Zaginiona (2026) recenzja serialu (BBC). Najpierw wytrzyj buty, a potem mów o trupie
Brytyjczycy mają jakiś nieludzki dar do kręcenia kryminałów, w których przez godzinę nikt nie wyciąga broni, a ty i tak siedzisz na brzegu fotela i obgryzasz paznokcie. Wystarczy im zachmurzone niebo nad Bristolem, korytarze elitarnej szkoły prywatnej i dwoje genialnych aktorów mierzących się wzrokiem znad kubka stygnącej herbaty. Dokładnie z takiej gliny ulepiono „Zaginioną” (oryg. „Gone”) - sześcioodcinkowy thriller, który w Polsce będzie można obejrzeć od 13 listopada na BBC First oraz BBC Player
Za sterami stanął tu nie byle kto, bo sam George Kay. Tak, ten sam facet, który wcześniej rozbił bank netfliksowym „Lupinem”, zamknął Idrisa Elbę w porwanym samolocie w „W powietrzu” (Hijack) i napisał wybitne, mroczne „W mroku cieni”. Czy jego nowa układanka, luźno inspirowana książką „To Hunt a Killer” prawdziwej śledczej Julie Mackay oraz dziennikarza Roberta Murphy’ego, dowozi ten sam poziom emocji? Po czterech odcinkach odpowiedź wcale nie jest jednoznaczna. Mimo to jednego tej produkcji odmówić nie sposób- wciąga jak bagno.
Zaginiona (2026) recenzja serialu (BBC). Najpierw wytrzyj buty, a potem mów o trupie, czyli dziwne priorytety pana dyrektora
Wyobraźcie sobie taką scenę. Boisko do rugby w prestiżowym liceum dla chłopców St. Bartholomew’s na obrzeżach Bristolu. Ostatnia minuta meczu, tłum szaleje, drużyna gospodarzy wyrywa zwycięstwo w samej końcówce. A co robi stojący przy linii bocznej dyrektor szkoły, Michael Polly (David Morrissey)? Nic. Kompletnie nic. Nawet nie drgnie mu powieka, a chwilę później w szatni beszta rozradowanych dzieciaków za brak powściągliwości i dyscypliny. Ten człowiek żyje według rozkładu jazdy. Ma przedwojenny przedziałek, idealnie wyprasowaną kamizelkę i punktualnie o 16:30 wsiada do auta, aby wrócić z dorosłą córką Alaną (świetna Emma Appleton) do służbowego domku na skraju lasu. Tyle że tego popołudnia misterna rutyna bierze w łeb. Jego żona Sarah, ucząca w tej samej szkole muzyki, przepadła.
Zapasowy klucz leży na swoim miejscu. Telefon milczy. Kiedy przerażona Alana pyta ojca łamiącym się głosem, czy przed wyjściem się pokłócili, ten rzuca przez ramię zdanie, od którego natychmiast robi się zimno: „Nie pokłóciliśmy się. Nigdy tego nie robimy”. Cisza. Zegar tyka. Od tej sekundy wiemy już, że pod tym dachem coś bardzo brzydko pachnie. Jeszcze ciekawiej robi się na trzeci dzień, gdy spacerujący po pobliskim zagajniku wielki dalmatyńczyk wykopuje z liści ciało uduszonej kobiety. Kiedy do drzwi puka detektyw Annie Cassidy (Eve Myles), aby przekazać rodzinie tragiczną wiadomość, Michael nie pada na kolana. Nie płacze. Zamiast tego wpada w furię, bo policjantka… naniosła mu leśnego błota na dywan w przedpokoju. Brzmi jak zachowanie zimnokrwistego psychopaty? Dla policji sprawa wydaje się niemal oczywista, zwłaszcza że szanowny pan dyrektor bardziej niż śmiercią żony przejmuje się nadchodzącymi egzaminami swoich uczniów, a każdą rozmowę z roztrzęsioną córką kwituje lodowatym: „Widzimy się na porannym apelu”.
Zaginiona (2026) recenzja serialu (BBC). Policjantka na kanapie, brudne sekrety i scenariusz szyty grubymi nićmi
I tutaj właśnie George Kay zaczyna swoją ulubioną grę w wodzenie widza za nos. Choć trzeba uczciwie przyznać, że nie zawsze robi to w białych rękawiczkach. Kiedy śledztwo zmienia się w sprawę o morderstwo, pyskata i nieco poturbowana przez życie Annie Cassidy zostaje niespodziewanie odsunięta na boczny tor przez swojego szefa, inspektora Pemberleya (Arthur Hughes). Zamiast dowodzić grupą dochodzeniową, dostaje niewdzięczną funkcję oficera łącznikowego z rodziną, czyli tak zwanego FLO. W teorii ma pocieszać pogrążonych w żałobie bliskich i parzyć im melisę. W praktyce? Razem z młodszą koleżanką po fachu, Becky (Jennifer Macbeth), niemal wprowadza się do salonu państwa Polly, zmywa naczynia w ich kuchni i bezczelnie węszy po kątach.
No umówmy się. z punktu widzenia policyjnego realizmu to kompletny absurd. Trudno uwierzyć, że tak wpływowy, obsesyjnie wręcz chroniący prywatność człowiek jak Michael pozwala nielubianej policjantce całymi dniami przesiadywać na swojej kanapie i przesłuchiwać się we własnym domu. Przecież może za jednym telefonem do prawnika wystawić ją za próg. Nawet Alana w pewnym momencie nie wytrzymuje i rzuca wprost, że policja nie przyszła im pomóc, tylko szpiegować. Jeśli jednak przymkniemy oko na ten scenariuszowy skrót, w trzecim i czwartym odcinku ze szkolnych szaf zaczyna wypadać tyle trupów, że nie sposób oderwać wzroku od ekranu. Najpierw odnajduje się schowany smartfon zamordowanej. Chwilę później wypływa jej dziennik, z którego wyłania się obraz kobiety zastraszonej, traktującej dom rodziców jak jedyny bezpieczny azyl. Wreszcie bomba wybucha na całego. Cicha nauczycielka muzyki miała gorący romans ze Stephenem Sedgwickiem (Elliot Cowan), bogatym ojcem Dylana (Billy Barratt) - największego gwiazdora szkolnej drużyny rugby, a prywatnie narwanego nastolatka, który oblewa egzaminy i bije się z kolegami. Mało wam zwrotów akcji? To dodajmy do tego fakt, że Michael od dawna wiedział więcej o żonie niż nam się wydaje.
Zaginiona (2026) recenzja serialu (BBC). Aktorski nokaut Davida Morrisseya i gra pozorów, od której trudno uciec
Cała ta poplątana intryga prawdopodobnie rozpadłaby się pod ciężarem własnych klisz. Jak chociażby zupełnie zbędnego wątku byłego męża Annie (Peter McDonald) czy jej dawnej traumy po nierozwiązanej sprawie sprzed lat. Rozpadłaby się gdyby nie jeden człowiek - David Morrissey. To, co ten brytyjski weteran wyczynia przed kamerą, zasługuje na osobny elaborat i worek nagród telewizyjnych. Jego Michael Polly to postać utkana z samych sprzeczności. W jednej scenie patrzysz na niego jak na bezdusznego tyrana i murowanego mordercę, aby pięć minut później widzieć w nim jedynie żałosnego, emocjonalnie okaleczonego faceta, któremu surowe wychowanie wypaliło umiejętność okazywania jakichkolwiek uczuć.
I kiedy dyrektor zamyka się w obskurnej szopie za boiskiem i w samotności dosłownie wyje z bólu, a sekundę później, widząc nadchodzącą Annie, jak robot wyciera twarz i wraca do roli sztywnego urzędnika, po plecach przebiega autentyczny dreszcz. Bo „Zaginiona” tak naprawdę tylko udaje klasyczny kryminał. Pod płaszczykiem zagadki o to, kto był zamieszany w zniknięcie Sarah Polly, George Kay i reżyser Richard Laxton zafundowali nam bezlitosną wiwisekcję toksycznej męskości, instytucjonalnej obłudy i ludzi, którzy dla ratowania wizerunku elitarnej szkoły gotowi są poświęcić własną rodzinę.
Zaginiona (2026) recenzja serialu (BBC). Podsumowanie
Czy zatem warto zarwać wieczór dla tych kilku odcinków? Bez dwóch zdań. Nawet jeśli policyjne procedury bywają tu traktowane z przymrużeniem oka, a niektóre tajemnice postacie przemilczają tylko po to, aby scenarzysta miał czym podbić napięcie przed napisami końcowymi, aktorski pojedynek Morrisseya z zadziorną Eve Myles wynagradza każde potknięcie. Po czwartym odcinku wszystkie oczywiste tropy leżą w gruzach, na liście podejrzanych roi się od nazwisk z pokoju nauczycielskiego oraz szkolnych ławek, a my zostajemy z palącym pytaniem, czy finał zdoła udźwignąć ten ciężar.
Atuty
- Wybitna rola Davida Morrisseya
- Iskrząca relacja na linii podejrzany-policjantka
- Ciasny i duszny klimat angielskiej prowincji
- Przewrotna zabawa uprzedzeniami widza
- Brak taniego efekciarstwa
- Zwarta formuła miniserialu
- Oszczędna i niepokojąca oprawa audiowizualna
Wady
- Naciągana logika wokół pracy oficera łącznikowego (FLO)
- Sztuczne przetrzymywanie informacji przez postacie
- Dziwne przestoje w policyjnych procedurach
- Bardzo powolne kameralne tempo
- Momentami zbyt teatralne dialogi
„Zaginiona” to rasowy, duszny brytyjski kryminał, w którym wybitne aktorstwo Davida Morrisseya z nawiązką wynagradza pojedyncze dziury logiczne w scenariuszu. Jeśli lubisz powolne tempo, gęstą atmosferę podejrzeń i zgadywanie do ostatniej minuty, nowa propozycja od BBC kupi Cię już w pierwszym odcinku.
Przeczytaj również
Komentarze (1)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych