Takich filmów się już nie kręci. W połowie seansu zbierzesz szczękę z podłogi
W piątkowy wieczór łatwo przescrollować całą bibliotekę Prime Video i skończyć na kolejnej powtórce ulubionego serialu. Między głośnymi kryminałami akcji i polskimi komediami nietrudno przegapić tytuł z poprzedniego roku. Z okładki wygląda jak kolejna grzeczna historia o bogaczach i ich służącej. A to błąd.
Pomoc domowa (The Housemaid) z 2025 roku to jeden z najbardziej bezczelnych, ale i niezwykle wciągających dreszczowców ostatnich lat. Oczywiście pod warunkiem, że podejdziesz do niego całkowicie w ciemno.
Zanim zaczniesz oglądać
Proszę Was tylko o jedno! Przed włączeniem Play nie zaglądaj do komentarzy na Filmwebie i pod żadnym pozorem nie odpalaj zwiastuna. Nawet miniatura na ekranie telewizora powie Ci za dużo, jeśli będziesz przyglądał się jej zbyt długo - tutaj akurat żartuje. Punkt wyjścia jest prosty jak z czytadła z dworcowego kiosku. Millie, dziewczyna po przejściach szukająca nowego startu, dostaje posadę pomocy domowej z zamieszkaniem w luksusowej posiadłości Niny i Andrew Winchesterów.
Wielki dom, nieskazitelne wnętrza, równo przystrzyżony trawnik (nad którym czuwa małomówny ogrodnik w wykonaniu Michele Morrone, znanego u nas z serii 365 dni) i pensja pozwalająca stanąć na nogi. Tyle tylko, że po kilkunastu minutach czujesz pod skórą, iż w tym salonie coś niepokojąco zgrzyta. Na papierze pachnie to klasycznym trójkątem z ery kaset VHS, kiedy na półkach wypożyczalni rządziły thrillery o obsesjach, dziwnych domownikach i tajemnicach za zamkniętymi drzwiami. I właśnie wtedy reżyser Paul Feig zaczyna przestawiać meble w pokoju tak sprytnie, że nawet wytrawny kinoman orientuje się za późno, iż siedzi na zupełnie innym filmie, niż zakładał.
Słodka fasada i zero hamulców
Co w ogóle robi za kamerą Paul Feig? Facet przez lata kojarzony z komediami takimi jak Druhny, Agentka czy Gorący towar - choć już w Zwyczajnej przysludze pokazał, że lubi złośliwe zabawy z tajemnicą - tym razem wchodzi w brudny, błyszczący kicz z pełną świadomością. Nie próbuje udawać Davida Finchera ani kręcić nadętego wykładu z psychologii. Zamiast tego bierze bestseller Freidy McFadden i robi kino rozrywkowe starej daty. Jest głośne, jadowite, pędzące naprzód bez oglądania się na dobre maniery. Pod eleganckim luksusem czuć tu jednak całkiem realny chłód różnic klasowych - spojrzenie na świat ludzi, którzy do perfekcyjnych willi wpuszczają „niewidzialnych” pracowników, wierząc, że pieniądze kupują absolutną kontrolę. Kiedy film wchodził do polskich kin 1 stycznia 2026 roku, w noworocznym zamieszaniu sporo osób machnęło na niego ręką, a na premierę w abonamencie Prime Video trzeba było czekać aż osiem miesięcy. Szkoda, bo choć całość trwa ponad dwie godziny i miewa drobne wahania tempa na rozbiegu, po wrzuceniu wyższego biegu ogląda się ją jak serial połknięty w jedną noc. Ekran aż skrzy od manipulacji, dwuznacznych spojrzeń i gry pozorów.
Ten mechanizm zardzewiałby jednak po pół godzinie, gdyby nie obsada, która bawi się konwencją jak na najlepszym planie w Hollywood. Amanda Seyfried kradnie każdą scenę, w której się pojawia - w jednej sekundzie jest urocza i krucha, w następnej mrozi krew w żyłach jednym grymasem. Zagraniczni krytycy nie bez powodu pisali o niej jako o żywiole nie do zatrzymania. Partneruje jej Sydney Sweeney, wokół której jeszcze przed premierą krążyło mnóstwo złośliwych wróżb - chwilę wcześniej jej bokserski dramat Christy zaliczył w kinach bolesną klapę finansową. Tutaj jednak aktorka bez wysiłku zaskarbia sobie sympatię widza i udowadnia, że świetnie czuje rytm ekranowej intrygi. A między nimi krąży Brandon Sklenar z tym swoim zbyt gładkim uśmiechem księcia z bajki, któremu od początku nie chcesz ufać na słowo. To właśnie chemia tej trójki sprawiła, że produkcja nakręcona za skromne 35 milionów dolarów zarobiła na świecie astronomiczne 400 milionów, a po wejściu do streamingu błyskawicznie podbiła domowe ekrany.
Dlaczego Pomoc domowa to najlepszy film, jaki możesz obejrzeć teraz na Prime Video?
Nie ma co oszukiwać. Pomoc domowa nie jest arcydziełem do analizowania na studiach filmoznawczych. Na Filmwebie średnia kręci się w okolicach przyzwoitej szóstki z plusem, część widzów kręci nosem na przerysowanie niektórych scen, a końcówka celowo skręca w stronę bezwstydnej jazdy bez trzymanki. A przecież w dzisiejszym kinie coraz rzadziej trafiają się tytuły mające odwagę być po prostu świetną, lekko niegrzeczną rozrywką dla dorosłych - bez morału wbijanego łopatą i bez dwudziestominutowego tłumaczenia wszystkiego w finale. Na Rotten Tomatoes doceniło to 92% publiczności, a w USA właśnie trwają zdjęcia do kontynuacji. Jeśli więc szukasz na Prime Video filmu, przy którym nie zerkniesz w telefon, zaśmiejesz się z nerwów, a potem mrukniesz pod nosem „dobra, tego się nie spodziewałem” - zrób sobie herbatę, włącz Pomoc domową i nie pytaj nikogo, o co w niej chodzi. Cała frajda kryje się w tym, że w tym domu nic nie stoi tam, gdzie powinno.
Przeczytaj również
Komentarze (2)
SORTUJ OD: Najnowszych / Najstarszych / Popularnych