PPE.PL - Portal PSX Extreme

Obiecywałem Wam 2 tygodnie temu na blogu, że przeprowadzę wywiad z Lutherem, polskim muzykiem, który tworzy covery utworów z gier wideo. Przed Wami krótki zapis rozmowy z naszym uzdolnionym rodakiem, a także dawka wybranych utworów skomponowanych przez Adriana!

Niektórzy twierdzą, że nasze hobby jest w 99% oparte na recepcji. Gracze mają siedzieć jak zahipnotyzowani przez telewizorami i monitorami i tylko przeżuwać to, co podrzucą nam deweloperzy. Trochę w tym pewnie prawdy, ale jestem przekonany, że w wielu przypadkach gry stymulują wyobraźnię i kreatywność. Również tą muzyczną...

Jeśli lubicie melodyjnego rocka, albo pop-punk, to ten japoński zespół powinien przypaść Wam do gustu. Ja złapałem bakcyla już wiele lat temu; Asian Kung-Fu Generation poznałem – z tego co pamiętam – podczas oglądania jakiegoś anime. Grupa nieprzerwanie od ponad 8 lat tworzy mocne, autentyczne utwory z dobrze pomyślaną harmonią i w ogóle z przytupem. Energiczne granie!

Wracam do najlepszego tematu na świecie: muzyki z gier! Takiej prawdziwej, z własnym charakterem. Twierdzę, że dawniej utwory gamingowe były ciekawsze właśnie przez to, że były unikalne. Dzisiaj zbyt często deweloperzy i wydawcy na siłę starają się upodobnić muzykę z gier do tej filmowej. Nic nie pobije jednak klasycznych chip-tunes z epoki 8-bitów.

Dzisiaj krótki, muzyczny wpis, bo mamy urwanie głowy przy stawie skokowym z pracą. Nie jest to jednak bolesna końcówka - testowanie Fallout: New Vegas wynagradza wszystko! Sam nie wierzę, że już w to gram! A Wojna nigdy się nie zmienia... (a recka Fallouta w nowym numerze PSX Extreme!).

Mój ostatni blogowy wpis traktował o unikalnej muzyce, tworzonej na Commodore 64. Ten specyficzny dźwięk, ta barwa głosu, możliwa była dzięki zdecydowanie wyrastającemu ponad swój czas układowi SID. Był to, w gruncie rzeczy, analogowy syntezator (posiadał m.in. analogowe filtry). Muzyka produkowana przez commodorowy SID jest do dzisiaj popularna; może się podobać osobom, które nigdy nie grały w stare gry na 8-bitową platformę. Jej powab jest na tyle wielki, że niektórym współczesnym twórcom popowej sieczki, odbiera rozum...

Ostatnio, przy okazji zachwalania Giana Sisters DS, wspomniałem o amigowej muzyce. Pomyślałem, że podzielę się z Wami kilkoma impresjami na temat starej szkoły tworzenia muzyki do gier. Zanim przejdę do 16-bitów zajmę się jednak sprzętem, który złotą czcionką zapisał się w annałach historii hardware’u.

Alexisonfire jest jednym z bardziej znanych zespołów z gatunku post-punka czy też post-hardcore'u. Ta kanadyjska kapela została założona w 2001 roku i od tego czasu wydała cztery albumy studyjne, które są rozpoznawalne przez większość osób zainteresowanych muzyką rockową. Trudno się dziwić tej sławie. Alexisonfire potrafiło, tak jak inne wielkie zespoły w przeszłości, znaleźć swój własny styl muzyczny. Dzisiaj jest on powielany przez dziesiątki muzycznych klonów, ale jest to tylko mniej lub bardziej nieudolne naśladownictwo - oryginał jest tylko jeden. I Dallas Green jest tylko jeden, jedyny.

Mortal Kombat jest ostatnio na ustach wszystkich graczy. Najpierw w sieci pojawił się znakomity obraz krótkometrażowy, który okazał się być artystyczną próbą przekonana WB, by utworzyć nowy film, bazujący na konwencji sławnego mordobicia. Próba się chyba udała, bo dziesiątki tysięcy osób zareagowały z dużym entuzjazmem. Być może już niedługo usłyszymy o takim projekcie, który wejdzie do kin na całym świecie. Później pojawiły się pierwsze materiały z E3, które pokazały jedno - Mortal Kombat powróci w wielkim stylu.

Eklektyzm, jeśli jest przeprowadzany z głową, wychodzi sztuce na dobre. Łączenie różnych elementów z odmiennych kultur, stylów czy spojrzeń na świat, często przynosi bardzo zdrowe, dojrzałe owoce. Jeśli artysta znajdzie w pozornie odmiennych stylach wspólne mianowniki i połączy je w jedną, nową jakość, efekty mogą być olśniewające.