Madden (2026) - recenzja, opinia o filmie [Amazon]. Dla Johna Maddena futbol był wszystkim
John Madden był jednym z najlepszych, jeśli nie w ogóle najlepszym trenerem w historii futbolu amerykańskiego, a później również cenionym komentatorem oraz twarzą piekielnie popularnej serii gier. Facet żył, jadł, pił i oddychał futbolem, poświęcając dla swojej ukochanej gry praktycznie wszystko. Jak oddać sprawiedliwość takiej legendzie? Cóż, na dobry początek można zatrudnić do zagrania jej Nicolasa Cage'a.
Był taki czas, że David O. Russell zamieniał wzlotów wszystko za co się zabrał. Jego styl to dużo energii, zwariowane postacie, humor i historie o pokonywaniu przeciwności losu - złota mieszanka, bo przecież dokładnie takiej sympatycznej przerwy od trudów codziennego życia szuka przeciętny, niedzielny widz. Tak więc od "Igraszek z losem", przez "Złoto pustyni", a na "American Hustle" kończąc, każdorazowo jego produkcje cieszyły się niesłabnącym uznaniem, podbijanym tylko dodatkowo przez nieskazitelnie dobraną, gwiazdorską obsadę. Oczywiście nie samymi komediami człowiek żyje, więc spod jego skrzydła wyszły też znakomity "Fighter", oscarowy "Poradnik pozytywnego myślenia" i... "Amsterdam". Ten ostatni, wydany cztery długie lata temu, nie kupił mnie zupełnie. Po raz pierwszy u tego reżysera miałem wrażenie przesytu - za dużo postaci, za dużo wątków, zbyt nierówne aktorstwo i ostatecznie mierny finał. Co za dużo, to i świnie nie zje.
Tak więc, podchodząc do jego nowego projektu, pierwszego od czasów "Amsterdam", towarzyszyła mi pewna obawa, że być może tym razem też nie wyjdzie, że forma weźmie górę nad treścią. Z drugiej jednak strony, tamten film to był kostiumowy eksperyment, tematycznie ostro odchodzący od tego, do czego byliśmy ze strony Russella przyzwyczajeni, a jego poprzedni film "o sporcie" był absolutnym dziełem sztuki, docenionym również przez akademię filmową, więc może jednak nie będzie wcale aż tak źle? Później natomiast w oczy rzuciły mi się pierwsze opinie widzów - bardzo nieprzychylne. Ale hej! To pewnie kwestia tego, że amerykański widz miał jakiś problem z tym, jak Cage podszedł do tematu ukochanego speca od futbolu całego kraju, prawda? No nie. Wychodzi na to, że i polski widz raczej kręci nosem. I pewnie nie zdobędę tym sobie nowych przyjaciół wśród użytkowników, ale trochę nie rozumiem dlaczego. Po mojemu to była całkiem solidna biografia.
Madden (2026) - recenzja, opinia o filmie [Amazon]. Człowiek z futbolu
Russell, w oparciu o scenariusz pisany wspólnie z Cambronem Clarkiem i konsultowany z Angelą Lunardi, skupia się na bardzo ciekawym aspekcie życia i kariery Johna Maddena (Nicolas Cage). Zaczynamy od Raiders vs Steelers, pierwszego meczu pod Madsenem, który drużyna faktycznie wygrała, co doprowadziło ich chwilę później do finału Super Bowl - pierwszego z wielu wielkich triumfów duetu Madden / Davis (Christian Bale) - po czym... Jedziemy na przyspieszeniu. W dosłownie kilkanaście minut poznajemy całą karierę Johna jako trenera i przechodzimy do emerytury. Wielu osobom pewnie się ten fakt nie spodoba, bo jak można robić biografię sportową kompletnie omijając faktyczną karierę tytułowej postaci. Ja powiedziałbym jednak, że efekt jest bardzo ciekawy, bo pozwala zobaczyć Maddena jako człowieka opętanego przez futbol, człowieka, który nie potrafi żyć bez piłki, dosłownie zaczyna mu odbijać, ponieważ lekarz kazał siedzieć i odpoczywać.
Samo w sobie nie byłoby to może aż tak ciekawe, ale w zestawieniu z bliskimi naszego tłuściutkiego trenera, cały obraz zdecydowanie nabiera rumieńców. Mowa tu przede wszystkim o żonie, Virginii (Kathryn Hahn) oraz dwóch synach, Mike'u i Joe, choć tak naprawdę nie widzimy ich w filmie tak dużo, jak Ala czy innych kolegów z pracy. Lecz ja powiedziałbym, że to właśnie na tym polega cały tragizm tej postaci - Madden nie widzi świata poza piłką, choć bardzo by chciał. To nie jest tak, że nie zależy mu na bliskich, że celowo robi im krzywdę. Po prostu droga, którą obrał w życiu nie pozwala mu być jednocześnie obecną, dobrą głową rodziny. Raz za razem oglądamy tego konsekwencje, a reżyser sprytnie kontrastuje też tę jego wieczną nieobecność z prawdziwym, szczerym dbaniem o drużynę, o zawodników, o sport w ogóle. Nikt nie wynajduje tu koła na nowo, fabuła jest raczej przewidywalna, a sylwetka głównego bohatera raczej bezpieczna, ale dobrze się to ogląda.
Madden (2026) - recenzja, opinia o filmie [Amazon]. Żwawe tempo jako zaleta i wada jednocześnie
Trzeba przy tym przyznać, że takie bezpieczne podejście do tematu potrafi też odbić się lekko czkawką. Miejscami można mieć wrażenie, że reżyser przewija się przez kolejne istotne wydarzenia z życia Maddena z prędkością odrzutowca i nie dlatego, że ma cośkolwiek do powiedzenia na ich temat, a po prostu ponieważ być może wypada. Niby widać w tym wszystkim zamysł, jak choćby kiedy relatywnie wcześnie wprowadzony zostaje Trip Hawkins (John Mulaney), który jakkolwiek istotny stanie się dopiero pół filmu później, ale nawet w tego typu sytuacjach trudno jest pozbyć się wrażenia, że film nie wgryza się za bardzo w te wątki, że nie rozumie albo po prostu nie chce ich zrozumieć, ale są one istotną częścią DNA postaci, więc trzeba je poruszyć. Na szczęście te, na których faktycznie się skupia, zrealizowane są bardzo dobrze. Cała przyjaźń Davisa i Maddena zrealizowana została absolutnie brawurowo - kompletnie chaotycznie, jasne, ale z zamysłem i dobrym odzwierciedleniem jej natury. Do tego dostajemy świetnie przedstawioną drogę głównego bohatera przez budkę komentatorską, dostarczającą nam tonę śmiechu i niemalże przy okazji tłumaczącą dlaczego Madden był takim fenomenem branży.
Śmiechu? A tak. W typowym dla siebie stylu, Russell przygotował film skoczny, szybki, miejscami niemal teledyskowy, po brzegi wypełniony humorem, od czasu do czasu tylko przeciętym scenami prawdziwie emocjonalnymi. Podejrzewam, że to właśnie z tego powodu części widowni "Madden" nie podszedł. Obserwowanie tańczącej dziwnie przed kamerą, patrzącej się prosto w jej oko Kathryn Hahn jest dosyć specyficznym doświadczeniem, podobnie jak montaż sporej części sekwencji. Mam wrażenie, że reżyserowi częściej chodziło o stworzenie odpowiedniego klimatu danej sceny, niż sklejenie z niej sensownie poprowadzonej, klasycznej narracji. Efektem jest film, który bardziej się czuje niż ogląda, ale dla mnie, jako osoby tylko pobieżnie zaznajomionej z tematem NFL (Thad Castle for life!), jest to podejście szalenie wręcz skuteczne. Zrozumiałem i poczułem wszystko to, co chcieli przekazać mi twórcy, a koniec - mimo że na swój sposób banalny - szarpnął mną bez najmniejszego ostrzeżenia tak, że musiałem się uspokoić żeby nie robić wiochy wokół siebie. I jak ja mógłbym być zły na film, który tak skutecznie porwał mnie do tańca?!
"Madden" to bardzo nieszablonowa biografia bardzo nieszablonowego człowieka. Nicolas Cage i Christian Bale stworzyli tu absolutnie niezapomniany duet i choć sam film potrafi przeholować formą, gubiąc po drodze część treści, to jednak powiedziałbym, że jako całość jest bardzo uroczym spojrzeniem na historię Johna Maddena, zachęcającym do dalszego zgłębiania tematu. Zdecydowanie nie jest to żadna topka opowieści biograficznych, ale zdecydowanie daleko brakuje jej również do sięgnięcia dna. To po prostu dobry film, po którym człowiek czuje się lepiej. W sam raz na jesienną chandrę.
Atuty
- Cudowni Cage i Bale;
- Bardzo żwawe, rytmiczne, teledyskowe wręcz tempo;
- Dużo humoru;
- Reżyser rozumie kiedy zwolnić tempo i zagrać molowy akord.
Wady
- Jak znaczna część filmów biograficznych, zbyt szybko, zbyt notatkowo przelatuje nad wieloma ciekawymi aspektami tematu;
- Warstwa humorystyczna potrafi miejscami zdominować i zawłaszczyć sobie scenę.
"Madden" zaprasza widzów do zwariowanego, w stu procentach opartego na futbolu życia Johnna Maddena i robi to z przynajmniej lekko przymrużonym okiem, ale przy tym również toną serca i pozytywnej energii. Mnie ruszył.
Przeczytaj również
Komentarze (0)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych