Polacy wciąż jej nie znają. To komedia, przy której Martin Scorsese nie mógł przestać się śmiać
Hollywood uwielbia opowiadać bajki o własnej wielkości, ale rzadko potrafi spojrzeć w lustro i wybuchnąć śmiechem z własnej głupoty. "Studio" (w oryginale "The Studio") od Apple TV robi dokładnie to, tylko z siłą rozpędzonego buldożera.
Seth Rogen i Evan Goldberg przez lata kojarzyli się głównie z rubasznym humorem dla studentów, a tymczasem zaserwowali nam najbardziej błyskotliwą, nerwową i bezlitosną satyrę na fabrykę snów od czasów "Gracza" Roberta Altmana. Jeśli jeszcze nie widzieliście tej 10-odcinkowej petardy z zeszłego roku, macie poważne zaległości.
Kino ambitne kontra film o napoju w proszku
Punkt wyjścia brzmi jak sen każdego kinomana, który szybko zamienia się w korporacyjny horror. Matt Remick (w tej roli sam Seth Rogen) dostaje wymarzoną posadę szefa podupadającej wytwórni Continental Studios, zajmując fotel tuż po tym, jak zarząd bez mrugnięcia okiem wyrzuca na bruk jego mentorkę, Patty Leigh. Brzmi świetnie? Tylko przez pięć minut. Matt naprawdę kocha kino, zna na pamięć klasyki i marzy o tym, żeby reżyserzy klepali go po plecach na oscarowych bankietach. Sęk w tym, że jego przełożony, bezwzględny prezes Griffin Mill, ma w nosie artystyczne ambicje i żąda jednego - wielkiego kasowego hitu na miarę "Barbie". A skoro wytwórnia ma akurat prawa do marki popularnego napoju w proszku, Matt musi wyprodukować film o... Kool-Aidzie.
Właśnie na tym pęknięciu buduje się cały komizm "Studia". Każdy z dziesięciu półgodzinnych odcinków działa tu jak osobny atak paniki, w którym Matt próbuje jednocześnie ratować resztki własnego kręgosłupa i nie stracić stołka. Raz jedzie na plan zdjęciowy i przez własną chęć bycia lubianym doprowadza reżyserkę na skraj załamania nerwowego. Innym razem desperacko walczy o to, aby podczas gali Złotych Globów ktokolwiek wspomniał jego nazwisko w podziękowaniach ze sceny (kto pracował kiedyś w korporacji, ten poczuje fizyczny ból zażenowania). Twórcy - poza Rogenem i Goldbergiem za scenariusz odpowiadają weterani "Figurantki", czyli Peter Huyck i Alex Gregory - nie biorą jeńców. Wyśmiewają tu absolutnie wszystko. Od absurdalnych uwag po pokazach testowych, przez paraliżujący strach przed aferami w mediach społecznościowych, aż po żałosne płaszczenie się przed gwiazdami. I co najgorsze, w tej karykaturze jest przerażająco dużo prawdy o tym, dlaczego dziś w kinach oglądamy głównie sequele i ekranizacje zabawek.
Obsada, która kradnie show, i parada żywych legend
Nawet najlepszy scenariusz poległby bez ludzi potrafiących sprzedać ten obłęd z kamienną twarzą. Rogen zagrał rolę życia - jego Matt jest jednocześnie żałosny, spocony ze stresu i dziwnie rozczulający, bo w głębi duszy to po prostu duży dzieciak, który chciał robić fajne filmy, a trafił do jaskini lwów. Partneruje mu ekipa, w której nie ma ani jednego słabego ogniwa. Ike Barinholtz jako Sal Saperstein to idealny przyboczny, gotowy bronić szefa nawet przy najbardziej idiotycznym pomyśle. Kathryn Hahn w roli szefowej marketingu, Mayi Mason, to z kolei chodzący wulkan głośnej, bezwstydnej pewności siebie, a Chase Sui Wonders świetnie ogrywa młodą ambitną asystentkę awansowaną na producentkę. Na drugim planie błyszczy Bryan Cranston jako Griffin Mill - imię i nazwisko to zresztą bezpośrednie oczko puszczone do fanów wspomnianego "Gracza". Ogromne emocje budzi dziś również każda scena z Catherine O'Harą w roli byłej szefowej studia. Wybitna aktorka, która zmarła w styczniu tego roku tuż po starcie zdjęć do kontynuacji, stworzyła tu kreację pełną jadu i klasy, za którą słusznie zgarnęła pośmiertną nagrodę Actor Award (dawne SAG).
A przecież to dopiero rozgrzewka, bo "Studio" odpaliło najbardziej absurdalną listę występów gościnnych we współczesnej telewizji. Nie mówimy tu o sztywnym machaniu do kamery na pięć sekund. Martin Scorsese gra samego siebie i z pełną powagą próbuje nakręcić dramat o masakrze w Jonestown (związany - jakżeby inaczej - z napojem Kool-Aid), w którym główną rolę ma dostać Steve Buscemi. Na ekranie przewijają się jeszcze Charlize Theron, Ron Howard, Zoë Kravitz, Zac Efron, Olivia Wilde, Dave Franco, Anthony Mackie czy Johnny Knoxville. Mało tego - przed kamerą stanął nawet prawdziwy szef Netflixa, Ted Sarandos, nabijając się z własnego algorytmu. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że gwiazdy nie przyszły tu polerować swoich pomników. Przyszły się wygłupiać. A po sukcesie pierwszego sezonu podobno same zaczepiały Rogena na galach, błagając choćby o przejście w tle.
Dlaczego ten serial zmiótł konkurencję z planszy?
W zalewie bezpiecznych, kręconych na jedno kopyto komedii streamingowych "Studio" wygląda jak produkcja z innej planety. Zamiast statycznych ujęć z biura dostajemy kamerę, która dosłownie biega za bohaterami w długich, karkołomnych mastershotach przypominających "Birdmana" albo najbardziej stresujące momenty "The Bear". W tle nieustannie wybija rytm nerwowa, jazzowa perkusja. Weźmy choćby drugi odcinek zatytułowany "The Oner" - cała fabuła kręci się wokół próby nakręcenia jednego ujęcia o zachodzie słońca przez Sarah Polley, a sam epizod również zrealizowano jako pozornie nieprzerwane ujęcie. Ogląda się to na wstrzymanym oddechu. Zamiast taniego rechotu z puszki mamy tu tempo, które wbija w fotel, i zdjęcia godne kinowego ekranu.
Nic dziwnego, że branża oszalała na punkcie tego tytułu - w końcu mało kto potrafi tak celnie wykpić Hollywood, jednocześnie okazując kinu autentyczną miłość. Liczby mówią same za siebie: 92 procent pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes, solidne 80 punktów na Metacriticu i średnia 8,1 na IMDb. Na zeszłorocznej gali Emmy "Studio" rozbiło bank, zgarniając rekordowe 13 statuetek jako najlepiej nagrodzony debiutujący serial komediowy w historii tej nagrody. W styczniu 2026 roku dorzuciło Złote Globy za najlepszą komedię i rolę Rogena, a w marcu zgarnęło komplet trzech statuetek na gali Actor Awards. To nie jest chwilowa moda z internetu, tylko produkcja, która ustawiła poprzeczkę dla telewizyjnej komedii absurdalnie wysoko.
Czas nadrobić zaległości przed powrotem na plan
"Studio" to rzadki przypadek serialu, który bawi do łez, ale po wyłączeniu telewizora zostawia w głowie lekkie ukłucie niepokoju o przyszłość kina. Odcinki trwają około trzydziestu minut, więc cały sezon połyka się w jeden weekend - i gwarantuję, że po finale od razu zaczniecie żałować, że to już koniec. Na szczęście na ciąg dalszy nie będziemy czekać wiecznie, bo Apple już dawno zamówiło drugi sezon, a premiera pierwszego odcinka została zapowiedziana na marzec 2027 roku. Macie więc idealny moment, żeby na spokojnie wskoczyć na plan Continental Studios, pośmiać się z bezradności Matta Remicka i przekonać się na własnej skórze, skąd ten cały zachwyt. A wy - widzieliście już hit Apple TV, czy wciąż omijacie go szerokim łukiem?
Przeczytaj również
Komentarze (3)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych