It's just mid.
GTA VI pod lupą: kapitalne miasto i muzyka, ale fabuła to kpina z fanów
(Spoilery w tekście - ostrzegam, w przeciwieństwie do Rogera).
Od lat słyszeliśmy o wielkim powrocie króla. Miało być grubo, bezkompromisowo i na pełnej k*****. Po pierwszych godzinach z GTA VI jestem zdegustowany. Zdegustowany trzynastoletnim czekaniem na TO. Z jednej strony dostajesz epickie miasto, jeden z lepszych soundtracków w historii i satysfakcjonujący model jazdy, a z drugiej – fabułę, która brzmi jak dramat obyczajowy pod publiczkę, a nie mocny kryminał.
Co tu w ogóle dowozi?
Samo miasto jest po prostu genialne. Klimat, skala, detale – chcesz po prostu wyjechać na ulice i chłonąć ten świat. Ścieżka dźwiękowa też robi robotę, bo dobrze dobrane kawałki od razu pompują klimat i sprawiają, że zwykłe krążenie po mapie daje sporo radości.
Do tego dochodzi fizyka jazdy – udany miks między GTA IV a GTA V. Nie jest ani zbyt ociężale, ani przesadnie arcade'owo. Po prostu daje frajdę i czuć, że samochód ma jakąś wagę.
Co budzi zgrzyt i wątpliwości?
Sterowanie ma parę odklejonych decyzji, przez które na początku trzeba się siłować z własną pamięcią mięśniową lub zmienić schemat na "klasyczny", co też szybko uczyniłem. Z kolei sam gameplay to taki rozkrok między GTA V a Red Dead Redemption 2. Nie zamula aż tak jak RDR 2, ale nie ma też tej płynnej, natychmiastowej lekkości z GTA V. Dla jednych to będzie realizm, dla innych po prostu zbędny hamulec. Problemem jest też nowy design poziomu Wanted. Jeśli liczysz na "jazdę w starym stylu" to spodziewaj się raczej RDR 2, a nie żadnego wcześniejszego GTA.
A teraz największe g****: fabuła, bohaterowie i zmiana targetu, czyli Grand Theft Sims VI
Gdzie tu w ogóle zacząć? Mam absolutnie wywalone na tych bohaterów. Już po pięciu minutach gry dowiadujesz się, że Jason i Lucia mają wspólne dziecko, które wylądowało pod opieką służb, bo Lucia wpadła przy napadzie. Zamiast klasycznej drogi od zera do milionera – brudnego amerykańskiego snu, dorabiania się na ulicy i wyrwania się z syfu jak np. u Franklina – dostajesz płaczliwe gonienie za odzyskaniem dziecka z pieczy.
Postacie są tak mdłe i nijakie, że nie czujesz z nimi żadnej więzi. Równie dobrze można by ich wyklikać w kreatorze i nikogo by to nie obeszło. A na dokładkę w pierwszych godzinach – niby opcjonalnie, a jednak mocno wciskane na siłę – masz naprawianie domu: łatanie dachu, schodów, ściany czy płotu, żeby przypodobać się Lucii i budować relację. Serio? To ewidentny thirst trap na millenialsowe kobiety – facet przystojny, ale uległy, ona prowadzi, on robi za majstra od płotu i przynętę pod gust nowego targetu.
Widać jak na dłoni, że ktoś postanowił przestawić wajchę pod nową widownię, kosztem tego, co budowało tę serię. Skoro na ponad 200 milionów sprzedanych kopii GTA V zdecydowana większość poleciała do facetów, to Rockstar postanowił ryzykownie poszerzyć potencjalną pulę nabywców, bo przecież w korporacji wszystko musi zawsze rosnąć.
Kiedy opadnie cały ten napompowany hajp i wyjdzie na jaw, ile w tym było cukierkowych (i opłaconych, nie oszukujmy się) recenzji, sprzedaż wcale nie musi ciągnąć latami jak w GTA V. GTA V było królem evergreen. Kto nie wziął preordera, ten teraz zastanowi się dwa albo trzy razy, zanim wyłoży kasę. A pecetowcy? Oni ten syf rozjadą bez litości. I jeszcze jedno: warstwa techniczna wcale nie jest tak przełomowa, jak trąbiono w zapowiedziach.
Ocena? Nawet nie wiem jak
Nie wiem jak ocenić tę grę. W żadnym wypadku nie jest to 10/10. Spróbuję dokonać kilku subiektywnych ocen, a Wy wyciągnijcie sobie średnią, zwyzywajcie mnie, olejcie to - whatever.
Obiektywnie: 9/10 się należy
W skali maniaka serii, jakim jestem: 7/10, nie licząc GameBoyowych części ta jest najsłabsza (oczywiście jak na swoje czasy)
Bez fabuły i scenariusza: absolutne 10/10, to mogło być coś epickiego
Fabuła/scenariusz: 5/10 to i tak hojnie.