SKLEP

Blog użytkownika WuHaPe

WuHaPe WuHaPe 21.01.2019, 20:55
Odcinanie kończyn kariery w blasku czarnego światła
109V

Odcinanie kończyn kariery w blasku czarnego światła

[Recenzja filmu "Dom, który zbudował Jack"]
W przeciwieństwie do reżysera i Jacka nie mam zamiaru rozwlekać wypowiedzi i przedstawiać jej sens za pośrednictwem próby filozoficznego oratorstwa, mającego genezę w brutalnym sposobie zdefiniowania samoistnienia.

Film obejrzałem 1 i 1/3 razu, ponieważ do pewnego warszawskiego kina dotarła kopia pozbawiona dźwięku na przełomie 2 i 3 tzw. incydentu. Pierwsze kwadranse przerabiałem zatem dwa razy i pomimo pewnego znużenia miałem nadzieję, że kolejne epizody będą gwarantować już doznania bez hamulców w oceanie krwi niewinnych istot. Niestety - dość powiedzieć, że wszystkie sceny ukazujące morderstwa są jedynie agonią pomysłowości, bo wszystko to już było w mniej lub bardziej znanych slasherach, nierzadko skomponowane z większa gracją i polotem niż w wydaniu Triera. Nawet dość osobliwy sposób transportowania zwłok został zaczerpnięty prawdopodobnie z historii Jamesa Byrda Juniora. Tym bardziej szkoda, że ostatni patent na zabójstwo nie dochodzi w końcu do skutku – ratowałby ważny element filmu. Ostateczne dzieło Jacka - tytułowy dom jest świetny, ale mimo wszystko dla mnie nie stanowił wystarczającej rekompensaty.

 

Jack i składowa jego dzieła

 

W ogóle Duńczyk zdaje się podjął ten temat, nie wiedząc, w jaki sposób wypełnić go treścią. Miota się między subtelnością przemocy i kultywowanym przez głównego bohatera artyzmem a chęcią zszokowania widza brutalnością, którą ze względu na poprzednie dzieła musiał dodatkowo podkręcić, by móc zaskoczyć odbiorcę. W rezultacie w mojej ocenie odnosi minimalne, ale jednak porażki na obu polach. Masakrowanie twarzy, nieudolne duszenie czy obcinanie charakterystycznej części ciała jest dla mnie tanim zabiegiem, dyskredytującym jakościowo scenę zbrodni jako całości. Dodajmy do tego najlepszy ale jednocześnie ograny sposób na skandal – przemoc wobec dzieci i zwierząt i mamy pełny wgląd w pejzaż zdolności architekta zbrodni i jednocześnie inżyniera filmu, mającego uchodzić za wizytówkę swojej oryginalności.

Postępowanie głównego bohatera nijak ma się również do filozofii, którą w zamyśle się kieruje popełniając kolejne morderstwa. Natomiast chaos, który charakteryzuje jego przestępstwa, stoi w opozycji do jego chorobliwego zamiłowania do porządku. Teoretycznie można argumentować to prostym stwierdzeniem – w końcu to psychol, ale po co wobec tego poprzedza, uzupełnia lub tłumaczy każdy incydent analiza różnych zjawisk społecznych, nierzadko przedstawiana genialną symboliką?

Prawdę mówiąc właśnie symbolizm oraz interpretacja skrajnie różnych elementów psychospołecznych jest najlepszą składową trwającego ponad dwie i pół godziny dzieła Larsa.

 

 

Motyw cienia i latarni, Stuka, czarne światło, polowanie, koszenie i oddech ocierają się o geniusz kreatywności i warto choćby dla tych fragmentów film obejrzeć. Dodatkowo jako czarna komedia do pewnego momentu film jest całkiem znośny w odbiorze.  Bo trzeba pamiętać, że film sam w sobie jest niezły. Niezły w tematyce, którą podejmuje, ale forma ostatecznie przegrywa z mnogością treści, którą Trier próbuje przemycić, a jakiej dzieło to nie jest w stanie unieść, przez co w ogólnym rozrachunku pozostaje niespójne. Być może gdyby zrezygnował chociaż z części elementów krytyki, która go dosięgnęła przez lata tworzenia, to film miałby większe szanse dotarcia do widza. Ja celu większego znaczenia w kreowaniu kobiety jako istoty ze znikomym ilorazem inteligencji nie widzę. Odniesienie do tyranów historii współczesnej jest wręcz infantylne. A tak naprawdę wybitne fragmenty są gwałcone przez sztampowe rozwiązania, które po prostu do Duńczyka nie pasują.  To jakby do „Srpskiego Filmu” wrzucić pomiędzy kolejne sceny gore egzystencjalne rozważania na temat podlewania kwiatków, masowej hodowli kurczaków i genetycznych różnic rasowych.

 

W domu, który zaprojektował i zbudował Lars von Trier pewne elementy dekoracyjne są urzekające i warto choćby dla nich przystanąć i je chłonąć. Ale po tym już, jak zyskałem pewność, że utrwaliły się w mojej pamięci, sam budynek chętnie bym wyburzył i kazał zaprojektować lepiej.

 

6/10 - niezły

Tagi: film horror kącik filmowy recenzja thriller trier von trier

Oceń notkę
+ +4 -

Oceń profil
+ +12 -
WuHaPe
Ranking: 645 Poziom: 45
PD: 12768
REPUTACJA: 2092
Miesięcznik PSX Extreme