Jestem Rocky (2026) - recenzja filmu [KinoŚwiat]. Oscarowa rola i nostalgiczna bomba. Mamy hit.

Jestem Rocky (2026) - recenzja i opinia o filmie [KinoŚwiat]. Oscarowa rola i nostalgiczna bomba!

Roger Żochowski | Dzisiaj, 21:06
Google Chcesz częściej widzieć nasze treści w Google? Dodaj do źródeł

Film „Jestem Rocky” to produkcja, która sięga po historię stojącą za jednym z największych sukcesów w dziejach kina sportowego. Tym razem jednak nie oglądamy losów Rocky’ego Balboa na bokserskim ringu, lecz poznajemy człowieka, który stworzył tę kultową postać – młodego Sylvestra Stallone’a. Jako wielki fan oryginału miałem tyleż samo obaw, co entuzjazmu, że taki film w ogóle powstaje.

Reżyser Peter Farrelly opowiada o początkach kariery aktora, jego problemach finansowych, kolejnych odrzuceniach ze strony Hollywood oraz uporze, który pozwolił mu zrealizować marzenie o zagraniu głównej roli w napisanym przez siebie scenariuszu. Nie unika trudnych wątków, jak początki Stallone’a w branży porno, ale jest to opowieść przede wszystkim o determinacji aktora, który walczył z całym systemem o to, by zaistnieć jako aktor.

Dalsza część tekstu pod wideo

Akcja filmu przenosi nas do lat 70., kiedy Stallone nie był jeszcze gwiazdą światowego formatu. Był młodym, ambitnym, ale niedocenianym aktorem, który imał się różnych prac, by przetrwać, sprzedawał bilety do kina czy pracował przy czyszczeniu, porcjowaniu i krojeniu ryb. Problemy finansowe, brak atrakcyjnych propozycji zawodowych i kolejne niepowodzenia sprawiały, że jego marzenia o wielkiej karierze wydawały się nie do zrealizowania.

Jestem Rocky (2026) - recenzja i opinia o filmie [KinoŚwiat]. Zanim Rocky stał się legendą

Stallone poza próbami zaistnienia na castingach pisał też scenariusze. Inspiracją dla skryptu „Rocky’ego” stała się między innymi walka Muhammada Alego z Chuckiem Wepnerem, która podsunęła mu pomysł na opowieść o skromnym bokserze otrzymującym życiową szansę. Największą przeszkodą okazała się jednak nie sama realizacja filmu, lecz walka o możliwość zagrania głównej roli. Producenci byli zainteresowani scenariuszem, ale niekoniecznie jego autorem jako odtwórcą postaci Rocky’ego Balboa. Właśnie ten konflikt stanowi najważniejszy fundament filmu Farrelly’ego. Oczywiście film nie ogranicza się wyłącznie do przedstawienia początków pracy nad scenariuszem. Pokazuje również kulisy przygotowań i realizacji „Rocky’ego”, przypominając, jak trudne były warunki produkcji kultowego dzieła. Dla miłośników kina szczególnie interesujące są sceny odtwarzające proces powstawania niektórych pamiętnych momentów oryginału.

Największą odpowiedzialność za powodzenie produkcji ponosi Anthony Ippolito, który wciela się w młodego Sylvestra Stallone’a. Sam Stallone nie ukrywał mieszanych uczuć wobec pomysłu nakręcenia filmu o jego życiu, ale ostatecznie obejrzał cały film w domu i bardzo mu się spodobał, zwłaszcza odtwórca głównej roli. I co tu mówić – czapki z głów. Aktor nie ogranicza się do powierzchownego odtworzenia wyglądu przyszłej gwiazdy kina akcji. Stara się również uchwycić sposób mówienia, charakterystyczną wymowę, ruchy i temperament Stallone’a. Wyszło rewelacyjnie, w trakcie seansu zapominasz, że na ekranie widzisz Anthony’ego Ippolito, bo mamy do czynienia niemalże z idealną kopią słynnego aktora. Myślę, że za tę rolę Ippolito powinien dostać nominację do Oscara. Nie ma wątpliwości, że ten występ stanie się przełomowym momentem w jego karierze.

Jestem Rocky (2026) - recenzja i opinia o filmie [KinoŚwiat]. Hollywoodzka machina

Choć film skupia się przede wszystkim na sylwetce Stallone’a, na uwagę zasługuje również druga rola AnnaSophii Robb, która gra Sashę Czack, partnerkę Stallone’a. Jej postać wprowadza do opowieści bardziej osobisty i emocjonalny wymiar i w połączeniu ze świetną grą Ippolito prowadzi do wielu poruszających scen. To właśnie sceny z jej udziałem pokazują, że za ambicjami przyszłego gwiazdora kryje się również zwyczajny człowiek, który potrzebuje wsparcia w trudnych momentach. Robb dobrze odnajduje się w tej roli, choć scenariusz nie zawsze daje jej wystarczająco dużo przestrzeni do rozwinięcia postaci.

W obsadzie znalazł się także Matt Dillon jako Frank Stallone Sr., ojciec Sylvestra. To jedna z bardziej interesujących postaci drugoplanowych, ponieważ trudna relacja z ojcem, który nie unikał przemocy wobec syna, stanowi ważny element osobistej historii głównego bohatera, nawet jeśli jest to postać nieco przerysowana. Dynamikę i dramaturgię podkręcają Toby Kebbell wcielający się w producenta Roberta Chartoffa oraz P.J. Byrne grający Irwina Winklera, również ze środowiska producentów. To oni dostrzegają potencjał scenariusza, ale niekoniecznie podzielają marzenia jego autora dotyczące obsady. Ich postacie przede wszystkim świetnie pokazują mechanizmy, jakie funkcjonowały w tamtych czasach w Hollywood, a masa konfliktów ze Stallone’em prowadzi też do wielu naprawdę zabawnych sytuacji.

Jestem Rocky (2026) - recenzja i opinia o filmie [KinoŚwiat]. Historia, która chwyta za serce

Humor „Rocky’ego” to zresztą kolejna, niezaprzeczalna zaleta produkcji. Twórcy nie ograniczają się do pojedynczych żartów, ale wykorzystują komizm sytuacyjny, absurd hollywoodzkich negocjacji oraz upór młodego Stallone’a. Starcia z producentami i próby przekonania Stallone’a, żeby sprzedał scenariusz i pozwolił zatrudnić bardziej znanego aktora, absurd castingów, postać Johna Avildsena (Jay Duplass) przedstawionego jako niepokorny reżyser, który potrafi zaskoczyć swoim podejściem do pracy, cięte riposty czy w końcu postać Sandy’ego Maddoxa (Tracy Letts), głównego antagonisty, fikcyjnej persony, która odgrywa rolę hollywoodzkiego kierownictwa studia United Artists niewierzącego w talent Stallone’a.

Za kamerą stanął Peter Farrelly, twórca znany między innymi z nagrodzonego Oscarem „Green Book”. Tutaj ponownie sięga po historię, która ma wzruszać, bawić i inspirować. Reżyser dobrze rozumie, że opowieść o Stallone’ie ma ogromny potencjał emocjonalny i nostalgiczny. Nie będę ukrywał, oglądając film, nie raz i nie dwa wzruszyłem się do łez, a po seansie cała sala wiwatowała i biła brawa. Na seansach prasowych nie zdarza się to często, napisałbym wręcz, że zdarza się bardzo rzadko, co pokazuje tylko, jak dobrze udało się uchwycić ducha pierwowzoru. Farrelly doskonale wykorzystuje podobieństwa pomiędzy życiem Stallone’a a losami Rocky’ego, a widz obserwuje nie tylko powstawanie scenariusza, lecz także swoistą rzeczywistą wersję historii o człowieku, który nie chce zaakceptować miejsca wyznaczonego mu przez innych.

Jestem Rocky (2026) - recenzja i opinia o filmie [KinoŚwiat]. Słabsze strony?

Tak, producenci mają skłonność do sentymentalizmu i odwołań do kultowego „Rocky’ego”, ale dla fanów oryginału to niewątpliwa atrakcja. Możliwość zobaczenia kulis powstawania słynnych scen, poznania ciekawostek z planu i obserwowania aktorów odtwarzających znane postacie daje ogrom, po prostu ogrom satysfakcji. Zaraz po seansie byłem tak nakręcony, że po powrocie do domu od razu odpaliłem pierwszą część przygód Sly’a. A że niektóre fragmenty sprawiają wrażenie rekonstrukcji przygotowanych przede wszystkim dla fanów? Dla mnie to ogromna zaleta.

Czy „nowy Rocky” ma wady? Tak, ale nie wpływają one na ogólny odbiór filmu. Produkcja bardzo mocno opiera się na sprawdzonym schemacie kina motywacyjnego. Mamy bohatera, który doświadcza kolejnych niepowodzeń i stopniowo je pokonuje w formule „od zera do bohatera”, co nie jest specjalnie oryginalne czy zaskakujące. Istnieje też wyraźne idealizowanie głównego bohatera, wszak film wyraźnie chce przedstawić Stallone’a jako człowieka, który mimo przeciwności zawsze wie, czego chce, i konsekwentnie realizuje swój plan. Osobiście uważam, że jedyną znaczącą wadą filmu jest niewykorzystanie potencjału pokazania kulis realizacji kultowych scen walki z „Rocky’ego”. To szczególnie rozczarowujące, ponieważ podczas kręcenia oryginalnego „Rocky’ego” Stallone złamał żebro. Trochę za mało jest też Apollo Creeda (Carl Weathers) i Burta Younga (Scot Teller), zwłaszcza tego drugiego, który mimo ogromnego znaczenia Pauliego dla oryginalnego filmu jest tu totalnie zmarginalizowany. Choć warto zauważyć, że sceny z jego udziałem zostały częściowo wycięte w postprodukcji, zapewne by skupić się na historii Stallone’a.

Ten film nie tylko przypomina historię człowieka, który wbrew wszystkim przeciwnościom stworzył jedną z największych legend kina, ale też przywołuje wspomnienia z czasów, kiedy kino miało dla mnie zupełnie inny wymiar. Wróciłem myślami do dzieciństwa, kaset VHS, wysłużonego magnetowidu i kolejnych seansów „Rocky’ego”, które mimo zjechania taśmy oglądało się zawsze z wypiekami na twarzy. Wspaniale było znów przenieść się na ulice Filadelfii, posłuchać "Eye of the Tiger" i kibicować facetowi, który po prostu nie chciał się poddać. Ten film przypomniał mi w końcu dlaczego Rocky Balboa od tylu lat pozostaje kimś więcej niż tylko filmowym bokserem. 

Google Chcesz częściej widzieć nasze treści w Google? Dodaj do źródeł
Advertisement

Atuty

  • Świetna kreacja Anthony’ego Ippolito
  • Fascynująca historia powstania „Rocky’ego”
  • Dobra obsada drugoplanowa
  • Dużo nostalgii i ciekawostek filmowych
  • Inspirujące przesłanie
  • Udane nawiązania do klasyka z 1976 roku

Wady

  • Za mało kulis powstawania scen walki
  • Marginalna rola Pauliego

Nostalgiczna, inspirująca i bardzo dobrze zagrana opowieść o człowieku, który nie pozwolił, by inni odebrali mu marzenie. Znakomita rola Anthony'ego Ippolito.

9,0
Roger Żochowski Strona autora
Przygodę z grami zaczynał w osiedlowym salonie, bijąc rekordy w Moon Patrol, ale miłością do konsol zaraziły go Rambo, Ruskie jajka, Pegasus, MegaDrive i PlayStation. O grach pisze od 2003 roku, o filmach i serialach od 2010. Redaktor naczelny PPE.pl i PSX Extreme. Prywatnie tata dwójki szkrabów, miłośnik górskich wspinaczek, powieści Murakamiego, filmów Denisa Villeneuve'a, piłki nożnej, azjatyckiej kinematografii, jRPG, wyścigów i horrorów. Final Fantasy VII to jego gra życia, a Blade Runner - film wszechczasów. 
cropper