Prawo bestii (2026) - recenzja, opinia o serialu [Netflix]. Szatan z Piotrkowa
Na początku 2014 roku Polska wstrzymała oddech. Z więzienia wyjść miał Mariusz Trynkiewicz, pedofil i morderca, który dwadzieścia pięć lat wcześniej został skazany na karę śmierci, później zmienioną na "ćwiarę". W morzu emocji dwie dawne przyjaciółki ponownie rozpoczynają walkę o to, co ich zdaniem jest sprawiedliwością.
Pamiętam jeszcze jaką dumę czułem tych kilka czy kilkanaście lat temu, zapowiadane były pierwsze polskie produkcje dla największych, streamingowych gigantów. "Pierwszy polski serial Netflixa", "Pierwszy polski serial HBO" - dumnie to brzmiało. Nie zawsze wychodziło cudownie - "Warszawiankę" do tej pory uważam za nieporozumienie i koncertowo zmarnowany potencjał - ale widać było, że mieliśmy do czynienia z produkcjami, na które był konkretny zamysł, przemyślanymi i zrobionymi z odpowiednim rozmachem. Z czasem jednak okazało się, że my nic tylko te kryminały kręcimy. Niby bardzo dobrze, to przecież chodliwy, zawsze skuteczny gatunek, uwielbiamy przez niemalże każdego. Ale ile można?! A nawet jeśli nie był to typowy kryminał, to i tak zawsze towarzyszyć musiała mu ta sama, ponura stylistyka - wszystko jest szare i smutne, ludzie albo klną albo palą albo piją albo się ru... No, wiesz o co chodzi. Może to tylko ja, ale zmęczony już tym jestem. I wtedy, cały na ponuro, na ekran telewizora wkracza on - Trynkiewicz. I nic się nie zmienia.
Sama historia jednej z najgorszych bestii w historii współczesnej Polski - jeśli nie w ogóle najgorszej - potrafi być ciekawa i każe zastanowić się nad dokładną naturą tego czegoś udającego człowieka, ale... Dosłownie wszystko dookoła tego jest tak cholernie sztuczne, tendencyjne i na siłę mroczne, że nie potrafię traktować tego serialu na poważnie. Powstaje więc taki dziwny dysonans, że ludzie płaczą, napięcie sięga zenitu, potwór staje naprzeciw kobiety, która posadziła go za kratkami, mierzą się wzorkiem, on cichym, spokojnym głosem wita się z nią jak ze starą znajomą, muzyka narasta, a ja... Zaczynam się śmiać. Zupełnie nieintencjonalnie, Kasper Bajon zrobił z tego serialu farsę - okazjonalnie tylko przeplataną faktycznie ciekawie zrobionymi momentami.
Prawo bestii (2026) - recenzja, opinia o serialu [Netflix]. Mamy Lectera w domu
Całość rozgrywa się w dwóch ramach czasowych. Z jednej strony oglądamy nerwowe działania wszystkich zainteresowanych, którzy w 2014 roku starają się zrobić coś w sprawie wychodzącego na wolność Trynkiewicza (Michał Pawlik), z drugiej zaś obserwujemy jak doszło do zbrodni i następnie złapania mordercy w 1988 roku. Historię poznajemy z perspektywy dwóch kobiet. Anna Bersz (Agnieszka Grochowska) była majorem w MO i jako matka chłopca w wieku podobnym do ofiar Trynkiewicza, bardzo zależało jej na tym, aby sprawiedliwości stało się zadość. Jej przyjaciółka, Agnieszka Grabska (Agnieszka Żulewska) jest natomiast psychologiem i wierzy, że sprawa jest bardziej złożona, a Trynkiewicza trzeba leczyć, a nie po prostu zabijać. Te bardzo odmienne podejścia do sprawy staną się kością niezgody między oboma paniami, a ich przyjaźń jest jednym z głównych wątków fabuły całego serialu.
Bo prawda jest taka, że to nie jest serial o szatanie z Piotrkowa, a o tych dwóch dziewczynach. Jego zbrodnie i tragedie rodzin jego ofiar są tu jedynie tłem - mocnym, ale mimo wszystko tłem. W efekcie cała postać staje się czymś na wzór "polskiego Hannibala Lectera" - niemalże mitycznym demonem, mieszkającym w ludzkiej skórze. Ale żeby sprzedać coś takiego, potrzebny jest aktor z dużo potężniejszą prezencją i talentem, ktoś kto potrafiłby sprzedać grozę i aurę zła tego typu postaci. Michał Pawlik jest bardzo dobry jako młody Trynkiewicz, świetnie naśladuje spokojny ton jego głosu, przepraszającą, a przy tym rzeczową manierę, z jaką się on wysławiał, ale do tej starszej wersji z 2014 roku powinni byli wziąć kogoś innego - przynajmniej jeśli zamierzali zrobić z niego taki "symbol", faktyczną bestię.
Prawo bestii (2026) - recenzja, opinia o serialu [Netflix]. Mroczny mrok
Twórcy serialu opowiadali w wywiadach, że chcieli stworzyć produkcję o ludziach i o wadliwym systemie i przyznać trzeba, że częściowo im się to udało. Reżyser maluje obraz końca PRL, który odpycha widza niemal na każdym kroku - ogrom zaniedbań jakich dopuścili się wszyscy, od opiekunów obozu po bagatelizującą całą sprawę milicję jest przerażający. Sam nie wiem, czy bardziej drażniła mnie nieudolność działań osób decyzyjnych czy teksty w stylu "ale przecież to nie była jakaś tam mocna pedofilia". Wiadomo, że mamy tu do czynienia z fikcją, a nie faktycznymi słowami ludzi żyjących w tamtych czasach, więc można mieć jakąś tam nadzieję, że aż tak źle nie było, ale wymalowany przez Bajona portret rzeczywiście wywołuje silne emocje u widza.
Obie główne bohaterki grają w większości ciekawie, choć wydaje mi się, że brakuje im odrobinę wiarygodności. W szczególności Grochowska jest cały czas tak potężnie intensywna, zła, skupiona i zniecierpliwiona, że aż bije od niej przesada. Rozumiem postać i skąd bierze się ta jej werwa, ale nie kupuję jej jako prawdziwej osoby. Reszta obsady wypada raz lepiej, raz gorzej. Rodzice ofiar Trynkiewicza i ich bardzo wybuchowe, głośne eksplozje żalu i złości są praktycznie zawsze bardzo skuteczne - tutaj, jeśli się nie mylę, bardzo mocno bryluje Małgosia Gorol. Gdzie indziej natomiast mamy ten wspomniany już, męczący, wszędobylski mrok. Jeszcze taki choćby Jacek Beler w roli jednego z milicjantów, Rataja, potrafi zabawić się tą konwencją, raz będąc poważniejszym, innym razem mrocznie zabawnym - choć skłamałbym pisząc, że jest postać jest jakoś przesadnie ciekawa, ale to już wina scenariusza, a nie jego samego - lecz w większości pozostałych przypadków ostateczny efekt jest po prostu, przepraszam za sformułowanie, gówniarski. Jakby niedoświadczone dzieciaki próbowały nakręcić poważny materiał, prawdziwe zło.
"Prawo bestii" nie jest dobrym serialem. Może i chęci były dobre, a i pojedyncze momenty pokazują, że potencjał faktycznie był, ale realizacyjnie serial leży i kwiczy. Fabuła ciągnie się niemiłosiernie, bez wyczucia zrealizowane postacie o aktorskim umiarze chyba tylko słyszały, a tematycznie najważniejszy wątek Trynkiewicza nie robi ostatecznie żadnego wrażenia. Może jako dwugodzinny film sprawiłby się lepiej. Nie polecam.
Atuty
- Michał Pawlik jako młody Trynkiewicz;
- Kilka mocnych emocjonalnie scen;
- Bolesny portret znieczulicy końcówki lat osiemdziesiątych.
Wady
- Bardzo dosadny w swoim wydźwięku, praktycznie pozbawiony subtelności;
- Nijaki stary Trynkiewicz;
- Ostatecznie nie ma nic ciekawego do powiedzenia;
- Niby opowiada o szatanie z Piotrkowa, a niemal w pełni skupia się na dwóch fikcyjnych kobietach.
"Prawo bestii" bierze się za delikatny temat z delikatnością godną walca drogowego. Męczący, banalny w swoim wydźwięku, nudny serial.
Przeczytaj również
Komentarze (0)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych