Wycieki GTA 6 to... Wcale nie jest tak jednowymiarowa sprawa

Wystarczy kilka sekund niewyraźnego nagrania, żeby Internet zamienił się w laboratorium kryminalistyczne. Ktoś powiększa minimapę, ktoś liczy klatki animacji, ktoś inny rozpoznaje model samochodu po połowie zderzaka. Przy GTA 6 dochodzi do tego jeszcze skala zainteresowania, jakiej właściwie nie ma żadna inna gra. Rockstar może przez miesiące pilnować każdego kadru, a później jeden plik trafia do sieci i pyk, koniec.

Ostatnie tygodnie przyniosły kolejne materiały z GTA 6, jeszcze przed oficjalnym pokazem z 27 sierpnia. Rockstar określił sytuację jako bolesną dla zespołu, a Take-Two próbuje ustalić źródło przecieków, między innymi poprzez działania prawne wobec Microsoftu i Discorda. Łatwo więc rzucić krótkie „wycieki są złe” i zamknąć temat. Tylko że im dłużej patrzę na całe zjawisko wokół tej gry, tym mniej mieści mi się ono w jednym prostym pudełku.

Kto właściwie traci, gdy gra wycieka?

Najłatwiej zacząć od ludzi siedzących po drugiej stronie monitora. Dla nas wyciek jest plikiem ważącym kilkadziesiąt megabajtów i kilkoma minutami ekscytacji. Dla dewelopera może oznaczać fragment pracy pokazany dokładnie wtedy, gdy nikt nie chciał go jeszcze pokazywać. Bez właściwego montażu, bez komentarza, czasem bez ukończonych animacji i z błędami, które miały zniknąć na długo przed premierą.

Głośny przeciek z 2022 roku pokazał to wyjątkowo brutalnie. Do sieci trafiło około 90 nagrań z wczesnej wersji gry, a część Internetu natychmiast zaczęła oceniać grafikę i stan produkcji tak, jakby Rockstar właśnie wysłał kod do tłoczni. Było to trochę jak wejście do warsztatu samochodowego, zobaczenie auta bez drzwi i powiedzenie mechanikowi, że chyba zrobił kiepski samochód. Tak, dokładnie tak mi się to kojarzyło. 

Dochodzi jeszcze coś mniej widocznego niż niedokończone tekstury. Marketing dużej premiery układa się miesiącami. Konkretna scena ma być pierwszym spotkaniem z mechaniką, konkretny bohater powinien wejść na ekran w odpowiednim momencie, a zwiastun buduje napięcie według planu. Przy projekcie tej skali ktoś zabrał twórcom możliwość samodzielnego odsłonięcia części kart.

Internet nie działa jak zamknięta sala kinowa

Po publikacji materiału sytuacja zaczyna się jednak komplikować. Pliku nie da się magicznie “odpublikować” (wybaczcie słowotwórstwo). Kopie lądują na Discordzie, X, Reddicie i prywatnych grupach, a po kilku godzinach pytanie „czy powinno to trafić do sieci?” staje się trochę akademickie. Trafiło. Człowiek przewijający feed i oglądający piętnastosekundowy fragment znajduje się w zupełnie innym miejscu moralnej układanki.

Jest również niezaprzeczalna fascynacja samym procesem tworzenia gry. Materiały z 2022 roku pokazały rzeczy, których oficjalny marketing właściwie nigdy nie pokazuje: surowe testy animacji, interfejs developerski, debugowanie świata, elementy rozgrywki jeszcze przed nałożeniem całej warstwy lakieru. Za dziesięć czy piętnaście lat podobne nagrania będą świetnym dokumentem powstawania jednej z największych produkcji w historii branży. 

Wycieki potrafią też paradoksalnie nakręcać zainteresowanie. GTA 6 jest tu przypadkiem ekstremalnym, bo gra prawdopodobnie nie potrzebuje dodatkowego paliwa, ale każda kolejna informacja natychmiast staje się wydarzeniem. Internet analizuje chodzenie postaci, fizykę samochodów i drobne elementy miasta. Zakazany materiał ma własną siłę przyciągania. 

Nie znaczy to, że twórcy powinni być za przecieki wdzięczni. Zwłaszcza obecny przypadek wygląda paskudnie, bo materiały zostały wykorzystane również do promocji kryptowaluty, a Rockstar nazwał sytuację łamiącą serca” dla zespołu. Trudno romantyzować coś, co dla jednej strony jest sposobem na zdobycie rozgłosu cudzą pracą. Jednocześnie reakcja publiczności pozostaje znacznie bardziej ludzka: ludzie są ciekawi najbardziej oczekiwanej gry świata i klikają. Można potępiać źródło przecieku bez udawania zaskoczenia, że miliony osób chcą zobaczyć, co znalazło się w środku.

Ciekawość nie musi wyłączać empatii

Sam też rozumiem pokusę. Gdy przez lata czeka się na GTA 6, nawet dwadzieścia sekund Jasona myjącego psa może brzmieć jak odkrycie taśmy z zaginionym filmem Kubricka. Rockstar dodatkowo zbudował wokół swoich premier kulturę skrajnej tajemnicy, więc każda szczelina w murze natychmiast przyciąga tłum. Do finiszu zostało już niewiele, przez co każda kolejna ucieczka materiałów musi boleć szczególnie.

Mogę więc jednocześnie rozumieć gracza, który chce zobaczyć przeciek, i dewelopera, który chciałby wyrzucić telefon przez okno, gdy kolejny niedokończony fragment jego pracy robi milion odsłon. Te dwie perspektywy spokojnie mieszczą się obok siebie. Największy problem zaczyna się znacznie wcześniej - przy kradzieży danych, łamaniu zabezpieczeń i wykorzystywaniu cudzej pracy do własnej promocji. Samo zainteresowanie graczy nie zniknie. Przy GTA 6 byłoby wręcz dziwnie, gdyby zniknęło.