GOTY 2026 bez GTA 6 byłoby najlepszym The Game Awards w historii. To był PRZEPIĘKNY rok dla graczy
Pobawmy się przez chwilę w małe gdybanie. Załóżmy, że Grand Theft Auto 6 w ogóle nie istnieje albo z jakiegoś szalonego powodu nie załapało się na tegoroczne rozdanie nagród The Game Awards. Gdyby wykreślić dzieło Rockstara z równania, to właśnie teraz mielibyśmy przed sobą najbardziej zaciętą, nieprzewidywalną i absolutnie genialną walkę o statuetki od wielu, wielu lat.
I nie mówię tu tylko o tej jednej, najważniejszej nagrodzie za Grę Roku. Krew lałaby się niemal w każdej istotnej kategorii - od najlepszej narracji, przez obłędną oprawę graficzną, aż po projekt świata, który sprawia, że nie chce się odkładać pada.
Zamiast tego wszyscy siedzimy z popcornem i czekamy na egzekucję, bo doskonale wiemy, co się wydarzy w grudniu. Szkoda tylko, że w cieniu tego jednego, gigantycznego walca z Vice City mogą nam nieco umknąć inne produkcje, które w każdym normalnym roku zgarnęłyby pełną pulę i byłyby noszone na rękach przez kolejne dekady. Rok 2026 rozpieścił nas tak bardzo, że momentami aż trudno było nadążyć z ogrywaniem kolejnych premier, a portfele płakały rzewnymi łzami.
Hit za hitem...
Spójrzmy tylko na tę potencjalną piątkę gigantów, która bez GTA 6 skoczyłaby sobie do gardeł w walce o tytuł Gry Roku. Na samym czele peletonu pędzi oczywiście The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Odświeżenie absolutnej legendy to zawsze stąpanie po bardzo cienkim lodzie, bo wściekli fani nie wybaczają tu najmniejszego potknięcia. Tymczasem Nintendo dokonało cudu. To nie jest zwykły skok na kasę i podbicie rozdzielczości, ale prawdziwy list miłosny do historii gier, który w wersji pudełkowej sprzedaje się jak ciepłe bułeczki i udowadnia, że magia Hyrule w ogóle się nie zestarzała. Must-have dla fanów Switcha, to w ogóle nie podlega dyskusji.
Zaraz obok Linka ustawia się Capcom, który w ostatnich latach chyba sprzedał duszę diabłu, bo praktycznie wszystko, czego się dotknie, zamienia w czyste złoto. Resident Evil Requiem to absolutny majstersztyk budowania napięcia i dowód na to, że ta seria wciąż potrafi nas zaskoczyć. Klimat wylewa się tam z ekranu litrami, a historia wciąga tak mocno, że człowiek aż zapomina oddychać. Do tego różnorodność gameplayowa wpleciona dzięki dwójce protagonistów. Gdyby nie cień Rockstara, to właśnie ten horror byłby głównym faworytem do zgarnięcia statuetek za reżyserię i oprawę dźwiękową.
A co powiecie na Phantom Blade Zero? Ta gra to czysta, nieskrępowana adrenalina wstrzykiwana prosto w żyły. System walki jest tu tak szybki, płynny i cholernie satysfakcjonujący, że każda wygrana potyczka wywołuje na twarzy gigantycznego banana. To idealny przykład produkcji, która nie próbuje na siłę udawać interaktywnego filmu, tylko przypomina nam, jak ogromną frajdę daje po prostu perfekcyjne wyczucie rytmu i siekanie kolejnych przeciwników w obłędnej, mrocznej scenerii.
W tym wyścigu nie mogłoby też zabraknąć szalonych Finów ze studia Remedy. Control Resonant to kolejna podróż w głąb ich pokręconej, ale absolutnie fascynującej wyobraźni. Nikt inny w całej branży nie potrafi tak genialnie zaprojektować świata, który jednocześnie zachwyca swoją surową architekturą i przyprawia o gęsią skórkę na każdym kroku. Jeśli w tym roku ktoś zasłużył na owacje na stojąco za kierunek artystyczny i odwagę w opowiadaniu historii, to właśnie ta ekipa.
Wielką, stylową niespodzianką okazało się też 007 First Light. Wiele osób obawiało się, jak twórcy Hitmana poradzą sobie z tak ikoniczną marką, ale efekt końcowy po prostu wgniata w fotel. Dostaliśmy szpiegowską przygodę z krwi i kości - pełną klasy, sprytnych rozwiązań i niesamowitego luzu, którego tak bardzo brakowało w ostatnich latach, bo na kolejne Uncharted od Sony czekamy, czekamy i czekamy... Wcielenie się w młodego Bonda dało nam dokładnie to, o czym marzyliśmy od czasów starych, dobrych filmów akcji, i spokojnie mogłoby powalczyć o najwyższe laury.
Kolejne perełki
Najbardziej niesamowite w 2026 roku jest jednak to, że nawet poza tą ścisłą czołówką ławka rezerwowych jest absurdalnie wręcz mocna. Aż serce rośnie, gdy patrzy się na to, co zrobiło rodzime The Blood of Dawnwalker. Nasi twórcy po raz kolejny udowodnili, że jak nikt inny potrafią w mroczne, brudne i wciągające światy fantasy. Złamali wieloletnią klątwę gier o wampirach, dostarczając produkcję z pazurem, świetnymi postaciami i ciężkim klimatem, od którego po prostu nie da się oderwać. W każdym nieco słabszym roku ten tytuł bez problemu wbiłby się do głównej piątki GOTY.
Nie można też przejść obojętnie obok potężnego powrotu do korzeni, jaki zafundowało nam Gears of War: E-Day. W czasach, gdy strzelanki często gubią własną tożsamość, ta gra przypomniała nam, dlaczego kiedyś zakochaliśmy się w tej serii. Jest brutalnie, ciężko, emocjonalnie i niezwykle efektownie. To taki stary, dobry znajomy, który wpada na imprezę, rozwala drzwi z kopa i pokazuje młodszym, jak się to robiło za dawnych lat. Szkoda tylko, że o grze zrobiło się w mgnieniu oka tak cicho...
No i jest jeszcze Pragmata - ten tajemniczy, przekładany w nieskończoność projekt science fiction, o którym wielu zdążyło już niemal zapomnieć. A tu proszę, Capcom znów utarł wszystkim nosa. Gra okazała się niesamowicie świeżym, dziwnym w tym najlepszym znaczeniu tego słowa doświadczeniem, które wyróżnia się z tłumu bezpiecznych, korporacyjnych produkcji. Sama odwaga, by wydać coś tak oryginalnego w dzisiejszych czasach, zasługuje na wielki szacunek.
Ten rok wciągnął graczy w pułapkę pustych portfelów
Kiedy tak patrzę na tę całą listę, uderza mnie jedna wspólna cecha. Wszystkie te gry - od wielkiej Zeldy, przez krwawego Bonda, aż po naszego wampirzego RPG-a - miały w sobie ten magiczny pierwiastek czystej zajebistości. To jest dokładnie to trudne do opisania uczucie, kiedy po ciężkim dniu w pracy albo szkole odpalasz konsolę, mija trzydzieści minut, a ty łapiesz się na tym, że zamiast chwili przed snem, zarwiesz znowu nockę.
Żadna z tych produkcji nie sprawiała wrażenia, jakby powstała wyłącznie w Excelu jakiegoś smutnego księgowego. Czuć w nich pasję, rzemiosło i chęć dostarczenia graczom czegoś naprawdę wyjątkowego. W branży, która ostatnio tak często zmaga się ze zwolnieniami, nudnymi grami-usługami i niedopracowanymi premierami, rok 2026 zadziałał jak potężny zastrzyk czystego tlenu. Przypomniał nam wszystkim, dlaczego w ogóle kochamy to wspaniałe hobby.
Gdyby nie ten jeden, wielki słoń w pokoju, grudniowa gala The Game Awards byłaby absolutnym świętem niepewności. Kłócilibyśmy się pewnie na forach, czy statuetka należy się perfekcyjnemu remake'owi od Nintendo, czy może jednak mrocznemu Resident Evil albo szalonemu Control. Każdy z tych wyników byłby w pełni zasłużony i nikt nie mógłby mieć o niego większych pretensji. Ale w przypadku GTA 6 każdy zna wynik odgórnie.
Zamiast wyrównanej walki bokserskiej dostaniemy jednak jednostronny nokaut w pierwszej rundzie. Grand Theft Auto 6 to nie jest po prostu kolejna świetna gra - to kulturowy meteor, który właśnie uderza w Ziemię i na lata zmienia krajobraz całej rozrywki. Rockstar Games po prostu nie ma sobie równych i wcale nie jest to coś złego - to coś, co też trzeba docenić, bo dzięki tej grze branża znowu stanie na nogi.
Przeczytaj również
Komentarze (1)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych