dialogi połączone z pełną powagi miną, próby naśladowania swoich nowych pracodawców - wszystko to składa się na obraz osoby absolutnie szalonej. I tak jak aktorsko efekt jest bardzo fajny, zwłaszcza kiedy jej styl bycia zaczyna udzielać się i dzieciom pod jej opieką, tak powiedziałbym, że film jako całość trochę na tym traci, bo cała tę wspomnianą już niepewność można sobie wsadzić w cztery litery i o niej zapomnieć. Tak więc, jakimś cudem, film jest jednocześnie zbyt dosadny i za mało dosadny. I weź tu zadowol wszystkich...
Bardzo spodobało mi się natomiast jak "Victorian Psycho" wygląda. Widać, że w kostiumy i wnętrza wpompowano odpowiednie fundusze, dzięki czemu film wygląda bardzo stosownie do epoki. Reżyser postawił na raczej stonowane oświetlenie, dobrze imitujące minione czasy. Mamy tu więc lampy naftowe i świece, nadające scenom odpowiedni charakter, rzucające długie cienie kiedy trzeba i ogrzewające wnętrza kiedy trzeba. No i czymże byłby film takiej kategorii, gdyby nie doskonale dostojny, a jednocześnie obrzydliwie obleśny wąs postaci Isaacsa, praktycznie w pojedynkę mówiący widzowi wszystko, co ten powinien wiedzieć o charakterze człowieka, jakim jest pan Pounds. Okazjonalne zdjęcia zewnętrzne również wyglądają bardzo miło dla oka, oddając ten sam gotycki charakter, co wnętrza - choć z pomocą innych środków wyrazu. Kadr zawsze pozostaje bogato wypełniony, a widz może praktycznie bez przerwy wodzić wzrokiem od jednego detalu do drugiego.
Jaka jest "Victorian Psycho"? Cóż, powiedziałbym, że to całkiem solidna rozrywka, z pojedynczymi, bardzo wyrazistymi momentami i występami, która jednak ostatecznie nie robi z tematem niczego na tyle imponującego, aby móc na dłużej zagościć w pamięci widza. Po drodze ogląda się dobrze, parę razy idzie się zaśmiać i tyle. Za pół roku nie będę już nawet pamiętał, że ją oglądałem. Szkoda, bo potencjał był znacznie większy, ale to i tak całkiem solidna rozrywka dla entuzjastów makabreski.
Atuty
- Pięknie zrobione zdjęcia;
- Zabawna, groteskowa, zajmująca główna bohaterka;
- Ciekawy pomysł...
Wady
- ...który można było jednak zrealizować trochę lepiej;
- Nie wykorzystuje pełni potencjału historii, która wcale nie jest tak dwuznaczna, jak jej się wydaje;
- Miejscami zbyt chaotyczna narracja.
"Victorian Psycho" potrafi miejscami naprawdę błysnąć, ale w większości jest to po prostu niezła rozrywka i tyle. Świetna Maika Monroe wyciąga ją jednak ponad przeciętność.
Przeczytaj również
Komentarze (0)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych