Croc 2: Kingdom of the Gobbos - recenzja i opinie o grze [PS5, PS4, XSX, NS, PC]

Stało się! Po niespodziewanym powrocie i remasterze pierwszego Croca, dostaliśmy wielce wyczekiwany remaster Croc 2: Kingdom of the Gobbos. Czy warto jednak było czekać prawie 30 lat, aby znów zagrać w tę kultową przygodę? 

Kultowe Argonaut Games stworzyło dla nas całą masę wybitnych gier, od świetnego i przełomowego Star Fox'a, aż przez I-Ninja, gry na bazie licencji Disney'a, dwie pierwsze odsłony Harry'ego Pottera na PSX-a, aż po swoją największą legendę - Croca. Po bardzo udanym remasterze pierwszej odsłony cyklu, przyszła pora na drugie uderzenie i powrót tak samo uwielbianego jak i znienawidzonego jednocześnie Croca 2, który w czasach PSX-a pragnął jak równy z równym walczyć z największymi tuzami branży.

Dziś po prawie 30 latach Croc 2 powraca w odświeżonej formie, ale warto postawić sobie tutaj bardzo ważne pytanie. Czy aby na pewno klasyk brytyjskich deweloperów powinien zawitać na współczesnych konsolach w formie prostego remastera, a nie czegoś większego? Spędziłem ze swoim ulubionym bohaterem kilka pięknych godzin i powiem wam szczerze, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczony tym co otrzymaliśmy jako gracze. Zapraszam do lektury naszej recenzji!

Croc 2: Kingdom of the Gobbos - ta przygoda nigdy nie była lepsza

W oryginalnego Croca 2 zagrywałem się jeszcze w okolicach 2002-2003 roku, kiedy otrzymałem swoje własne PlayStation wraz z Crashem, Crociem i paroma innymi tytułami. Z miejsca pokochałem ten tytuł za piękną oprawę, zabawne postacie, wymagające poziomy i absolutnie przecudowną muzykę. Niestety oryginalny Croc 2 poza wieloma zaletami miał też pewną bardzo poważną wadę, przez którą wiele osób po prostu nie ukończyło gry lub miało z tym ogromne trudności - chodzi mianowicie o naprawdę dramatycznie złą pracę kamery.

No i śpieszę wam donieść, że recenzowany dziś remaster Croc 2: Kingdom of the Gobbos w pełni naprawia ten kłopot, dzięki czemu możecie cieszyć się pięknem tej opowieści w całej okazałości. Fabularnie dzieło Argonauts jest banalnie proste. Podczas zabawy na plaży Croc odnajduje tajemniczy list, w którym rodzina krokodyli takich jak on poszukuje swojego zaginionego syna, ten więc postanawia wyruszyć by ich odnaleźć, przy okazji dowiadując się, że pokonany w "jedynce" Baron Dante powrócił i zaczął więzić niewinnych Gobbosów. Przemierzamy zatem cztery różne wioski pełne przygód do przeżycia oraz malutkich przyjaciół do uratowania, krok po kroku zbliżając się do spotkania z rodzicami. 

Tutaj bardzo ważna jest jedna kwestia, a mianowicie to, że twórcy delikatnie zmienili sekretne zakończenie gry, ponownie po 27 latach sugerując, że Croc 2 nie będzie ostatnią przygodą małego zielonego bohatera. Titanium Studios sprytnie skorzystało z wcześniej nagranej już scenki i dało nam nadzieję na to, że ktoś tam w Argonauts lub gdzieś indziej na świecie, rzeczywiście pracuje nad grą Croc 3. A to byłaby doskonała wiadomość nie tylko dla fanów klasyki, ale wszystkich miłośników platformówek 3D.

Croc 2: Kingdom of the Gobbos - raj dla miłośników serii

Co jednak jeszcze zmienił recenzowany dziś remaster gry Croc 2? Pod kątem samej konstrukcji gry niewiele, ale za to wprowadził sporo bardzo fajnych opcji do wyboru. Już na początku możecie wybrać jakiego poziom trudności oraz sterowania chcielibyście doświadczyć - klasycznego z PSX-a, zmodyfikowanego z wersji PC z 2000 roku lub też współczesnej, która nie kara aż tak bardzo mniej wytrwałych graczy. Osobiście postawiłem na nowoczesny tryb, porównując go od czasu do czasu na kolejnych zapisach z wersjami retro i tak szczerze powiedziawszy, są to różnice które wyczujecie dopiero po dłuższym czasie zabawy. To co na pewno działa na korzyść produkcji to normalne, nowoczesne i bardziej responsywne sterowanie wraz z lepszą kamerą. Niestety na cuda nie liczcie, bo niekiedy i tak zdarzy sam się wpaść do lawy czy w przepaść, bo Croc ma po prostu w swojej krokodylej naturze bycie ciężkim klocem. 

Tak więc jeśli liczycie na płynność pokroju Astro czy Mario, raczej wstrzymajcie konie - czołg pozostał czołgiem, ale po prostu łatwiej nim sterować. Dodatkowo całą grę możecie dostosować sobie wizualnie do swoich potrzeb - wolicie klasyczny model Croca z PSX-a? Spoko, nie ma problemu. Bardziej kusi was ten z PC? Też macie taką opcję. Oprócz tego możecie nałożyć sobie na grę filtr VGA lub CRT, dzięki którym w sumie naprawdę nowy Croc 2 wygląda jak odpalony na poczciwym szaraku. 

Dla najbardziej zagorzałych fanatyków klasyki, deweloperzy ponownie umieścili Crocpedię, gdzie znajdziecie multum zakulisowych materiałów. I nie są to tylko skany starego GDD, dokumentów z E3, gameplayowych zapisków z wersji demo czy innych testów, ale także i wgląd w silnik odpowiedzialny za oryginalny projekt oraz grywalną niedokończoną (choć nieco uzupełnioną assetami) mini-grę w zestrzeliwanie statków pirackich Dantinis, która niestety nie zmieściła się do gry w 1999 roku. Dla mnie była to fascynująca lektura i zabawa, więc z całego serca polecam wam tam zajrzeć. 

A jak po latach prezentuje się zawartość samej gry? Powiedziałbym, że naprawdę zaskakująco dobrze. Wiele z ponad 40 dostępnych poziomów oferuje coś świeżego, co pobudza do dalszej zabawy i zaskakuje kreatywnością. Od biegania i ratowania dzieciaków z rąk złoczyńców, przez przeszukiwanie jaskini, aż po wyścigi motorówkami, pojazdami, misje na paralotni, walka z bossem za pomocą balonu, walka na pokładzie samolotu jak w Crashu, czy też ściganie się z czasem po dzikim labiryncie. Oczywiście nie każda mechanika wykonana jest dobrze, a żadna z nich nie umywa się perfekcją do gier Naughty Dog, Insomniac Games, Nintendo czy Segi, ale to naprawdę wciąż bardzo przyjemna, choć momentami diablo wymagająca przygoda.

Croc 2: Kingdom of the Gobbos - czy warto zagrać?

Jeśli tak samo jak ja jesteś miłośnikiem klasycznych platformówek i przez te wszystkie lata tęskno ci było za starą dobrą prostotą, nie znajdziesz lepszej propozycji z tego sektora w tym roku. Croc 2 jest dokładnie taki jak go zapamiętaliśmy, tylko ciutkę ładniejszy i w końcu ma taką kamerę jaką powinien mieć od dnia premiery. Jako fan retro, polecam zatem grę każdemu, kto tak jak ja lubuje się w starociach, ale młodzież wychowana na współczesnych Mario czy innych hitach z najwyższej półki, raczej się z tą grą nie polubi. Kto wie, może gdybyśmy w 1999 roku dostali grę w takim stanie jak dziś, to w kinach oglądalibyśmy filmowe przygody Croca, a nie Sonica.