[Blogis #9] Kolejny ranking, który nikogo nie obchodzi. Moje top 10 złoczyńców z serii Assassin's Creed
UWAGA: TEKST ZAWIERA SPOILERY
Jako że i tak prawdopodobnie nikt nie przeczyta wstępu do kolejnego już blogisa, przejdziemy od razu do wpisu, nie marnując cennego czasu na zbędne wywody o powoli opadającym kurzu po premierze szóstego GTA, w które (póki co!) nie miałem okazji jeszcze zagrać.
Hołdując uświęconej corocznym rytuałem tradycji, w listopadzie postanowiłem wrócić do serii, która z jakichś – niezrozumiałych nawet dla mnie – powodów pozostaje w moim życiu ważna. Assassin's Creed, bo właśnie o dziecku francuskiego giganta na glinianych nogach będzie dzisiaj mowa, na przestrzeni lat, a właściwie dekad, dostarczyło nam wiele niezwykle charyzmatycznych postaci. Mówiąc o bohaterach kreda zakapturzonych zabójców, większość graczy myśli zazwyczaj o Eziu, Edwardzie, Altairze albo Connorze. Ja natomiast chciałbym poświęcić nieco więcej uwagi złolom, bo i w tej sadze obrodziło, chociaż mam wrażenie, że wraz z kolejnymi odsłonami było coraz gorzej. A może jestem po prostu starym dziadem, który nijak nie potrafi uchwycić ducha nowej epoki?
10
Cesare Borgia
Nie będę ściemniał: Cesare wepchnąłem do tego rankingu nieco na siłę. Villain w moim odczuciu zupełnie jednowymiarowy, siejący zło i zniszczenie dla samej idei (trochę tak jak jego ojciec, o którym tutaj O ZGROZO nie przeczytacie!). Oczywiście, tacy w szeroko rozumianej kulturze także są potrzebni, jednak w żaden sposób nie jestem w stanie zrozumieć zachwytu fanów serii, opiewających nieślubnego syna Rodrigo na wszystkie możliwe sposoby. I tak, to prawda, iż dynamika między Cesare a Ezio w drugiej części jest naprawdę fantastyczna, jednak bez tejże dynamiki postać stałaby się kompletnie... nijaka. Jak już pisałem, jednowymiarowa, pozbawiona głębi i jakichś istotniejszych motywacji. Nie zmienia to faktu, że porównawszy ją do złoczyńców z ery RPG (poza jednym, ale do niego przejdziemy w stosownej chwili), Cesare napisano w sposób wybitny i w dużej mierze dlatego to właśnie on moją topkę otwiera.
9
Charles Lee

Assassin's Creed III uwielbiam. Serio. Uważam, że jest to część z najlepiej wykreowanym bractwem Templariuszy w historii marki. A ten pan jest jego istotną częścią. Po śmierci Haythama Wielki Mistrz rytu kolonialnego, którego poznajemy od najgorszej strony jeszcze jako Ratonhnhakéton w wersji mini. W przeciwieństwie do Cesare, mamy jednak okazję dowiedzieć się nieco więcej o motywach jego działania. Sprytny, skryty zupełnie jak asasyn, jednocześnie brutalny i nieobliczalny. Do końca wierny ideałom swojej organizacji, w rewolucji wywołanej przez asasynów dostrzega tylko chaos i zniszczenie, które już wkrótce mają nieodwracalnie wedrzeć się do idealnego świata Templariuszy. Scena jego zabójstwa jest w moim odczuciu jedną z najlepiej napisanych scen w całej serii. Dwie różne wizje, dwa różne światy, dwie różne historie – siedzące w spokoju przy jednym stole, aż w końcu ta postrzegana przez gracza jako dobra (świetny zabieg psychologiczny) decyduje się przerwać cienką linię życia drugiej. Hmmm, może jednak powinienem Charlesa umieścić jeszcze wyżej?
8
Lukrecja Borgia

Wielu pewnie zaskoczy, że Lukrecja w ogóle znalazła się w tym zestawieniu, ale moim zdaniem w pełni na swoje miejsce zasługuje. Postać tyleż ciekawa, co tragiczna. Z jednej strony zdająca się być zepsutą do szpiku kości zupełnie jak jej brat, z drugiej uwikłana w intrygi własnej rodziny, często wbrew swojej woli. Co uważniejszy gracz wychwyci, że Lukrecja tak naprawdę – z właściwym młodym niewiastom zapałem – pragnęła miłości i uwagi. Jej problem polegał jednak na tym, że szukała ich u ludzi kompletnie się do tego nienadających (w sumie to również brzmi całkiem znajomo XD). Wykorzystywana politycznie przez swojego ojca, beznadziejnie zakochuje się w końcu w Cesare, który ostatecznie zdradza ją i wykorzystuje. Absolutnie nie można jej zaliczyć w poczet klasycznych, czarno-białych złoczyńców. Gdybym miał porównać ją do innej ikonicznej antybohaterki, wskazałbym Kobietę Kot z serii Arkham. Lukrecja przecież także w końcu otwiera oczy i pomaga Ezio odnaleźć jabłko, co ma ogromne znaczenie dla finałowych wydarzeń z Brotherhooda.
7
Kuba Rozpruwacz

Najlepszy, wykorzystany w jakimkolwiek asasyńskim DLC złol. Długo wahałem się, czy powinienem postać z dodatku umieszczać w tym rankingu, jednakże jako wierny fan rozszerzenia do Syndicate nie mogłem Kuby pominąć. I nie będzie przesadą, jeśli napiszę, że rozszerzenie owo uważam za grę zdecydowanie lepszą niż podstawka. Sam Jack, zupełnie jak jego rzeczywisty pierwowzór, wydaje się być kompletnie obłąkany. Gracz ma zresztą okazję dobitnie się o tym przekonać, gdyż tytuł pozwala wcielić się w postrach Londynu i to kilkukrotnie. Za każdym razem – w trakcie gameplay'u – Kubie towarzyszą szepty, dziwne, niepokojące odgłosy, trawiące jego szalony umysł szumy. Prawdę mówiąc, bardzo żałuję, że to nie on został posadzony na miejscu głównego antagonisty Syndicate. Przy nim bowiem Starrick wydaje się zagubionym we mgle dzieciakiem. Ale właśnie to stanowi o wyjątkowości tego wspaniałego rozszerzenia. Dojrzały, poważny, niezwykle mroczny ton. Ton, który od tamtej pory udało się powtórzyć jedynie (a i tak tylko miejscami) w Origins.
6
Warren Vidic

Wielu graczy, zwłaszcza tych świeższych, nie rozumie ani fenomenu, ani tak naprawdę zasadności wątku współczesnego w starszych odsłonach. Sam często musiałem bronić tego zastosowania w rozmowach z tak zwanymi fanami, argumentując, że Desmond i jego historia stanowili swego rodzaju klamrę, pomost pomiędzy kolejnymi częściami oryginalnych gier. A Vidic był potwornie istotnym tejże historii elementem. Inteligentny, tajemniczy, trochę szalony, chociaż oczywiście w stopniu dużo mniejszym niż wymieniony wyżej Kuba. To wszystko stanowiło o prawdziwej potworności tej postaci. Zawsze elegancki, ubrany w biały fartuch lekarski, w ciszy i spokoju przeprowadzał dziwne eksperymenty na kolejnych obiektach, a wszystko w służbie Zakonu XXI wieku. Przyznam, że im częściej wspominam stare Asasyny, tym większą pogardą darzę te nowsze. I naprawdę nie wiem, czy to dobrze...
5
Skarabeusz
Taharka jest – oczywiście moim zdaniem – jedynym zapadającym w pamięć przeciwnikiem z nowożytnej ery Kredy Zabójców. Zdecydowałem się jednak umieścić go tak wysoko z zupełnie innego powodu. Podobnie jak Lukrecja i Charles, nie jest on bowiem typowym villainem. Żyje bardzo specyficzną wizją świata. Wizją, dla której jest gotów hołdować zasadzie, iż cel uświęca środki. W odróżnieniu zatem od klasycznych antagonistów, nie jest motywowany żądzą władzy czy (na wzór Cesare) rozsiewania zła z samej tylko zasady. Jest natomiast gotów poświęcić nawet życie jednostki dla jakiegoś, bądź co bądź, pokrętnie rozumianego dobra wyższego. Osadzony w kontekście całego lore konfliktu filozoficznego Asasynów i Templariuszy, jest templariuszem z krwi i kości. Prawdziwie wierzy, iż za pomocą kontroli i nacisku da się stworzyć lepszy świat. Świat bez konfliktów i przemocy. Świat w miejscu Boga stawiający ład i porządek. Dlatego tak tę postać uwielbiam. Jest to bodaj ostatni czarny charakter, wyznający oryginalną, nieskażoną nowożytną erą, filozofię Zakonu.
4
Maxwell Roth

Kompletne przeciwieństwo Charlesa, Skarabeusza czy Lukrecji. Facet zdający się wprost czcić Zło jako wartość najwyższą. Ale wiecie co? W jego przypadku kompletnie mi to nie przeszkadza. I nie jestem w stanie logicznie wyjaśnić dlaczego. Może to świetny scenariusz, którym tę postać pobłogosławiono? Bo ilekroć pojawiała się ona na ekranie, miałem autentycznego banana na ustach. Chłop został napisany w sposób rewelacyjny. Jest zabawny, błyskotliwy, a Jacobowi potrafi dogryźć tak, że na miejscu brytyjskiego zabójcy zapadłbym po uszy w asfalcie. W moim skromnym odczuciu jest asasynowym odpowiednikiem Jokera. Nie ukrywa bowiem swojej fascynacji chaosem, nie stara się wcisnąć Fryeom kitu, że jego działania w końcu zbawią świat, nie chce dla siebie władzy politycznej. Nie! Uwielbia patrzeć, jak świat płonie. Po prostu. I znowu, zupełnie jak w przypadku Jacka, można zapytać deweloperów Ubi: Panie i Panowie, dlaczego to nie Rotha zrobiliście głównym złolem całej gry?
3
Pierre Bellec

Czy ktokolwiek jest w stanie wymienić głównego antagonistę „Unity” z imienia i nazwiska? No właśnie! Choćby dlatego Bellec zasługuje na tak wysokie miejsce w poniższym zestawieniu. Dobra, żarty na bok. Mentor Arno to jedna z najbardziej nieoczywistych, dziwacznych postaci całej serii. Asasyn, który nigdy nie przeszedł na stronę templariuszy, a bronił po prostu porządku, w którym od zawsze funkcjonował. Nie dopuszczał do siebie możliwości nawet chwilowego rozejmu z Zakonem, co doprowadziło go do zwrócenia się przeciwko głównemu bohaterowi „Unity” i jego miłości, stanowiącej integralną część paryskiego rytu Templariuszy. W przeciwieństwie do Doriana kierował się bowiem bardzo prostą zasadą: albo my, albo oni. Patrzył na świat przez pryzmat odwiecznej walki Bractwa i Zakonu, nie dopuszczając do siebie myśli, że w tym drugim plemieniu mogą żyć naprawdę dobrzy ludzie. Jego twarde, niezmienne w tej kwestii poglądy poskutkowały jedną z najbardziej ikonicznych scen w historii IP. Sceną stanowiącą kapitalny materiał na finał całej gry! I znowu, zupełnie jak w przypadku Maxwella, chciałbym zadać Ubisoftowi pytanie: dlaczego tak fantastycznie napisane postacie, postacie odbiegające od sztampowych wizji i stereotypów klasycznego złoczyńcy, nie mogą stanowić kulminacji całej historii w poszczególnych grach?
2
Al Mualim

Jakby na to nie spojrzeć, stary mentor Altaira wydaje się być pierwowzorem dla Bellecka. On także nigdy nie opuścił Bractwa i nie przeszedł na stronę Zakonu, jednak w odróżnieniu od francuskiego żołnierza kierował się w swoim życiu prawdziwie templariuszowymi wartościami. W „Rogue”, naprawiając kolejne komputery, możemy się dowiedzieć, co na jego temat sądzili zakonnicy z XXI wieku. Uważali oni, iż gdyby w wojnie domowej Asasynów zwyciężyła linia Al Mualima, prawdopodobnie nigdy nie doszłoby do wieloletniego konfliktu między tymi dwiema potężnymi organizacjami. Al Mualim – wielki umysł, jak utrzymywali pracownicy Abstergo – myślał i działał w kategoriach porządku i bezpieczeństwa, ideałów stricte templariuszowych. To dopiero reforma Altaira doprowadziła do wielu katastrof i niekończącego się przelewu krwi. Już chyba zauważyliście, że uwielbiam niejednoznaczne moralnie postacie i „Starzec z Gór” jest kolejnym przykładem takiej właśnie postaci. Jego tragedia polegała bowiem na tym, iż doskonale rozumiejąc Kredo Asasynów, doszedł do wniosku, iż natura ludzka nie jest zdolna w sposób wolny utrzymać trwałego ładu i pokoju. Należy zatem odebrać ludzkości wolność. Dla jej własnego dobra. Przerażające i zadziwiająco znajome, prawda? Niesamowite, jakie postacie potrafił kiedyś pisać Ubisoft.
1
Haytham Kenwey

Myślę, że nie mogło być inaczej. Haytham jest chyba najbardziej wielowymiarową postacią w całym cyklu. I bardzo wpływa na to fakt, że kilka pierwszych godzin trójki poznajemy właśnie z jego perspektywy. Jak już pisałem przy okazji Charlesa, uważam, że Zakon Templariuszy został najlepiej ukazany właśnie w finale historii Desmonda. Syn Edwarda jest wiernym wyznawcą zasad Templariuszy, nie pragnie władzy ani bogactwa. Uważa, że odwieczne skazy na ludzkości, takie jak chciwość, zawiść i zazdrość, mogą zostać wyeliminowane jedynie siłą i niepodważalnym autorytetem ludzi, których niezaprzeczalna dyscyplina jest warunkiem koniecznym w budowie nowego świata. Nienawidzi chaosu, gardzi wyidealizowaną wizją Connora i Bractwa. Sposób, w jaki narrative designerzy Ubisoftu oddali relację ojca i syna w trójce, jest w moim odczuciu godzien najwyższych słów uznania. Warto bowiem pamiętać, że ojciec Haythama został zamordowany, a jego siostra porwana. Mały stracił wówczas bezpowrotnie poczucie bezpieczeństwa, co musiało odbić się przecież na wyborze jego ścieżki życiowej, tak odmiennej od tej obranej przez kapitana „Kawki”. Szczerze, nie mogę przeboleć, że pisząca niegdyś tak cudowne postacie firma doprowadziła się do obecnego stanu. Stanu nędzy i rozpaczy. Chociaż przy okazji premiery „Black Flag: Resynced” pojawiły się głosy, że w Ubisofie wreszcie idzie nowe... Cóż, mam nadzieję, bo jak napisałem we wstępie, seria o zakapturzonych zabójcach wciąż pozostaje dla mnie cyklem niezwykle ważnym. Naiwne to i głupie, wiem! Dzięki za uwagę ;)
P.S. Dajcie znać w komentarzach, co uważacie o powyższym zestawieniu, a jeśli macie swoich nieuwzględnionych przeze mnie bohaterów, nie zapomnijcie o tym napisać.