Queen's Domain czyli niezwykła przygoda w przedziwnym świecie - Przegląd Gier Wszelakich

BLOG O GRZE
8V
user-88981 main blog image
kajtji | Dzisiaj, 13:31
Poniżej znajduje się treść dodana przez czytelnika PPE.pl w formie bloga.

Lata mijają, człowiek gra w te gry, i zdaje sobie sprawę z tego, jak to wszystko jest do siebie podobnie. Pewnie, istnieje masa różnorodnych gatunków, ale po ograniu wielu RPGów, FPSów czy innych akcyjniaków można zdać sobie sprawę, że każdy gatunek ma jakieś cechy wspólne. Mało kto próbuje wynaleźć koło na nowo, ale nie zawsze jest to potrzebne, aby otrzymać coś nowego i świeżego.

Queen's Domain to właśnie taki tytuł, miksujący sprawdzone mechaniki i dodający parę rzeczy od siebie, dzięki czemu otrzymana mieszanka jest jak zupełnie nowe danie, choć powstało w większości ze znanych od lat składników.

Miłe złego początki.

Po wiekach pokoju siły zła ponownie nawiedzają królestwo Bamaen. Starożytna królowa Siraatsu za niedługo powróci po mileniach snu. Wraz z jej przebudzeniem dzikie bestie szaleją ze wściekłości łaknąc krwi. Martwi wstają z grobów, aby zemścić się na żywych. Stworzenia z prastarych legend powracają. Twój ojciec król Gius Abraon wyruszył do miejsca spoczynku królowej na wyspę Neasied. Miesiące mijały, władca przepadł bez wieści. Armia Siraatsu coraz bardziej się powiększa.

Książe Bareiumie, musisz czym prędzej wyruszyć w ślad za swoim ojcem.

Mniej więcej tak zaczyna się historia Sfery Królowej, dodam jeszcze, że podróż na wyspę nie była zbyt przyjemna, bo za sprawą czarnej magii nas statek się rozbija, a my, czyli książkę Bereium, budzimy się na plaży bez jakiejkolwiek broni.

O początkowej fabule ciężko powiedzieć coś więcej, to nie jest ten typ nastawionego na ciekawą historię RPG. To tytuł w całości skupiający się na eksploracji przedziwnego świata, gdzie to przy okazji zabijemy całą armię strasznych maszkar, jakich najpewniej nigdy wcześniej nie widzieliście w żadnej grze wideo. Pierwszy stwór, z jakim będziemy mieć kontakt, to nic tak oklepanego, jak goblin, tylko mieszanka biedronki ze szczurem. Doprawdy szalone.

Moje początki w tej grze, przypominały mi trochę pierwsze chwile z takimi tytułami jak Gothic. Trafiłem do nieznanego mi świata, który działał w sposób dosyć odmienny od wcześniej znanych mi gier i byle kurczak, czy w tym przypadku przerośnięta biedronka, dawały mi niezły wycisk. A do tego na starcie miałem spory zachwyt niecodzienną grafiką, jaką ta gra oferuje.

Wiedzieć musicie, że automatycznie gra ma odpalone coś takiego, jak "retro filtr", który nadaje tej grze dosyć ciekawego charakteru oraz klimatu, a gdy połączymy to z niecodzienną stylistyką oraz projektem wrogów, to dostajemy coś, czym można się zachwycić lub przynajmniej mocno zaciekawić. Wiadomo, nie ma tu wodotrysków z GTA VI, ale gra nawet nie sili się na realizm, a próbuje oferować swój własny, charakterystyczny styl. W każdym razie po czasie ten filtr wyłączyłem, bo mnie trochę wpieniał. Gra trochę straciła na uroku, ale stała się o wiele bardziej czytelna.

Główną wadą tego filtru był fakt, że obiekty, które znajdujące się daleko od nas, zamieniały się w jakąś rozpikselizowaną papkę i trudno było ocenić na co dokładnie tam w oddali patrzymy, podobnie było z niektórymi znajdźkami. Zdecydowanie ma to swój styl, ale niestety ma też pewne wady.

Dosyć szybko otrzymujemy pierwszą broń, zardzewiały miecz, iście zabójczy oręż. Parę chwil później przyjdzie nam mieć pierwszy kontakt z wrogiem, wspomnianym już biedroniem, szczubronką czy coś. Oczywiście jest to też nasze zapoznanie się z systemem walki, który też nie wpisuje się w kanwy współczesnych gier akcji z widokiem FPP. Walka na początku jest bardzo powolna i ograniczona. Mamy miecz i to by było na tyle. Mieczem musimy się dobrze zamachnąć, aby zadać jakieś obrażenia. Występuje tutaj pasek wytrzymałości, który to musimy napełnić, aby zadań cios o pełnej mocy, takie zwykłe machanie mieczem, jak cepem nie robi nic naszym oponentom.

Trudno mi się było na początku do tego przyzwyczaić, a przede wszystkim dobrze wyczuć schematy ruchów wrogów. Ich SI nie jest zbyt rozgarnięte, większość z nich po prostu idzie prosto na nas, ale każdy z nich ma różne sposoby ataku. O ile te początkowe biedroszczury nie są zbyt wymagającym przeciwnikiem, tak już wielkie stonogi czy przede wszystkim szkielety dawały mi nieźle w kość w początkowej fazie gry.


Wrogowie mają dość łatwe do rozpoznania schematy ataków, których trzeba się nauczyć. Szkielet może się zamachnąć, wtedy trzeba zrobić krok w tył, może też pchnąć, wtedy trzeba zrobić krok w bok. W grze nie ma takich rzeczy dla słabeuszy, jak blokowanie czy parowanie. Możemy atakować lub wiać, ewentualnie dać się trafić raz czy dwa i umrzeć, a wtedy game over i wracamy do ostatniego miejsca zapisu. Tak, miejsca, bo w tej grze zapisywać możemy tylko przy magicznych posągach i jest to naprawdę ciekawy element gry.

W Dark Souls były ogniska, a porównywanie gier do Dark Souls, to zawodowy sport wielu recenzentów i dziennikarzy, tak więc oczywiście, że Queen's Domain było przez wielu nazywane tytułem z gatunku Souls-like... Tylko, że coś mi tu nie pasuje. Tak, mamy tu miejsca zapisu, które mogą kojarzyć się z ogniskami z Soulsów, ale one nie działają w ten sam sposób. W grze mamy zapis gry i działa on, jak w większości gier. Po śmierci trafiamy dokładnie do takiego stanu gry, w jakim ostatnio ją zapisaliśmy. Nie pozostawiamy też po sobie jakiejś waluty w miejscu śmierci, gra pod tym względem jest bardzo staro szkolna.

Coś o czym się nie mówi zbyt często, to prosty fakt, że Soulsy same w sobie były już wzięciem wielu mechanik czy stylu konstrukcji poziomów znanych z klasycznych cRPG, jak np. Wizardry z lekką domieszką Zeldy. Queen's Domain inspirował się nie Mrocznymi Duszami, a King's Field (nawet nazwa na to wskazuje, bo czaicie, Pole Króla, Sfera/Dominium Królowej?), a ten klasyk Fromsoftware inspirował się właśnie klasycznymi Dungeon Crawlerami, jak Wizardry, Ultima czy Might and Magic i do tych gier mi najbardziej pasuje, tak bym pewnie powiedział, ale King's Field nie tykałem, w Wizardry, to grałem w ósemkę z godzinkę, Ultime to też niezbyt, ale sporo grałem w Might & Magic VI i X.

Tak więc Queen's Domain nie tyle inspirował się Dark Souls, co grami, które były przed nim. A tak jeszcze dodam, że mi ogólnie klimatem i paroma mechanikami, najbardziej przywodzi na myśl Xanadu Next, taki niszowy PCtowy japoński RPG od Nihon Falcom (świetna gra, zagrajcie jak macie czas). Są bronie z umiejętnościami, są klasyczne zapisy tylko w jednym miejscu, jest sporo skrótów, ale teraz to ja trochę przygalopowałem, bo nawet nie wspomniałem, jak świetna w Dominium Królowej jest...

Eksploracja.

Są gry różne, w jednych eksploracja to taki bardziej bonus i urozmaicenie w zwiedzaniu prostych jak drut korytarzy. Mamy też otwarte światy, gdzie niby terenu jest od groma, ale bez znacznika na mapie ciężko faktycznie znaleźć coś ciekawego. Są też gry, jak choćby masa klasycznych cRPG pokroju Might and Magic, gdzie dokładna eksploracja każdej lokacji jest nie tylko przyjemna, ale i wymagana do ukończenia gry. Naturalnie, można też wspomnieć o metroidvaniach, które również mocno polegają na wąchaniu ścian i szukaniu szpargałów. Queen's Domain można upchnąć tak pomiędzy klasycznego cRPG i nowoczesną metroidvanię.

Lokacje są przeróżne, od zielonej wyspy pełnej dziwnych stworzonek, po wodną świątynię ludzi ryb, jakieś mroczne podziemia czy cały podziemny, inny świat o własnej faunie i florze. Bestiariusz też jest niczego sobie, jest w nim ponad dwieście różnych maszkar, choć wiadomo, niektóre to po prostu reskiny innych, choć bardzo często różnią się one atakami.

Pełno w tej grze sekretów do znalezienia i przedmiotów do zdobycia, prawdziwe El Dorado dla turystów, bo jest tu co zwiedzać i podziwiać, a wszelacy szabrownicy i hieny cmentarne, też znajdą tu małe co nieco dla siebie, bo odwiedzimy parę cmentarzy czy innych grobowców. Zawieść mogą się jedynie nekrofile, chyba, że gustują w pozbawionych tkanki mięsnej szkieletach.

Gra pod względem eksploracji jest genialnie skonstruowana, wielokrotnie zdarzało mi się przechodzić przez to samo miejsce, aby niespodziewanie znaleźć jakiś mniejszy czy większy drobiazg, który jakimś cudem przegapiłem, a jest tu co znajdować. Zwłaszcza, że całkiem przypadkiem można tu napotkać na jakiś kluczowy przedmiot wymagany do dalszej progresji.

Bronie i zbroje, to oczywistość, prawda? No, to zbroi tu nie ma, są za to wszelakie amulety o właściwościach przeróżnych, monetki do handlowania z (nie zgadniecie) handlarzem, no i jakieś mikstury czy soczyste, pieczone kurczaki prosto z rusztu, małże czy inne wspaniałe dania pozostawione w losowych miejscach przez samego szefa kuchni. Zwiększają one różne statystyki postaci, a jak odnajdziemy ich dość dużo, to kucharz da nam coś w nagrodę. Takich znajdziek, których musimy znaleźć w ilości X jest tu od groma, więc fani takiego szperania będą mieć tu zajęcie.

Wspomnieć oczywiście muszę o systemie skrótów. Takie chodzenie w tę i z powrotem potrafi być męczące, a my przecież nie jesteśmy hobbitami. Dlatego co i rusz znajdować będziemy jakieś sekretne przejścia czy otwierać wcześniej zamknięte drzwi. Jakie wielkie było moje zdziwienie, gdy trafiłem do jakiejś wielkiej katedry czy tam mauzoleum, otwieram drzwi wejściowe i moim oczom ukazała się początkowa lokacja gry. A wiele takich skrótów jest dosyć nieoczywistych, czy wymagających znalezienia jeszcze jakichś kluczy czy innych cośków, aby je otworzyć.

Innym ciekawym i raczej niespotykanym przeze mnie wcześniej elementem eksploracji jest nasz magiczny miecz (znajdujemy go na początku gry), który pozwala nam robić susy w powietrzu. Startujemy tylko z jednym takim powietrznym skokiem, ale z czasem zdobywać ich będziemy więcej. To drastycznie zwiększa nam możliwości zwiedzania świata, bo nagle okazuje się, że w tej grze możemy wejść praktycznie wszędzie, gdzie tylko sięgnie nasz wzrok i kursor myszy. Polecam też sprawdzać różne zdolności broni, jest tu parę takich, które działają jak dodatkowy skok i są w zasadzie wymagane, aby dostać się do paru miejsc. Grę najlepiej odkrywać samemu, ale podpowiem, że takową broń oferuje pewien miłośnik kaczek.

Ale uwaga, bo gra ma gdzieś, że wasza postać nie będzie dość rozwinięta, aby poradzić sobie ze zbyt silnymi potworami, skalowania poziomów tutaj nie ma. Jeden zły skok czy skręt i znajdzie się w prawdziwym piekle z którego powrót może nie być tak prosty. Sam parę razy miałem sytuację, że znalazłem się w lokacji z której wyjście zajęło mi ładnych parę chwil, które przepełnione były potem, krwią i łzami, a nawet największy leszcz miał mnie tam "na strzała". Jednak satysfakcja płynąca z powrotu do tej lokacji już jako mężczyzna (tzn. postać z wysokim poziomem i lepszym wyposażeniem) była nieziemska. Nagle to ja miałem (niemal) każdego na jedno machnięcie mym wielki mieczem. Stałem się śmiercią, niszczycielem światów.

Gra też nie próbuje zrobić z nas idioty czy innego debila. NPC nie ma tu wiele, więc nie ma tu nikogo, kto bym nam wprost powiedział co dokładnie mamy zrobić, ale to nie szkodzi, bo w grę wystarczy pograć i wiele rzeczy staje się dosyć oczywistymi, przynajmniej na początku. Idealnym przykładem jest taka jedna lokacja, gdzie na zamkniętej bramie widać takie trzy świecące na niebiesko lampki. A co jest obok? Takie trzy, wielkie, świecące się na niebiesko wieże. Ja, jako wielce inteligentna jednostka (ponad 70IQ) od razu skojarzyłem fakty i popędziłem do najbliższej z nich... A tam się okazało, że nie miałem jakiegoś klucza i musiałem go poszukać.

Trochę inaczej sytuacja wygląda, jeżeli chcemy zdobyć coś innego, niż pierwsze zakończenie, tu się przyznaję, że jeden poradnik widziałem... No, może dwa. Nie będę wchodził w szczegóły, ale powiem, że sporo się tu idzie nałazić po wcześniej już odwiedzonych miejscach.

Bić to trzeba umić.

Wspomniałem już o podstawach walki w tej grze. Ładujemy atak, i atakujemy. Tak to wygląda na początku, bo wiadomo wraz z postępami znajdziemy dosyć spory arsenał broni. Ogrom tu wszelakiego oręża, miecze, młoty, włócznie czy wielkie pały którymi walczy się inaczej, a także zadają one inny typ obrażeń i posiadają specjalne zdolności. Są tu trzy główne rodzaje ataku, siekanie, kłucie i obuch, a każdy wróg ma swoje własne odporności i słabości, dlatego warto jest mieć przygotowanych parę różnych broni.

Ciekawym elementem są też wszelakie sztylety i inne bronie miotane, którymi możemy rzucać, a te posłusznie wrócą do naszego ekwipunku, bo tak bardzo lubią, gdy je używamy. Całkiem nieźle urozmaicają one walkę, które początkowo wydawała się dosyć sztywna. Dodać jeszcze magiczne susy naszego miecza (pod ctrl możemy je użyć w każdej chwili, nawet jak trzymamy inną broń) oraz rosnącą z czasem liczbę wrogów i nagle wszelakie potyczki stają się znacznie bardziej dynamiczne.

Gra, jak na rasowego RPG przystało, posiada też system rozwoju postaci, niektórzy mogą nie być zadowoleni, ale levelowanie sprowadza się tutaj tylko i wyłącznie do automatycznego rozdawania punktów przez grę (za to nie ma maksymalnego poziomu, expić można do woli). Na statystyki mocno wpływa jednak (wspomniane już) jedzenie, które można znaleźć porozsiewane po świecie gry czy wszelakie amulety i inne artefakty.

Ilość broni i wszelakich magicznych bibelotów daje nam spore pole do popisu jeżeli chodzi o biuldy postaci. Ja sobie zrobiłem takiego glass cannona, który jednym celnym ciosem z miecza ładującego atak przy użyciu mojej własnej krwi potrafił zabić większość przeciwników na maksymalnie trzy ciosy. Z orężem polecam też eksperymentować, bo jak się okazuje, wiele z nich lubi bawić się w pokemony i ewoluują skubane, jeżeli tylko wbiją dziesiąty poziom. Takim sposobem niepozorne -nie powiem co- zmieniło się w broń nie tylko silną, ale i posiadającą zdolność leczenia, dzięki czemu zostało ze mną praktycznie do końca gry.

Tu jednak pojawia się mały problem z balansem. Początek był niemiłosiernie trudny, musiałem uważać na wszystko i z rozmysłem używać wszelakich przedmiotów leczniczych, często leciałem przez całą lokację, aby zapisać grę, bo nie chciałem tracić pół godziny postępu (a dodać, że wrogowie nie regenerują się wraz z odwiedzeniem pobliskiego "ogniska"). Pod koniec gry, to mogłem dawać się bić każdemu, wszelakich mikstur czy ziółek miałem tak wiele, że żadne rany nie były mi straszne.

Zawiodłem się też trochę na bossach, wielu z nich wyglądało czadersko, moim ulubionym był wieloryb na dwóch nogach, doprawdy straszna maszkara. Jednak nie powiedziałbym, że walki te był zbyt ciekawe czy nawet wymagające. Różne gry podchodzą do przedmiotów leczących na inne sposoby, zwykle to limit udźwigu lub opóźniona regeneracja, ewentualnie jakaś animacja podczas picia/jedzenia, aby ponieść jakieś ryzyko. Queen's Domain ma to gdzieś i pozwala nam uleczyć się do pełni zdrowia w ciągu paru milisekund (zależy jak szybko potraficie klikać jeden przycisk), co strasznie obniża poziom gry. Nie znaczy to, że nie da się tu umrzeć, bo wystarczy chwila nieuwagi, aby wejść tam gdzie nie trzeba i zostać otoczonym przez tuzin wrogów.

Życie mnie mnie.

Nie powiem, spędziłem z grą blisko czterdzieści godzin, było bardzo miło, ale wszystko kiedyś się kończy. To był dla mnie tytuł bardzo mocno polegający na odkrywaniu nowego i nieznanego. Było wiele momentów, gdy myślałem, że gra mnie niczym już nie zaskoczy, a tu, cóż, niespodzianka, znalazłem coś nowego i ciekawego do zwiedzenia. Po parudziesięciu godzinach jednak troszkę zaczęło mi doskwierać znudzenie, dalej bawiłem się świetnie, ale już powoli zbliżałem się do punktu, gdzie grę chciałbym jednak zakończyć i to zrobiłem. Odblokowałem zakończenie numer dwa i dałem sobie spokój, bo cóż, wymagania do kolejnych zakończeń lekko mnie przytłoczyły i stwierdziłem, że w grę to już się nagrałem i pora iść dalej. Choć tak edytując ten tekst, to jednak mnie kusi, aby wrócić...

Tytuł świetny i na pewno wyjątkowy. Zdecydowanie moje GOTY tego roku. Warto zagrać.

A tak swoją drogą, to twórcy bardzo lubili szkielety i ustawiali je w przeróżnych pozach. Ja z tego skorzystałem i cykałem im fotki, co z resztą widzieliście.

Oceń bloga:
0

Komentarze (1)

SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych

cropper